tag:blogger.com,1999:blog-176779032012-02-17T00:39:59.711+03:30... و به همسایه سایه ای برسانمحمود سیفیhttp://www.blogger.com/profile/00188584855397751232noreply@blogger.comBlogger841100tag:blogger.com,1999:blog-17677903.post-1679261478753012172011-05-10T23:04:00.000+04:302011-05-10T23:04:29.386+04:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-SHQAnj4InRE/TcmE-nNbSTI/AAAAAAAAAQc/-I_WrWDO23I/s1600/200-1303024486%25281%2529.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="http://3.bp.blogspot.com/-SHQAnj4InRE/TcmE-nNbSTI/AAAAAAAAAQc/-I_WrWDO23I/s400/200-1303024486%25281%2529.jpg" width="267" /></a></div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17677903-167926147875301217?l=seifi.blogspot.com' alt='' /></div>محمود سیفیhttp://www.blogger.com/profile/00188584855397751232noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-17677903.post-18450522540755364422010-06-13T09:02:00.000+04:302010-06-13T09:02:51.636+04:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div dir="rtl" style="text-align: right;">این اولین مقاله از سری مقالات «روشهای تفسیری متفکران معاصر جهان اسلام» است که به علامه طباطبایی و دیدگاه‌های او درباره شیوه فهم و تفسیر قرآن اختصاص دارد. نگارش مقالات دیگری از این مجموعه نیز به عهده من خواهد بود. نام برخی از افرادی که –غیر از علامه طباطبایی- آرای تفسیری آنان در این مجموعه مورد بحث قرار خواهد گرفت از قرار ذیل است.</div><div dir="rtl" style="text-align: right;"></div><div dir="rtl" style="text-align: right;"><br /></div><div dir="rtl" style="text-align: right;">از متفکران شیعه: محمد هادی معرفت؛ مرتضی مطهری؛ عبدالله جوادی آملی؛ طالقانی؛ سید ابوالقاسم خویی؛ محمدباقر صدر؛ محمد حسین فضل‌الله؛ محمد مهدی شمس الدین.</div><div dir="rtl" style="text-align: right;"><br /></div><div dir="rtl" style="text-align: right;">از متفکران سنی: فضل الرحمان؛ محمد شهرور؛ محمد ارکون؛ نصر حامد ابوزید؛ حسن حنفی؛ نورخالص مجید؛ محمد طالبی؛ حسین آتای؛ رویکرد فمینیستی در تفسیر: امینه ودود و فاطمه مرنیسی.</div><div dir="rtl" style="text-align: right;"><br /></div><div dir="rtl" style="text-align: right;">در زیر فهرست عناوین اصلی مقاله اول این مجموعه آمده است. آنچه می‌بینید ویرایش نخست مقاله من است؛ ممکن است در مراحل بعد ساختار مقاله تغییر کند.</div><br /><br /><br /><div style="text-align: center;"><strong>Qur’an as an Independent, Self-sufficient Text: Tabatabayi’s Exegetical Method</strong></div><br /><div style="text-align: center;">Mahmood Seifi Pargoo</div><br />I. Introduction<br /><br />II. Biography and educational background<br /><br />III. Works and influences<br /><br />IV. Self-sufficient Reason, Revelation and Spiritual Illumination: different ways with the same destination<br /><br />V. Al-Mizan: Formal structure of <br /><br />VI. Cross-referential Exegesis<br /><br />VII. Allame Tabatabayi and Hadith<br /><br />VIII. Hadith verification criteria<br /><br />IX. The role of contextual evidences in exegesis<br /><br />X. Novel Qur’an-related Views<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17677903-1845052254075536442?l=seifi.blogspot.com' alt='' /></div>محمود سیفیhttp://www.blogger.com/profile/00188584855397751232noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-17677903.post-27860027644325496992010-03-29T10:21:00.000+04:302010-03-29T10:21:17.644+04:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div dir="rtl" style="text-align: right;"></div><div dir="rtl" style="text-align: right;">مطالعه کتاب مقدس در مسیحیت سنتی بسیار با سابقه است. بدلیل مشابهت در پیام‌ها، بافت تبلیغی و دیگر چالش‌های پیش‌رو در مسیحیت و اسلام، علیرغم تفاوت‌های بسیار آنان، مطالعات کتاب مقدس برای مسلمین نیز می‌تواند بسیار الهام‌بخش و آموزنده باشد. بسیاری از پژوهش‌های اخیر در مطالعات قرآنی توسط قرآن‌پژوهان غربی از مطالعات کتاب مقدس الهام گرفته است. یکی از کتابهای مرجع خوب برای آشنایی با سنت مطالعه کتاب مقدس، کتاب نسبتاً قدیمی <a href="http://www.amazon.com/Cambridge-Companion-Biblical-Interpretation-Companions/dp/0521485932">راهنمای کمبریج به تفسیر انجیل</a> است. کتاب را جان بارتون ویراسته و در سال 98 منتشر شده است. بخشی اندک از ترجمه مقدمه بعلاوه فهرست مطالب کتاب را در اینجا می‌آورم:</div><div dir="rtl" style="text-align: right;"></div><div dir="rtl" style="text-align: right;"><br /></div><div dir="rtl" style="text-align: right;"><span style="color: red;">ترجمه بخشی از مقدمه: </span></div><div dir="rtl" style="text-align: right;"><br /></div><div dir="rtl" style="text-align: right;">پس از دو هزار سال، آیا درباره انجیل هنوز چیزی برای کشف باقی مانده است؟ کسانی که در مطالعات انجیلی کار می‌کنند به این پرسشها عادت کرده‌اند. یک پاسخ – که درست هم هست- این است که هنوز پژوهشهای مقدماتی‌ای باید انجام گیرند، زیرا کشفیات دوران جدید (مثل طومارهای scrolls بحرالمیت) دسترسی ما به جهانی که در آن انجیل بوجود آمده است را افزایش داده‌اند؛ باستان‌شناسی همچنان درباره واقعیت‌های فیزیکی حیات در جهان انجیلی کشفیات بیشتری دارد؛ و شواهد زبان‌شناسی جدید پرتوی نو بر معنای متون انجیلی افکنده‌اند. اطلاعات جدید، تحقیقات نو را توجیه می‌کند.</div><div dir="rtl" style="text-align: right;"><br /></div><div dir="rtl" style="text-align: right;">اما متون قدیمی صرفاً نیازمند پژوهش نیستند بلکه به تفسیر نیز نیازمندند. وقتی ما با متنی به دقت کتب انجیلی مواجه‌ایم و نیز تاحدی که پژوهشها امکان‌پذیر ساخته‌اند اطلاعات داریم، تازه با این پرسش مواجه می‌شویم که: انجیل به چه معناست؟ این پرسش را نمی‌توان یکبار و برای همیشه پاسخ داد نه به خاطر اینکه انجیل تغییر می‌کند بلکه چون برای فهم معنایش نیازمند دو مولفه‌ایم: متن و مفسرش. در هر زمان، مفسران سئوالاتی متفاوت می‌پرسند و بنابراین ساحت‌های مختلفی از معنای متن، آشکار می‌شود. وظیفه تفسیر برخلاف پژوهش، هرگز علی‌الاصول پایان نمی‌پذیرد. </div><div dir="rtl" style="text-align: right;"><br /></div><div dir="rtl" style="text-align: right;"><br /></div><div dir="rtl" style="text-align: right;"><br /></div><div dir="rtl" style="text-align: right;"><strong>فهرست مطالب</strong></div><div dir="rtl" style="text-align: right;"><br /></div><div dir="rtl" style="text-align: right;"><strong>بخش اول: رویکردها</strong></div><div dir="rtl" style="text-align: right;"><br /></div><div dir="rtl" style="text-align: right;">یک. رویکردهای تاریخی-انتقادی</div><div dir="rtl" style="text-align: right;"><br /></div><div dir="rtl" style="text-align: right;">دو. خوانش‌های ادبی انجیل</div><div dir="rtl" style="text-align: right;"><br /></div><div dir="rtl" style="text-align: right;">سه. جهان اجتماعی انجیل</div><div dir="rtl" style="text-align: right;"><br /></div><div dir="rtl" style="text-align: right;">چهار. رویکردهای پساساختارگرا: تاریخی‌گری جدید و پست‌مدرنیزم</div><div dir="rtl" style="text-align: right;"><br /></div><div dir="rtl" style="text-align: right;">پنج. خوانش سیاسی کتاب مقدس</div><div dir="rtl" style="text-align: right;"><br /></div><div dir="rtl" style="text-align: right;">شش. تفسیر فمینیستی</div><div dir="rtl" style="text-align: right;"><br /></div><div dir="rtl" style="text-align: right;">هفت. مطالعات انجیلی و هرمنیوتیک نظری</div><div dir="rtl" style="text-align: right;"><br /></div><div dir="rtl" style="text-align: right;">هشت. انجیل و کلام مسیحی</div><div dir="rtl" style="text-align: right;"><br /></div><div dir="rtl" style="text-align: right;">نه. مطالعات انجیلی و زبان‌شناسی</div><div dir="rtl" style="text-align: right;"><br /></div><div dir="rtl" style="text-align: right;">ده. جنبه‌های مشارکت یهودیان در تفسیر انجیل</div><div dir="rtl" style="text-align: right;"><br /></div><div dir="rtl" style="text-align: right;">یازده. انجیل در ادبیات و هنر</div><div dir="rtl" style="text-align: right;"><br /></div><div dir="rtl" style="text-align: right;"><strong>بخش دوم: کتب انجیلی در تفاسیر مدرن</strong></div><div dir="rtl" style="text-align: right;"><br /></div><div dir="rtl" style="text-align: right;">دوازده. اسفار پنجگانه (تورات)</div><div dir="rtl" style="text-align: right;"><br /></div><div dir="rtl" style="text-align: right;">سیزده. کتب تاریخی عهد عتیق</div><div dir="rtl" style="text-align: right;"><br /></div><div dir="rtl" style="text-align: right;">چهارده. کتب پیشگویانه </div><div dir="rtl" style="text-align: right;"><br /></div><div dir="rtl" style="text-align: right;">پانزده. کتب شعری و حکمی</div><div dir="rtl" style="text-align: right;"><br /></div><div dir="rtl" style="text-align: right;">شانزده. اناجیل&nbsp;مشابه (synoptic) و اعمال رسولان: بازگویی قصه مسیحی</div><div dir="rtl" style="text-align: right;"><br /></div><div dir="rtl" style="text-align: right;">هفده. یوحنا و ادبیات یوحنایی johannine: زن در چاه</div><div dir="rtl" style="text-align: right;"><br /></div><div dir="rtl" style="text-align: right;">هجده. نامه‌های پولس</div><div dir="rtl" style="text-align: right;"><br /></div><div dir="rtl" style="text-align: right;">نوزده. نامه‌های ناپولسی</div><div dir="rtl" style="text-align: right;"><br /></div><div dir="rtl" style="text-align: right;">بیست. ادبیات آپوکریفا</div><div dir="rtl" style="text-align: right;"><br /></div><div dir="rtl" style="text-align: right;"></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17677903-2786002764432549699?l=seifi.blogspot.com' alt='' /></div>محمود سیفیhttp://www.blogger.com/profile/00188584855397751232noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-17677903.post-78093128727653647552010-03-13T08:29:00.003+03:302010-03-13T08:56:04.715+03:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div dir="rtl" style="text-align: right;"><span style="color: black; font-family: verdana;"></span></div><div dir="rtl" style="text-align: right;"><br />چکیده مقاله ای که در مجموعه زیر به چاپ خواهد رسید:<br /><br /><span style="color: red;">پاکتچی، احمد و همکاران، بنیادگرایی و سلفیه: بازشناسی طیفی از جریانهای دینی</span><br />جهان اسلام بلحاظ جغرافيايي گسترده و وسيع و از نظر فرهنگي نيز بسيار متنوع است و به همين دليل بايد از ارائه تحليل‌هاي تک‌عاملي در مورد پديده‌هاي ظاهر شده در آن اجتناب کرد. با اين همه در مورد زمينه‌هاي بنيادگرايي و سلفيه مي‌توان به يک عامل اصلي مواجهه با تمدن غرب و مدرنيته و عوامل محلي‌اي مثل: فقدان دموکراسي، فقدان تحصيلات کلاسيک ديني، اوج گرفتن باورهاي ديني در برخي جوامع اشاره کرد. مدرنيته با ايجاد تحول در نقش دين در زندگي فردي و اجتماعي، بحران‌هاي متعدد هويتي و اجتماعي را براي جوامع سنتي ايجاد کرده است. بنيادگرايي ديني معمولاً‌ واکنش به اين تحولات دانسته مي‌شود. همچنين عوامل فرعي و محلي نيز هم در شدت و ضعف اين واکنش و هم نحوه بروز و ظهور آن تاثيرات گوناگوني دارد. اين مقاله کوشيده برخي از زواياي عامل اصلي و عوامل محلي ديگر را روشن کند.<br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17677903-7809312872765364755?l=seifi.blogspot.com' alt='' /></div>محمود سیفیhttp://www.blogger.com/profile/00188584855397751232noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-17677903.post-51970972822378281232010-02-26T19:28:00.000+03:302010-02-26T20:05:05.212+03:30<div dir="rtl" align="right">رمان «ناتنی» نوشته <a href="http://www.washingtoninstitute.org/templateC10.php?CID=33">مهدی خلجی</a> در سال 2008 توسط رادیو زمانه بصورت آنلاین منتشر شده است. احتمالاً تا امروز افراد زیادی این رمان را نقد و بررسی کرده‌اند. من تازه با این رمان آشنا شده و همین امروز خواندنش را به پایان رسانده‌ام. از رمان و نقد آن سر در نمی‌آورم؛ پس فقط چند نکته را یادآور می‌شوم به مناسبت آشنایی نسبی‌ام با زیستِ دینی و حوزوی که محصول تجربیات خودم –که نیم‌حوزه-نیم‌دانشگاهی‌‌ام- و ارتباطاتم با آدمهای اینچنینی است.<br />1- تصویری که ناتنی از حوزه نشان می‌دهد بسیار تیره و تار است. تا اینجا اشکال ندارد. ممکن است حوزه‌ی سالهای مهدی همینطور وحشتناک بوده باشد. توصیف قصه از منظر یک «بیگانه» است که من را آزار می‌دهد. چرا کسی که سالها در این حوزه نفس کشیده و درس خوانده و ارتباط با آدمهای مختلف را تجربه کرده باید منظر توصیفی‌اش اینقدر دور، اینقدر با فاصله و واسطه و اینقدر خالی از فهم و همدلی باشد؟ وقتی قصه را می‌خوانی انگار که یک آمریکایی مشاهداتش از مناسک قبایل ماقبل تمدن افریقایی را به توصیف نشسته است. چرا ما اینقدر زود به فراموشی دچار می‌شویم؟<br />2- اما قصه اینجاست که اتفاقاً حوزه سالهای مهدی اینقدر هم وحشتناک نبوده است. این حوزه همانقدر که حوزه دادگاه ویژه و غیره است، حوزه علامه طباطبایی، مطهری، بهشتی، موسی صدر و خویی و شبستری هم هست.<br />3- واقعاً از این کلیشه‌ها چه چیزی عاید ما می‌شود؟ «آنها» جماعتی متعصب و متصلب‌اند، از هنر هیچ نمی‌فهمند، از زن هیچ نمی‌فهمند، به اجبار پدر روحانیِ عنق‌شان به حوزه رفته‌اند و فاقد شعور اولیه انسانی هستند؛ «ما» جماعتی فرهیخته‌، واجد شعور هنر و ادبیات، اهل عشق‌ورزی و زیبادوست و امثال آنیم. نتیجه این جور قطبی‌سازی‌ها همین فضای حزب‌الله و حزب‌الشیطانی است که امروز داریم نتایجش را می‌بینیم.<br />4- ماجرا این نیست که قصه‌های ناتنی روی نداده، این است که نه اکثر آنها رویداد غالب‌اند در حوزه و نه حتی اگر باشند مطرح کردنشان از چنین منظر بیگانه‌ای منصفانه و سودمند است. این تصاویر هیچ کمکی به فهم متقابل آدمها در جامعه ما نمی‌کنند. جامعه امروز ایران به اندازه کافی از هم گسیخته هست که نیازی به اینطور هیزم به آتش ریختنهایی نباشد. مقایسه کنید آرمان‌ها و سبک زندگی جوان‌های غروب‌های خیابان ایران‌زمین شهرک غرب را با مثلاً طلاب ساکن در بلوکهای مطهری و مفتح شهرک پردیسان قم. این گسل‌ها و جزیره‌های دور ازهم، آذوقه چند نسل درگیری و جنگ را کفایت می‌کند.<br />5- نسل ما –هرکس به اندازه‌ای؛ کم یا بیش- از آنچه مهدی را آزار می‌دهد آسیب دیده‌ است. می‌توانیم انتقام بگیریم؛ و می‌توانیم همدیگر را بفهمیم. دومي به زندگي نزديکتر است.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17677903-5197097282237828123?l=seifi.blogspot.com' alt='' /></div>محمود سیفیhttp://www.blogger.com/profile/00188584855397751232noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-17677903.post-61188957383124394952010-02-19T22:58:00.000+03:302010-02-19T23:00:00.568+03:30<div dir="rtl" align="right">مراد از مباني نظري چيست و اين مقاله در پي واکاوي کدام ضلع از انديشه‌هاي اين اشخاص است؟ آنچه بدرستي مي‌توان بدان اذعان کرد اين است که سلفيان و بنيادگرايان بلحاظ اصول و مباني تفاوتي آشکار با مذاهب عامه ندارند. تفاوت‌هاي نظري آنان با مذاهب چهارگانه اهل سنت چنان نبوده است که خود تشکيل مذهب پنجمي دهند. بنابراين رمز تفاوت‌هاي اينان با ساير مسلمين نه در اصول اعتقادي عام اسلامي از قبيل توحيد و نبوت و معاد که در دو عامل ذيل نهفته است: نخست، تاکيدات ويژه و بزرگنمايي برخي باورهاي مقبول مسلمين و دوم، روش‌شناسي متمايز آنان در معرفت ديني که خود برخي اختلاف‌ها در محتواي باورها را به دنبال داشته است. همچنين بايد به تفاوت اينان با ساير مسلمين در موارد تطبيق اصول و تشخيص موضوع احکام نيز اشاره کرد. به هرروي، به دشواري مي‌توان در اصول اختلاف بنياديني ميان اين گروه و عموم مسلمانان يافت. همچنان که ابن عبدالوهاب و عبد العزيز بن محمد بن سعود در نامه مشترکي به حمد بن محمد العديلي البكبلي به صراحت به چنين باوري اذعان کرده‌اند: أما ما نحن عليه من الدين فعلى دين الإسلام الذي قال الله فيه «ومن يبتغ غير الإسلام دينا فلن يقبل منه وهو في الآخرة من الخاسرين». (مولفات الشيخ الامام محمد بن عبدالوهاب، 1:94).</div><div dir="rtl" align="right"> </div><div dir="rtl" align="right"> مقدمه<br />اصول مؤکد<br />روش‌ فهم دين<br />سخن پاياني</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17677903-6118895738312439495?l=seifi.blogspot.com' alt='' /></div>محمود سیفیhttp://www.blogger.com/profile/00188584855397751232noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-17677903.post-89024270699430989202010-02-16T18:33:00.001+03:302010-02-16T18:37:38.457+03:30<a href="http://3.bp.blogspot.com/_bBTx8Exhndc/S3q0MMli-GI/AAAAAAAAAKo/Sqi5ed6dk78/s1600-h/3.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5438857621633431650" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 240px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_bBTx8Exhndc/S3q0MMli-GI/AAAAAAAAAKo/Sqi5ed6dk78/s320/3.jpg" border="0" /></a> جمعه بيست و سه بهمن<br />محمدعلي، دانيال و تعدادي ديگر از وروجک‌هاي فاميل درحال تفکيک جنسيتي حريم خانه!<br /><br /><br /><div dir="rtl" align="right"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17677903-8902427069943098920?l=seifi.blogspot.com' alt='' /></div>محمود سیفیhttp://www.blogger.com/profile/00188584855397751232noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-17677903.post-73993801951020519662010-02-07T21:54:00.003+03:302010-02-08T12:32:30.827+03:30<div align="center">حوزه‌هاي مبدأ در قرآن با تکيه بر حوزة مفهومي گياه:<br />يک بررسي از منظر زبان‌شناسي شناختي<br />محمود سيفي پَرگو<br />(پذيرفته شده در پژوهشنامه علوم و معارف قرآن)<br /><br />چکيده:<br />زبانشناسي شناختي يکي از گرايش¬های جديد علم زبانشناسي است که ابزارها و روش‌هايی موثري براي تحليل متون مختلف به وجود آورده است. نظرية استعارة مفهومي که نخست بار آن را «جورج ليکاف» در کتاب استعاره‌هايي که با آنها زندگي مي‌کنيم مطرح کرد، از نظريات مهم زبانشناسي شناختي است. طبق اين نظريه، استعاره‌ها بيش از آن که گونه¬ای تخلف از قواعد مرسوم زبان باشند، حضوري همه‌جانبه و پر رنگ در زبان دارند. همچنين از ديد ليکاف، استعاره‌ها در سطح مفاهيم روي مي‌دهند نه الفاظ.<br />پژوهش حاضر، پس از مرور ادبيات نظرية معاصر استعاره و مؤلفه‌هاي تحليل استعاره در اين نظريه، برخي حوزه‌هاي مفهومي مبدأ در قرآن را بررسی می¬کند. مهم ترينِ اين حوزه‌هاي مفهومي در قرآن عبارتند از: بدن، حيوانات، گياهان، ابزارها و ماشين‌ها، تجارت و کسب و کار و مانند آن. از آنجا که گياهان همواره يکي از اولين و اصلي‌ترين عناصر محيط اطراف انسان را تشکيل داده‌اند، انسان‌ها به روش¬هایی مختلف، آن را براي فهم و مفهوم‌سازي‌هاي پيچيده‌تر به کار گرفته¬اند. در قرآن کريم نیز مواردی متعدد از کاربرد اين حوزة مفهومي به عنوان حوزة مبدأ وجود دارد که ضمن ترکيب با استعاره‌ها و طرحواره‌هاي تصويري ديگر، نظامي از ساختار مفهومي قرآن را براي ما روشن مي‌کنند. اين مقاله برخي از مهم¬ترين موارد کاربرد اين حوزة مفهومي در قرآن را مورد کاوش قرار داده است.<br /><br />کليدواژگان: استعارة مفهومي، زبانشناسي شناختي، قرآن کريم، حوزة مفهومي، گياه </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17677903-7399380195102051966?l=seifi.blogspot.com' alt='' /></div>محمود سیفیhttp://www.blogger.com/profile/00188584855397751232noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-17677903.post-12449708561755642462010-02-04T22:55:00.006+03:302010-02-08T12:31:27.039+03:30اين عکس‌ها را روز عاشورا در قم گرفته‌‌ام:<a href="http://3.bp.blogspot.com/_bBTx8Exhndc/S2shcud_3cI/AAAAAAAAAKg/43EF8J6dc9g/s1600-h/IMG_7857.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5434474152746540482" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 240px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_bBTx8Exhndc/S2shcud_3cI/AAAAAAAAAKg/43EF8J6dc9g/s320/IMG_7857.jpg" border="0" /></a><br /><br /><div> </div><br /><div><a href="http://2.bp.blogspot.com/_bBTx8Exhndc/S2sg-P1IcxI/AAAAAAAAAKY/rTmGAJbzPxw/s1600-h/IMG_7850.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5434473629125997330" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 240px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_bBTx8Exhndc/S2sg-P1IcxI/AAAAAAAAAKY/rTmGAJbzPxw/s320/IMG_7850.jpg" border="0" /></a><br /><br /><div><div></div><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_bBTx8Exhndc/S2sfymhuZFI/AAAAAAAAAKQ/ap2Nku8haP4/s1600-h/IMG_7848.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5434472329548555346" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 240px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_bBTx8Exhndc/S2sfymhuZFI/AAAAAAAAAKQ/ap2Nku8haP4/s320/IMG_7848.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><div></div><br /><br /><div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17677903-1244970856175564246?l=seifi.blogspot.com' alt='' /></div>محمود سیفیhttp://www.blogger.com/profile/00188584855397751232noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-17677903.post-16904647367931220892010-02-04T19:42:00.000+03:302010-02-08T12:32:30.829+03:30برایم جالب است بدانم....<br />چرا جریانات مدرن تفسیری در جهان اسلام مثل نصر حامد ابوزید و مجتهد شبستری بیشتر از نظریاتی مدد گرفته‌اند که بر اولویت سوژه تاکید دارند؟ به طور مشخص چرا سراغ هرمنوتیک گادامری فلسفه اروپایی رفته‌اند و نه زبانشناسی تحلیلی رایج در سنت آنگلوساکسون که به عینیت اهمیت بیشتری می‌دهد؟ یک تئوری می‌تواند این باشد که نظریه‌های اروپایی فضای باز بی‌حساب و کتابی برای تفسیر باقی می‌گذارند که برای خلاص شدن از بسیاری از نصوص قرآنی دستاویز خوبی بدست می‌دهد. (این را نوید کرمانی در مقاله ابوزید، کتاب روشنفکران معاصر مسلمان و قرآن-پست قبل- می‌گوید).<br />آیا با ابزارهای زبانشناختی سنت تحلیلی نیز می‌توان در حوزه فهم متن به چیز دندانگیری رسید؟<br />بطور مثال بکاربستن نظریه ایمپلیکاتور گرایس در فهم متن مقدس چه دستاوردی می‌تواند داشته باشد؟<br />سئوال دیگر: آیا ابزارهای تحلیل متن روشمندی که معیارهای معقولیت انسان منطقی و تجربه گرا را برآورده کند در این باره وجود دارد؟<br />سئوال دیگر: آیا دوگان فرایندهای فکری تحلیلی و کل‌گرا که ریچارد نیسبت توسعه‌اش داده و الان بحثی جدی در روانشناسی فرهنگی یا مباحث مربوط به شناخت و فرهنگ در روانشناسی شناختی است، را می‌توان به متن توسعه داد؟ اگر آری ابزارهای کاربردی‌اش ایجاد شده یا نه؟ نیسبت میگوید من چنین ابزاری سراغ ندارم. ولی قابل حصول است. معرکه است اگر بشود چنین ابزارهای تحلیل متنی بدست آورد. بخصوص در متون تاریخی اسلام. شما تصور کنید بتوانید به مختصات روانشناختی فلان راوی یا نویسنده کتاب یا مشایخ دست بیابید. بسیار روشنگر خواهد بود چنین یافته‌هایی.<br /> بالاتر از این آیا عصب‌شناسی شناختی امروز ابزارهایی برای بازیافت ویژگیهای روانشناختی-فیزیولوژیک اشخاص از روی متون و اقوالی که از آنها به جای مانده به دست دادده‌اند؟<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17677903-1690464736793122089?l=seifi.blogspot.com' alt='' /></div>محمود سیفیhttp://www.blogger.com/profile/00188584855397751232noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-17677903.post-82615090397025143822010-01-31T23:02:00.002+03:302010-02-08T12:32:30.831+03:30برای آشنایی با قران در زبان انگلیسی سه مرجع نسبتاً جدید وجود دارد:<br />اولی <a href="http://brill.nl/default.aspx?partid=227&amp;pid=23761">دائره‌المعارف قرآن بریل</a> (پنج جلد بعلاوه یک جلد ایندکس) است که احتمالاً اکثراً با آن آشنایند.<br />دومی <a href="http://www.cambridge.org/catalogue/catalogue.asp?isbn=052153934X">کتاب همراه کمبریج به قرآن</a> به سرویراستاری مک آلیف و منتشر شده به سال 2006.<br />سومی <a href="http://www.wiley.com/WileyCDA/WileyTitle/productCd-1405117524.html">کتاب همراه بلک‌ول به قران </a>به سرویراستاری آندرو ریپین قرآن‌پژوه شهیر کانادایی و این نیز به سال 2006.<br />از کتاب کمبریج، مطالعه فصل سوم که نوشته هرالد موتسکی است را به دوستان توصیه می‌کنم. این فصل درآمدی کوتاه به مطالعات اخیر در زمینه قرآن‌پژوهی در غرب است که از سنت گلدزیهر و شاخت آغاز کرده و به مطالعات معاصر افرادی همچون ونزبرو و لوکزنبرگ و ... رسیده. اشارات مختصرند اما تصویر نسبتاً جامعی از مطالعات انجام شده و در حال انجام ارائه شده است.<br />از دیگر نکات جالب در این کتاب بخصوص فصل آخر آن، اشارات اگرچه کوتاه آن به سنت تفسیری شیعی است که معمولاً در مطالعات قرآنی کلاً مغفول واقع می‌شود. بخصوص اشاره نویسنده به کتاب البیان مرحوم خویی و نیز نظریات علامه طباطبایی درباره ناسخ و منسوخ که با دیدگاههای مشهور اهل سنت تفاوت بسیار دارد، برایم جالب بود. تدقیق در تفاوتهای اساسی دیدگاههای اهل سنت و تشیع هم در زمینه روش‌شناسی تفسیر و هم محتوای تفاسیر می‌تواند زمینه پژوهشی مناسبی برای قرآن‌پژوهان ایرانی باشد.<br />من با مطالعه صرفاً چند فصل ابتدایی کتاب همراه قرآن بلک‌ول به نظرم رسید که این‌دو از جهت رویکردهایشان به قرآن یک تفاوت اساسی دارند. بلک‌ول سعی کرده کتابی با همدلی بسیار بالا با باورهای رایج اسلامی درباره قرآن منتشر کند و برعکس کمبریج کمی انتقادی‌تر با این مقوله مواجه شده. فصل دوم کتاب بلک‌ول البته تلاش کرده مبنایی هم برای این دیدگاه همدلانه‌اش ارائه کند. چیزی که اسمش را گذاشته دینامیک های درونی-بیرونی که البته مقصود چندان روشن نیست. البته اين قضاوتي است مبتني بر صرفاً مطالعه چند فصل ابتدايي کتاب.<br />از کتاب‌های دیگر در زمینه مطالعات قرآن که اینروزها مشغول مطالعه‌اش بوده‌ام، <a href="http://www.oup.com/us/catalog/general/subject/ReligionTheology/Islam/?view=usa&amp;ci=9780197200032">کتاب روشنفکران معاصر مسلمان و قرآن </a>است که به معرفی رویکردهای تفسیری آنان می پردازد. از میان متفکران معاصر شیعه تنها فصلی از فصول یازده‌گانه به مجتهد شبستری اختصاص یافته است. مغفول ماندن نظریات شیعی در زمینه قرآن در این کتاب هم کاملاً مشهود است.<br />به نظر می‌رسد با توجه به زمینه‌های موجود عقلگرایانه در سنت تشیع، معرفی این سنت بخصوص در زمینه تفسیر قرآن که مهم‌ترین مرجع در میان مسلمانان است، می‌تواند فضای خوبی حتی در سراسر جهان اسلام در زمینه فهم قرآن باز کند. در حالیکه نصر حامد ابوزید برای نشان دادن سوابق اندیشه‌هایش در جهان اسلام به اندیشه‌های معتزلیان متوسل شده، چیزی شبیه به همان اندیشه‌های اعتزالی در مکتب شیعه هست که اتفاقاً کاملاً زنده است. این امتیازی است که باید از آن بهره گرفت.<br />در مورد دائره‌المعارف قرآن (EQ) من هم مثل بسیاری از دوستان دیگر احساس خوبی ندارم. نمیتوانم قاطعانه بگویم کار ضعیفی است اما همان تفاوتی که در دو دائره‌المعارف فلسفی پل ادواردز و دائره‌المعارف فلسفه کمبریج هست، بین EI2 (دائره‌المعارف اسلام ویرایش دوم) و EQ (علیرغم اختلاف موضوعشان) هم وجود دارد. مداخل بسیار کوتاه، جمع و جور شده اند و بدتر اینکه مبنا در مداخل (غیر اَعلامي) عمدتاً همان زبان انگلیسی است؛ یکجور ساده‌سازی به سبک امریکایی؛ من امیدوارم ویرایش سوم دائره‌المعارف اسلام گرفتار این بلیه نشده باشد.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17677903-8261509039702514382?l=seifi.blogspot.com' alt='' /></div>محمود سیفیhttp://www.blogger.com/profile/00188584855397751232noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-17677903.post-87281152888621340562010-01-30T13:02:00.000+03:302010-02-08T12:32:58.413+03:30معجزه<br />یعنی تو<br />که از بودنت بدانسان که هست<br />شرمسار نیستی<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17677903-8728115288862134056?l=seifi.blogspot.com' alt='' /></div>محمود سیفیhttp://www.blogger.com/profile/00188584855397751232noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-17677903.post-12861552786679186752010-01-09T15:41:00.005+03:302010-01-19T12:08:03.041+03:30<div dir="rtl" align="right">اين مقدمه‌اي است که به ترجمه کتاب «اسلام سياسي» (<a href="http://seifi.blogspot.com/2009/08/blog-post.html">پست قبلي را ببينيد</a>)، نوشته‌ام. ناشر، دانشگاه امام صادق است. </div><div dir="rtl" align="right"><strong><span style="color:#cc0000;">مقدمه مترجم</span><br /></strong>1- اين کتاب<a title="" style="mso-footnote-id: ftn1" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=17677903#_ftn1" name="_ftnref1">[1]</a> تلاشي است براي حل مسئله اروپايي اسلام سياسي و نه مسئله بنيادگرايي از يک منظر اسلامي و براي جهان اسلام. طيبي در اين کتاب از منظر يک اروپايي پاي‌بند به آنچه او «ايده‌ي اروپا» مي‌نامد و عليرغم تصريحات و لفاظي‌هاي مکرر برخلاف آن، کوشيده راه‌حل‌هايي براي آنچه مشکل اسلام با مدرنيته فرهنگي است ارائه کند؛ بنابراين جاي تعجب نيست که خواننده مسلمان متعهد به اصول اسلامي برخي راه‌حل‌هاي او را غريب و دست‌نايافتني بداند. از اينرو اين کتاب راه‌حلي براي يک مسئله اروپايي است و نه اسلامي.<br />اين سخن به معناي ناديده انگاشتن بسياري از نکات روشنگرانه و ايده‌هاي بديع در اين کتاب نيست. بخصوص صراحت بيان بسام الطيبي در نقد برخي تفاسير بنيادگرايانه از اسلام ستودني است؛ همچنان که هنگامي که به پيامدهاي نظري و عملي مستقيم اين تفاسير و ناسازگاريهاي آن با يک اخلاق جهان‌شمول مشترک بين تمامي ابناء بشر که لازمه هر نظم بين‌المللي است مي‌پردازد، ضرورت‌هاي نظريه‌پردازي در اين باب آشکارتر مي‌شود. در هر روي اين کتاب، حاوي نظريه‌هاي انتقادي نسبت به اسلام سياسي معاصر و بنيادگرايي است و از اين جهت ممکن است برخي ديدگاه‌هاي موجود در آن براي برخي خوانندگان ايراني که خود را بنيادگرا و شايد اصولگرا مي‌دانند قابل پذيرش نباشد؛ اين مسئله از اينروي نيز اهميت دارد که طيبي فصلي مستقل را به بررسي ديدگاه‌هاي شيعي درباب اسلام سياسي و بخصوص انقلاب اسلامي ايران اختصاص داده است و البته در اين فصل ديدگاهي انتقادي برگزيده است.<br />2- بنظر من دست کم دو نقد جدي به تحليل‌هاي طيبي درباب بنيادگرايي يا اسلام شيعي وارد است: نخست اينکه تفاوت‌هاي کليدي ميان اسلام شيعي و اسلام سني بخصوص در زمينه فقه سياسي اين دو مذهب اسلامي، در اثر او کاملاً مغفول مانده است. يکي از اين تفاوت‌ها اين است که عمده نظريات سياسي در جهان تشيع شامل نظريه ولايت فقيه را نمي‌توان به معناي دقيق کلمه بنيادگرايانه و بنابراين بدعتي در سنت دانست. اگرچه برخي رفتارهاي سياسي و غيرسياسي در آغاز انقلاب اسلامي و چند سال اخير را مي‌توان بدون شک بنيادگرايانه (به معناي بازگشت به نص و گسست از سنت فقهي سلف) دانست، معذلک جريان کلي انقلاب متکي به سنت ديرپا و استوار فقه جواهريِ موکَد حضرت امام خميني بوده است.<br />در اين زمينه بايد به توجه کرد که نه هر گرايش بنيادگرايانه‌اي را مي‌توان لزوماً منتسب به اسلام سياسي کرد و نه هر جهت‌گيري سياسي مبتني بر اسلام بنيادگرايانه است. به طور مثال «تبليغي جماعت» در شبه‌ قاره هند با اينکه بدرستي در جرگه جنبش‌هاي بنيادگرا جاي مي‌گيرد اما الگوهاي رفتاري آن به هيچ وجه قابليت آن را ندارد که بخشي از جريان اسلام سياسي شمرده شود. عزلت‌گزيني و انزوا طلبي دنيايي اين جنبش –که گفته مي‌شود تجمع سالانه آن بعد از حج بزرگترين تجمع مذهبي در جهان اسلام است- چنان است که حتي در جريان استقلال پاکستان نيز حاضر به ايفاي کوچکترين نقش نشد.<br />به همين سان، همچنان که اشاره شد، برخي نظريات سياسي معاصر در جهان تشيع اگرچه بدرستي بخشي از جريان اسلام سياسي است ليکن بنيادگرايانه نيست. اين نظريات اگرچه ممکن است نوآورانه باشند اما بنيادگرايانه نيستند به اين معنا که از چارچوب و روش متداول فقهاي سلف تخطي کرده و يا مدعي بازگشت به نص باشند.<br />نکته ديگر مربوط به تفاوت‌هاي فلسفه سياسي سني و شيعه که از نظر طيبي پنهان مانده اين است که اسلام سياسي سني-اعم از وهابيت و سلفي‌گري در مصر يا شبه قاره- معمولاً مدعي بازگشت به نص و قرائت ظاهري کتاب و سنت است در حاليکه نظريه شيعي اسلام سياسي تنها با عبور از قرائت ظاهري متن و کنار نهادن نص مي‌تواند به اثبات برسد. از قضا آندسته از فقها که ظاهر آيات و روايات وزن بيشتري برايشان داشته (به طور مثال در فقهاي اخباري)، به ندرت به نظريه سياسي رسيده‌اند. استدلال‌هاي مربوط به حکومت اسلامي در فقه شيعه عمدتاً مبتني بر لوازم احکام است و نه نص يا ظاهر روايت. واضح است که با بازگشت به نص ماجرا مي‌تواند معکوس شود. اين به وضوح با ادعاي نص‌گرايي جهادگرايان سني متفاوت است.<a title="" style="mso-footnote-id: ftn2" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=17677903#_ftn2" name="_ftnref2">[2]</a><br />3- نويسنده بحق و در جاي جاي کتاب به ميراث عقلگرايان دوران ميانه اسلامي اشاره کرده و خواهان بازگشت به آن شده است. در اين باب توجه به نکات ذيل خالي از فايده نيست:<br />نخست، سنت «الَّذينَ يَسْتَمِعُونَ الْقَوْلَ فَيَتَّبِعُونَ أَحْسَنَه‏» تنها منحصر به دوران ميانه اسلامي نبوده بلکه از اساس يکي ازمهمترين ويژگي‌هاي دعوت اسلام بوده است و شکوفايي و اعتلاي عقلگرايي نيز مرهون نهادينه شدن همين ديدگاه در ميان مسلمين است که البته بعدها به دلايل مختلف در اسلام سني به طور کامل و در تشيع تا حدودي رو به زوال رفته است.<br />مخالفت با عقلگرايي در قالب فلسفه و اصول فقه، گاه و بيگاه اوج گرفته است. در اين ميان در سده‌هاي اخير بايد به ضديت با اصول فقه در لباس اخباري‌گري توسط ملامحمد امين استرآبادي در قرن يازدهم و پس از او اشاره کرد. با اين همه در تشيع، سنت عقلگرايي و استدلال‌محوري همواره پررنگ بوده و مسئله اصلي ميزان نوآوري در اين سنت‌هاي عقلي بوده و نه اساس عقلگرايي.<br />نص‌گرايي که اکنون يکي از مهمترين محورهاي فکري وهابيان و سلفيان را تشکيل مي‌دهد بالمره بديع نيست که بزعم نويسنده کتاب کنوني نوعي پشت‌پا زدن به سنت عقلگرايي بوده باشد. دعواي نص و عقل همواره و از نخستين روزهاي پس از ارتحال پيامبر(ص) در جهان اسلام وجود داشته و حتي پيامدهاي سياسي مهمي در همان دوران داشته، به عنوان مثال مي‌توان به اختلاف ميان کبار صحابه و صغار صحابه و يا قراء و مفسرين صحابه در قرن اول هجري اولي به رهبري عبدالله ابن عمر و دومي به رهبري ابن عباس و تاثيرات سياسي آن در جنگ صفين و ايجاد فرقه‌ي خوارج اشاره کرد. در ماجراي حکميت، اميرالمومنين(ع) خواهان حکم شدن ابن عباس بودند در حاليکه قراء ابوموسي اشعري را قبول داشتند که از قراء بنام و صاحب قرائت خاص خود بود. قراء انتظار داشتند بوسيله ابوموسي عبدالله ابن عمر را به خلافت برسانند که وقتي چنين نشد بر اميرالمومنين(ع) خروج کردند.<br />نزاع ميان نص و عقل در قرون متقدم اسلامي نيز به شکل مذاهب و مکاتب کلامي متنوع و مختلف و بر سر مسائل متعدد کلامي بروز و ظهور يافته است. از اختلافات بر سر قديم يا حادث بودن کلام‌الله گرفته تا مسئله صفات ثبوتيه‌ خداوند و نيز فهم و تفسير آيات قرآني‌اي که ظاهراً مستلزم جسماني بودن خداوند هستند، همه و همه به آوردگاه نص و عقل تبديل شده است. در اين ميان البته مکتب تشيع با الهام از تعاليم اهل‌بيت(عليهم‌السلام)، همواره در صف مقدم مخالفت با نص‌گراييِ افراطي و مبارزه با تعطيل عقل حرکت کرده است.<br />در قرون ميانه نيز تحولات مهمي در اين خصوص روي داده که يکي از مهمترين آنان ظهور تفکر سلفي‌ به رهبري عالم بزرگ حنبلي تقي‌الدين ابن تيميه و شاگرد مبرز او ابن قيم جوزيه بوده است. ابن تيميه با اعتراض به بسياري از جد و جهدهاي دانشمندان معاصر خود در حوزه فهم دين از جمله تلاشهاي فلاسفه و عارفاني چون ابن عربي کوشيد با توسل به معناي ظاهري آيات و روايات و ملهم از روش فقهي ابن حنبل بدون به کاربستن عقل در فهم آن، به زعم خود معرفت ديني ناب و پيراسته از شوائب ارائه کند. تفسير خاص ابن تيميه از توحيد که در آن زيارت قبور بزرگان دين نوعي شرک محسوب مي‌شود، تلقي ظاهري از صفات خداوند و مخالفت با عقلگرايي از فصول مهم انديشه‌هاي به اصطلاح سلفي ابن تيميه محسوب مي‌شود.<br />عليرغم اين پيشينه ثروتمند از نزاع ميان عقل و نص در تمدن اسلامي، سلفيان معاصر بخصوص آندسته که به شکل نيروهاي عملگراي سياسي در فعاليت عليه آنچه کفر جهاني يا جاهليت قرن بيستم مي‌دانند، وارد شده‌اند، ويژگيهايي بسيار متفاوت با سنت‌هاي ريشه‌دار ذکر شده دارند. به طور مثال سلفي‌گري سيد قطب از آن جهت حائز اهميت است که اتفاقاً در موارد بسياري، با تمسک به اجتهاد به نظريه‌پردازيهاي بسيار دور از ذهن و کاملاً غير قابل استنتاج از نصوص در مي‌غلتد. چنين رويه‌اي تقريباً در اکثر سلفيان متمايل به فعاليت سياسي قابل مشاهده است.<br />4- گوش فرا دادن به سخن مخالفان و تامل کردن در دلايل آنان –امري که طيبي بسيار به آن رجوع کرده و آن را يکي پيش‌زمينه‌هاي مدرنيته فرهنگي در جهان اسلام مي‌داند- مستلزم حصول دست‌کم يک پيش‌شرط است:<br />اين پيش‌شرط داشتن عصبيت قوي(به ادبيات ابن خلدون) است. به تعبير ديگر از موضع ضعف نظري معمولاً نمي‌توان وارد گفتگوي واقعي فراتر از پرخاشگري‌هاي جدلي شد. ويژگي موضع ضعف، معمولاً گرفت گارد دفاعي در مقابل «ديگري» است تا مانع از نفوذ او به دژ خود شد. برعکس هنگامي که شخص در موضع قوت قرار داشته باشد، همواره تمايل دارد با هضم و ادغام مخالف، از او براي پيش‌برد اهداف خود استفاده کند. شايد به همين دليل است که مسلمانان صدر اسلام عليرغم ضعف‌ ظاهري‌، بدليل همين عصبيت قوي، نسبت به ديگران بسيار باز برخورد مي‌کردند و حاضر به گفتگو و تعامل و تاثيرپذيري بودند. همين الگو در دروان فتوحات نيز جاري بود. اما در مواجهه دو سده اخير مسلمانان با تمدن غرب، ضعف مسلمين موجب بروز عکس‌العمل‌هاي تدافعي‌اي شد که ويژگي اصلي آن ترس از فروپاشي هويت ديني و مشوب شدن خلوص آن بود؛ عمل برخاسته از چنين ترسي در برخي موارد ديوار کشيدن به دور خود و عزلت‌گزيني بود و در برخي موارد عمل کردن بر وفق استعاره جنگ که در آن بازيگران صحنه به جاي تعامل به تدافع يا تهاجم مي‌پردازند. بخصوص که برخي اعمال دست بالاتر (يعني اروپايي‌ها) نيز با همين منطق جنگ انجام مي‌گرفت. در واقع همين موضع پايين‌دست بودن، جسارت انتخاب را نيز از مسلمانان مي‌گرفت. بهرحال رمز تفاوت دو مواجهه مسلمانان با «ديگري» را بايد در همين منظر بالادست مسلمانان در دوران فتوحات و منظر ضعف آنان در دوران معاصر جست؛ اولي موجب شکوفايي تمدني از طريق جذب و ادغام فرهنگ‌هاي مختلف شد و ديگري موجب ضعف روزافزون و انحطاط بيشتر امت اسلامي.<br />در يک گفتگو حريفي که احساسِ قرار گرفتن در موضع ضعف را دارد معمولاً حاضر به پذيرش نقد نيست زيرا اين احساس وجود دارد که طرفِ دست بالا، به محض پذيرفتن اولين نقد به تدريج تمام سنگرهاي بعدي را تسخير خواهد کرد، پس بهتر است از همان آغاز هيچگونه امتيازي به حريف واگذار نشود.<br />تفاوت‌هاي رفتاري علماي سنتيِ مُمَحَّض در دين با افراد مدعي ولي ناآشنا به معارف عميق ديني، را مي‌توان تاييدي بر اين نظر گرفت؛ عالمان اخلاقي‌اي که از يکسو با تضلع در قرآن و روايات، به يقين به معارف الهيه رسيده‌اند و اطمينان و اعتقادي تام به حقانيت آن داشته‌اند و از سوي ديگر فضيلت حقيقت‌جويي را چنان به حد اعلاي آن پرورش داده‌اند که از پيامدهاي اعتراف به اشتباه خود و سنت خود نهراسند. و البته به اين دو بايد اعتماد آنان به هدايت الهي از طريق مجراي حجيت عقل را نيز افزود. به طور مثال در اين زمينه مي‌توان به سيره آيت‌الله مطهري اشاره کرد. مطهري با استظهار به همين اطمينان نظري و صداقت عملي، نه از بيان بسياري از کاستي‌هاي سنت ديني رايج مي‌هراسيد و نه اگر سخني معقول و نيکو در اقوال و افکار طريق مخالف مي‌يافت از پذيرفتن‌ آن سرباز مي‌زد. و به همين دليل بود که انديشمندان و فعالان متاثر از او به ندرت به دام تندروي‌هاي مقتضاي جامعه انقلابي آن روز ايران گرفتار آمدند.<br />5- يکي از مسائل گريبانگير مباحث مربوط به بنيادگرايي -که عمدتاً واکنشي ديني به مدرنيته دانسته مي‌شود- خلط بين سنت (يا جامعه سنتي) و دين (يا جامعه ديني) است. اين انديشه‌اي خطا اگرچه رايج است که هر آنچه در گذشته وجود داشته (اعم از عقايد آدميان در موضوعات مختلف تا رفتارهاي فردي و اجتماعي و روابط بين افراد در اجتماع و مانند آن) لزوماً يا منطبق بر دين يا بشدت متاثر از آن بوده است. يکي گرفتن جامعه سنتي و جامعه ديني از اشتباهات رايجي است که متاسفانه در بسياري از موارد موجب مقاومت‌هاي غيرمنطقي در مقابل مدرنيته شده است. در واقع بنيادگرايان معمولاً در لباس دين به دنبال احياي جامعه پيش‌مدرن‌اند که اساساً و لزوماً ديني نيست. به نظر مي‌رسد برخي با الهام از انديشه‌هاي سنت‌گرايان غربي، مي‌خواهند نزاع سنت-مدرنيته (که اساساً يک دوگانِ مبتني بر دين نيست) را به شکل نزاع ديني-غيرديني جا بِزنند تا در جوامع مسلمان که حساسيت‌ها نسبت به دين بالاست بتوانند مقاومت‌هايي عليه مدرنيته شکل دهند. جالب اينجاست که اصلاحگران اوليه مسلمان مانند اسدآبادي تمام همّ خود را مصروف مبارزه با همين تلقي مي‌کردند و تلاش داشتند بديع بودن امر مدرن (به صِرفِ نامتجانس بودنش با سنن رايج در جامعه مسلمانان که لزوماً برخاسته از دين نيست)، منافي بودنش با دين تعبير نشود تا مسلمانان بي‌جهت از مزاياي نظري و عملي جامعه مدرن بي‌بهره نمانند. اين انديشه (تفاوت بين اسلام و رسومات رايج جامعه مسلمين) در ميان علماي سنتي بسيار متداول بوده است و يکي از دلايل مخالفت‌هاي کنوني بنيادگرايان با علما چه در اهل تسنن و چه در تشيع، همين امر بوده است. متاسفانه گرايشات فلسفي‌ سنت‌گرايانه که ريشه در خود غرب دارد و از اين جهت نوعي غرب‌زدگي نيز محسوب مي‌شود خود را به اسم صيانت از دين جا زده است؛ همچنان که در سالهاي اخير بنيادگرايان علاوه بر اتحاد با سنت‌گرايان غرب‌زده با برخي گرايشات ضد جهاني‌شدن و ضد مدرن نيز پيوند خورده‌اند و تلاش کرده‌اند براي اين گرايشات نظري شواهدي در آيات و رويات نيز بيابند. اين نکته‌اي است که در هر تحليل در باب بنيادگرايي يا اسلام سياسي بايد ملحوظ شود.<br />6- جهادگرايي عملگرايانه مانند هر جريان ديگري، شبکه‌اي از تجارت‌هاي پر رونق در حواشي خود ايجاد مي‌کند که بدون توجه به ابعاد اين شبکه‌ها و نقش آنان در دامن زدن به اين جريان، تحليل درستي در اين باب نمي‌توان ارائه کرد. به طور مثال مي‌توان به شبکه‌هاي وسيع قاچاق تسليحات، پولشويي، قاچاق انسان و مواد مخدر و مانند آن اشاره کرد که گردش مالي برخي از آنها در سال به ده‌ها ميليارد دلار مي‌رسد. علاوه بر اين يکي از پيامدهاي مستقيم افزايش تهديدهاي تروريستي ناشي از جهادگرايي، رونق کسب و کار شرکت‌هاي امنيتي است که خود شبکه‌هاي وسيعي از کسب و کارهاي مرتبط را فعال مي‌کند؛ دامنه صنايع مرتبط با تهديدهاي جهادگرايي حتي مي‌تواند به بخش عمران (امنيت سازه‌ها) و يا تکنولوژيهاي اطلاعاتي و مخابراتي نيز کشيده شود.<br />از طرف ديگر در فضاي امنيتي تک‌قطبي بين‌المللي، گروه‌هاي جهادگرا معمولاً اهرم‌هايي در دست بازيگران دولتي براي برقراري توازن قدرت مورد نظر خود در سطح منطقه‌اي يا جهاني هستند. بدون وجود چنين حاميان دولتي قدرتمندي، جهادگرايي سلفي امکان بقا ندارد. البته اين علاوه بر کشورهايي است که مستقيماً تحت کنترل تندروهاي سلفي است مثل افغانستان پيش از حمله امريکا و بخش‌هايي از سومالي کنوني.<br />در ضمن بايد به نقش دوگانه حکومتها در کشورهاي اسلامي ديگر نيز اشاره کرد. حکومت‌هاي کشورهاي اسلامي در اينجا يک نقش بينابيني ايفا مي‌کنند. اين حکومت‌ها از سويي نيازمند وجود جريانات تندرو سلفي‌اند. زيرا حضور تندروهاي سلفي در صحنه کشور مي‌تواند سياست سرکوب و ديکتاتوري بمنظور جلوگيري از سرايت جريان‌هاي سلفي به خارج از کشور و تبديل شدن به تهديد امنيتي براي غرب را توجيه کند. از طرف ديگر اين حکومت‌ها در ازاي سرکوب جنبش‌هاي سلفي، تضمين‌هاي لازم براي بقاي قدرت را از کشورهاي غربي دريافت مي‌کنند. بنابراين نه خشکاندن کامل ريشه‌هاي بنيادگرايي به نفع اين حاکمان است (در اينصورت حضور حاکمان مستبد توجيهي ندارد و ممکن است فشارهاي غرب براي ايجاد دموکراسي آغاز شود) و نه گسترش وسيع و قدرتمند شدن آن(در اينصورت نيز حکومت کارآيي خود در سرکوب و کنترل اين جريانات را از دست داده و ممکن است با حکومت ديگري جايگزين شود). بهرحال بهترين حالت، وضعيت بينابيني است.<br /><a title="" style="mso-footnote-id: ftn1" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=17677903#_ftnref1" name="_ftn1"></a>Tibi, Bassam (2008), Political Islam, world politics, and Europe, London: Routledge<br /><a title="" style="mso-footnote-id: ftn2" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=17677903#_ftnref2" name="_ftn2">[2]</a> احمد چند ويژگي زير را در اکثر جريانات بنيادگرا مشترک مي‌داند:<br />1- احياي قرآن و سنت خلفاي راشدين<br />2- نفي تحولات بعدي در دوران ميانه جهانه اسلام بخصوص در زمينه‌هاي فقه، کلام، فلسفه و ...<br />3- انفتاح ابواب اجتهاد برخلاف راي علماي گذشته سني<br />4- تلقي حداکثري از اسلام به عنوان طريقي جامع براي زندگي برخلاف نظر علماي سنتي-که بزعم مودودي آن را محدود به شهادت، صلاه، صوم، صدقه و حج مي‌دانند.<br />5- جايگزين کردن اسلام عاميانه يا صوفي با اسلام راست‌کيشانه(تهذيب و خلوص عقيدتي و رفتاري)<br />ن.ک:<br />Ahmad, Mumtaz, (1991), Islamic Fundamentalism in South Asia, in Marty and Appleby, Fundamentalisms Observed, The University of Chicago Press. Pp.462-463</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17677903-1286155278667918675?l=seifi.blogspot.com' alt='' /></div>محمود سیفیhttp://www.blogger.com/profile/00188584855397751232noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-17677903.post-48071329317490434782009-11-20T23:42:00.004+03:302010-01-19T12:09:32.631+03:30<div align="center"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_bBTx8Exhndc/Swb46G6b1hI/AAAAAAAAAKE/GnnSFsV0hEw/s1600/2.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5406282079876666898" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 240px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_bBTx8Exhndc/Swb46G6b1hI/AAAAAAAAAKE/GnnSFsV0hEw/s320/2.jpg" border="0" /></a> اين عکس را پاييز سال گذشته در همين ايام گرفته‌ام. </div><br /><br /><span style="font-size:130%;">در خزان آن صدهزاران شاخ و برگ </span><br /><span style="font-size:130%;">از هزيمت رفته در درياي مرگ </span><br /><p><span style="font-size:130%;"></span> </p><p>مولوي</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17677903-4807132931749043478?l=seifi.blogspot.com' alt='' /></div>محمود سیفیhttp://www.blogger.com/profile/00188584855397751232noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-17677903.post-71792475280707656802009-11-16T03:45:00.001+03:302010-01-19T12:09:32.633+03:30<p><br />لذتي که در نوشتن با قلم و کاغذ دارم، هرگز در تايپ کردن ندارم. يک دليل شايد حس عدم تسلط در مورد کامپيوتر است. انگار اشرافي که به کاغذ و قلم داريم هنگام تايپ کردن وجود ندارد. اين به سرعت تايپ مربوط نمي‌شود البته.<br /> اما عامل مهم‌تري هم هست: بخشي از معنايي که با کش و قوس‌هاي قلم، با زاويه‌دادن و کم رنگ و پر رنگ‌کردن خودکار منتقل مي‌شود، در تايپ از ميان مي‌رود. در جريان اين ريزش معنا در گذار از دستخط به تايپ يک اتفاق ديگر هم مي‌افتد: تو مجبوري براي جبران معناي از دست رفته و ترميم پيام، به واژگانت بيشتر دقت کني. تفاوت‌هاي ظريف در کشيدگي يا انقباض حروف هنگام نوشتن روي کاغذ مي‌تواند حس و حال و هوا يا معاني(به معناي کاملاً‌ عرفي) متفاوتي به کلمه‌اي واحد بدهد. در حاليکه در تايپ کردن هيچ امکاني براي تغييرات معنايي روي يک کلمه واحد نداري؛ البته غير از ايتاليک يا بالد کردن و تغيير فونت. پس دقت بصري بايد تبديل به دقت در انتخاب واژگان يا سياق (واژه در متن) شود. اين اتفاق بدي نيست.<br /> اين ماجرا من را ياد يک تمايز در جامعه‌شناسي زبان مي‌اندازد: تمايز بين ارتباط بافت‌فربه<a title="" style="mso-footnote-id: ftn1" href="http://www.blogger.com/post-edit.g?blogID=17677903&amp;postID=7179247528070765680#_ftn1" name="_ftnref1">[1]</a> و بافت‌فقير<a title="" style="mso-footnote-id: ftn2" href="http://www.blogger.com/post-edit.g?blogID=17677903&amp;postID=7179247528070765680#_ftn2" name="_ftnref2">[2]</a>: </p><p><span style="color:#330000;">«ارتباطِ بافتْ‌فربه ارتباطي است که در آن بيشتر اطلاعات يا در بافت فيزيکي است و يا در شخصْ دروني شده است و در بخش رمزگذاري شده، آشکار و منتقل شونده پيام، اطلاعات بسيار اندکي وجود دارد. ارتباط بافتْ‌فقير دقيقاً برعکس است؛ يعني انبوهي از اطلاعات با رمزگان آشکار منتقل مي‌شود. گفته مي‌شود فرهنگ جوامع شرقي بافت‌فربه است و فرهنگ جوامع غربي، بافت‌فقير». <br /></span><br />زمينه اجتماعي چنين تفاوتي اين است که:<br /><br /><span style="color:#330000;">«خانواده‌هاي موقعيتْ مدار</span><a title="" style="mso-footnote-id: ftn3" href="http://www.blogger.com/post-edit.g?blogID=17677903&amp;postID=7179247528070765680#_ftn3" name="_ftnref3"><span style="color:#330000;">[3]</span></a><span style="color:#330000;"> و خانواده‌هاي شخصْ مدار</span><a title="" style="mso-footnote-id: ftn4" href="http://www.blogger.com/post-edit.g?blogID=17677903&amp;postID=7179247528070765680#_ftn4" name="_ftnref4"><span style="color:#330000;">[4]</span></a><span style="color:#330000;"> رمزگان متفاوتي را بکار مي‌گيرند. در يک خانواده موقعيت مدار، اعضاي خانواده همواره صاحب يک جايگاه خاص در سلسله مراتب خانواده تلقي مي‌شوند در حاليکه در يک خانواده شخص مدار، اعضا با هم برابرند و برحسب ويژگيهاي فردي‌شان با آنها معامله مي‌شود. در يک خانواده موقعيت مدار، نظام ارتباطات بسته است. آنچه شخص مجاز به گفتن آن است و چگونگي گفتن آن کاملا وابسته به جايگاهي است که او در سلسله مراتب خانواده واجد آن است. اما در يک خانواده شخص مدار، نظام ارتباطي باز است‌؛ يعني همه اعضاي خانواده آزادانه مجاز به برقراري ارتباط‌اند. در اين دو نوع خانواده، والدين از گونه‌هاي متفاوت کنترل نسبت به فرزندانشان استفاده مي‌کنند. در خانواده موقعيت مدار، والدين از صورت‌هاي امري استفاده مي‌کنند و دغدغه رضايت خاطر اعضا را ندارند. اين دستورها مبتني بر نُرم‌هاي اجتماعي کليشه‌اي هستند و مستلزم آن‌اند که فرزندانْ وظيفه‌اي که بر عهده صاحب اين جايگاه خاص است را انجام دهند. برعکس، والدين در يک خانواده شخص مدار، از مشوق‌هاي شخصي که عقلاني و متناسب با شخص خاص است استفاده مي‌کنند و مهارت‌هاي پيچيده اِقناع را بکار مي‌گيرند. کودکان در خانواده‌هاي شخص مدار در فضايي رشد مي‌کنند که مي‌توانند گستره‌اي از پيامهاي کاملا توسعه يافته را بشنوند. بنابراين کودکان در اين فضا، رمزگان گسترده را کسب مي‌کنند ولي کودکاني که درخانواده‌هاي موقعيت مدار رشد کرده‌اند نه پيامهاي پيچيده و توسعه يافته کافي را تجربه مي‌کنند و نه ضرررتي مي‌بينند که به پردازش و توسعه پيامهاي خود بپردازند و به همين دليل، رمزگان محدود را کسب مي‌کنند. برنشتاين استدلال مي‌کند که اعضاي يک خانواده موقعيت مدار داراي يک حس هويت اجتماعي قوي مشترک هستند که اندکي از استقلال شخصي آنان را مي‌کاهد و استحکام بالا، هويت مشترک،‌ انتظارات مشترک و مفروضات مشترک را به ارمغان مي‌آورد. دراين خانواده‌ها، توسعه و تفصيل پيام نه تنها غير ضروري بلکه مزاحم نيز هست. معاني در اين خانواده‌ها کاملا وابسته به بافت‌اند و تنها هنگامي توسط ديگران فهميده مي‌شوند که آنان دسترسي به بافت داشته باشند. به همين دليل اعضاي خانواده موقعيت مدار به خود زحمت پردازش و تفصيل معاني براي شخص خارجي را نمي‌دهند. برعکس اعضاي خانواده شخص محورْ بدنبال استقلال شخصي‌اند، حتي به قيمت از دست دادن هويت اجتماعي؛ که همين امر استقلالِ بالا، هويت‌هاي متمايز و سطح پاييني از انتظارات و مفروضات مشترک را در پي دارد. بدليل اشتراکات اندک در اين خانواده‌ها، گويندگان مجبورند معاني را تفصيل دهند، به آنها وضوح ببخشند و پيام را متناسب با يک مقصود خاص کنند. هرکس مي‌توند پيام طرف ديگر را به خوبي بفهمد به شرط آنکه آن پيام خوب توسعه يافته يا تفصيل داده شده باشد.»<br /></span><br />و البته اين مي‌تواند در مورد جوامع هم مصداق داشته باشد.<br /><br />تذکر: متون <span style="color:#330000;">اين رنگي</span> از يکي از نوشته‌هاي قديمي‌ام است با نام: «زبان و شناخت» که تلخيص و ترکيب چند مقاله در جامعه‌شناسي زبان و روانشناسي فرهنگي است.<br /><a title="" style="mso-footnote-id: ftn1" href="http://www.blogger.com/post-edit.g?blogID=17677903&amp;postID=7179247528070765680#_ftnref1" name="_ftn1">[1]</a> high-context<br /><a title="" style="mso-footnote-id: ftn2" href="http://www.blogger.com/post-edit.g?blogID=17677903&amp;postID=7179247528070765680#_ftnref2" name="_ftn2">[2]</a> low-context<br /><a title="" style="mso-footnote-id: ftn3" href="http://www.blogger.com/post-edit.g?blogID=17677903&amp;postID=7179247528070765680#_ftnref3" name="_ftn3">[3]</a> positional families<br /><a title="" style="mso-footnote-id: ftn4" href="http://www.blogger.com/post-edit.g?blogID=17677903&amp;postID=7179247528070765680#_ftnref4" name="_ftn4">[4]</a> person oriented</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17677903-7179247528070765680?l=seifi.blogspot.com' alt='' /></div>محمود سیفیhttp://www.blogger.com/profile/00188584855397751232noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-17677903.post-61592846846109468702009-11-03T17:39:00.000+03:302010-01-19T12:07:27.379+03:30<div dir="rtl" align="right"><br />مارک سيجمن پزشک جنايي در يک سخنراني با نام «بررسي شبکه‌هاي تروريستي سلفي در جهان» در مرکز تحول وزات دفاع امريکا،<a title="" style="mso-footnote-id: ftn1" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=17677903#_ftn1" name="_ftnref1">[1]</a> درباره پژوهش‌هاي خود درباره خواستگاه‌هاي طبقاتي و شغل و مطالعات حدود هشتصد زنداني القاعده سخن گفته است. در اين پژوهش تمام نظريه‌هاي تروريزم مورد بررسي قرار گرفته است. نظريه فقر و منشا طبقاتي رد شده زيرا اکثر اعضا از طبقه متوسط‌اند؛ نظريه زمينه مذهبي رد شده زيرا غالب اعضا پيشينه سکولار داشته‌اند؛ نظريه‌ تحصيل در «مدرسه‌»هاي القاعده رد مي‌شود چه‌ اينکه تنها سيزده درصد اين افراد در مدارس درس خوانده‌اند. نظريه کم‌سن‌ و سال و خام بودن هم با توجه به متوسط سن 26 ساله اعضا صحيح نيست؛ نظريه بي‌سوادي نيز به هيچ وجه درست نيست چه اينکه 62 درصد اين افراد تحصيلات دانشگاهي دارند در حاليکه در کشورهاي بومي آنان حداکثر 10 درصد مردم به دانشگاه مي‌روند و جالب‌تر اينکه نرخ ورود آنان به دانشگاه از ميانگين نرخ ورود امريکايي‌ها هم بالاتر است؛ نظريه فقدان فرصت‌هاي شغلي، نظريه محروميت جنسي (سه چهارم اين افراد ازدواج کرده‌اند)، نظريه فراغت از مسئوليت‌هاي خانوادگي (دوسوم متاهلين داراي فرزندند) و نظريه سابقه جنايي داشتن نيز رد مي‌شوند. همچنين اين پژوهش به اين يافته جالب توجه نيز رسيده است که «اين افراد نه تنها بهترين و باهوش‌ترين افراد جامعه خود بلکه از نظر رواني نيز سالم‌ترين افراد بوده‌اند» زيرا نرخ ناراحتي‌هاي رواني در ميان آنان يک درصد است که بسيار کمتر از سه درصد متوسط در جوامع امروز است. يکي از ويژگيهاي مورد بررسي ديگر تحصيلات مذهبي است. جالب اينجاست که آنان هرگز تحصيلات مذهبي نداشته‌اند. از ميان اين افراد کساني که به دانشگاه رفته‌اند عمدتاً‌ در رشته‌هاي مهندسي و پزشکي تحصيل کرد‌ه‌اند:<br /><br />«اکنون اين پرسش مطرح مي‌شود که چرا مهندس‌ها تروريست مي‌شوند. ....مهندس‌ها آنقدر خودبين هستند که فکر مي‌کنند مي‌توانند متون را بخوانند، تصور مي‌کنند که مي‌توانند بدون هيچ کمکي قرآن را بخوانند. اتفاقاً اگر آنها به نوعي از تحصيلات مذهبي برخوردار بودند، احتمالاً در برابر قرائت‌هاي خشونت‌طلبانه‌ي قرآن مصونيت مي‌يافتند. اما آنها دانش مذهبي ندارند و وقتي در 25 سالگي به مذهب رو مي‌آورند به خاطر نداشتن تحصيلات مذهبي، به دام قرائت‌هاي غيرمعمول قرآن مي‌افتند. در واقع مهندس‌ها معمولاً‌ اينگونه هستند و براي فهميدن هرچيزي، بلافاصله بدنبال ترسيم نقشه و يافتن اصول مي‌روند. اين دقيقاً همان کاري است که اسلام سلفي بدنبال آن است؛ يعني فراموش کردن 14 قرن تفسير و تاويل و بازگشت به اصول قرآن و حديث و تنها بها دادن به همين مساله».<a title="" style="mso-footnote-id: ftn2" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=17677903#_ftn2" name="_ftnref2">[2]</a><br /><br /><a title="" style="mso-footnote-id: ftn1" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=17677903#_ftnref1" name="_ftn1">[1]</a> ترسيم فضاي پر ابهام جنگ‌ها و منازعات آينده، مجموعه سخنراني‌هاي مرکز تحول نيروي وزارت دفاع امريکا، ترجمه و انتشار: مرکز آينده‌پژوهي علوم و فناوري دفاعي، تهران: 1387، صص 133-141<br /><a title="" style="mso-footnote-id: ftn2" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=17677903#_ftnref2" name="_ftn2">[2]</a> همان، ص 147</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17677903-6159284684610946870?l=seifi.blogspot.com' alt='' /></div>محمود سیفیhttp://www.blogger.com/profile/00188584855397751232noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-17677903.post-52335636268799963632009-08-21T23:58:00.001+04:302010-01-19T12:08:03.042+03:30اين روزها بيشترين زمان فعاليتهاي علمي‌‌ام (اگر بشود ترجمه را فعاليتي علمي دانست) صرف ترجمه کتاب <a href="http://www.routledgemiddleeaststudies.com/books/Political-Islam-World-Politics-and-Europe-isbn9780415437813">«اسلام سياسي»</a> <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Bassam_Tibi">بسام طيبي</a> مي‌شود. طيبي از اساتيد روابط بين‌الملل دانشگاه گوتينگن آلمان است. او در سال 1944 در دمشق به دنيا آمده و از سال 1962 در آلمان زندگي مي‌کند. مسلمان و از منتقدان سرسخت اسلام‌گرايي (يا اسلام سياسي) است.<br /> فصلي از اين کتاب به فکر سياسي اسلام در جهان تشيع و به طور خاص انقلاب اسلامي ايران مربوط است. در نظر دارم مقدمه انتقادي مبسوطي به کتاب بنويسم و فرمولي براي بازتعريف نسبت بين نص و مقتضيات زمان و نيز دلايل گونه‌گوني و اختلافات علماي اسلامي درباب تفسير متن مقدس ارائه کنم. البته مشروط به اينکه دغدغه‌هاي اقتصادي روزمره‌‌ام -که اين روزها به نحو کاملاً غيرمتعارف و بسيار جذابي درگير آن هستم- مجال دهد و بتوانم ترجمه کتاب را در زماني پيش‌تر از موعد تحويل به اتمام برسانم.<br />اين کتاب به زبان انگليسي نوشته شده و آن را به سفارش معاونت پژوهشي دانشگاه امام صادق(ع) ترجمه مي‌کنم.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17677903-5233563626879996363?l=seifi.blogspot.com' alt='' /></div>محمود سیفیhttp://www.blogger.com/profile/00188584855397751232noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-17677903.post-36148437406993712462008-12-20T16:56:00.003+03:302010-01-25T12:43:55.811+03:30<a href="http://2.bp.blogspot.com/_bBTx8Exhndc/SUz0oDYLP9I/AAAAAAAAAII/qQoPFPGknRA/s1600-h/9780230201460.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5281865431937400786" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 255px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_bBTx8Exhndc/SUz0oDYLP9I/AAAAAAAAAII/qQoPFPGknRA/s320/9780230201460.jpg" border="0" /></a><br /><div></div><br /><div>"<a href="http://us.macmillan.com/theepistemologyofbelief">معرفت شناسی باور</a>" عنوان کتاب جدید دکتر وحید است که حدود یک ماهی از انتشار آن می گذرد.</div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17677903-3614843740699371246?l=seifi.blogspot.com' alt='' /></div>محمود سیفیhttp://www.blogger.com/profile/00188584855397751232noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-17677903.post-81181458850212988852008-10-20T14:52:00.002+03:302008-10-20T14:58:12.708+03:30<div dir="rtl" align="right">سمینارهای فلسفه تحلیلی<br />پاییز 87<br /><br />29/7/87 خاصیت&shy;های«ذاتی»&shy;ی نوع&shy;های طبیعی،<br />کاوه لاجوردی،<br /><a name="OLE_LINK2"></a><a name="OLE_LINK1"></a>پژوهشگاه دانش&shy;های بنیادی- پژوهشکدۀ فلسفه تحلیلی.<br /><br />13/8/87 احتجاب الهی،<br />ابراهیم آزادگان،<br />پژوهشگاه دانش&shy;های بنیادی- پژوهشکدۀ فلسفه تحلیلی.<br /><br />27/8/87 جهان&shy;های ممکن در نزد آرمسترانگ،<br />امیر کرباسی زاده،<br />انجمن حکمت و فلسفه ایران.<br /><br />11/9/87 تأملاتی دربارۀ سقط جنین،<br />احمدرضا همتی مقدم،<br />پژوهشگاه دانش&shy;های بنیادی- پژوهشکدۀ فلسفه تحلیلی.<br /><br />25/9/87 اخلاق و زیبایی شناسی در تراکتاتوس،<br />سروش دباغ – حسین شیخ رضایی،<br />انجمن حکمت و فلسفه ایران.<br /><br />9/10/87 دفاع از نظریه استاندارد خواسته،<br />مهدی نسرین،<br />پژوهشگاه دانش&shy;های بنیادی- پژوهشکدۀ فلسفه تحلیلی.</div><div dir="rtl" align="right"> </div><div dir="rtl" align="right"><strong>مکان:</strong></div><div dir="rtl" align="right">تهران- میدان نیاوران- پژوهشگاه دانش&shy;های بنیادی<br />پژوهشکده فلسفه تحلیلی<br /><strong>ساعت: 18-16</strong><br />تلفن: 22803669 فکس:22828079<br />email: phil@ipm.ir<br /><a href="http://www.ipm.ac.ir/">http://www.ipm.ac.ir/</a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17677903-8118145885021298885?l=seifi.blogspot.com' alt='' /></div>محمود سیفیhttp://www.blogger.com/profile/00188584855397751232noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-17677903.post-15185787002023842982008-09-16T14:23:00.000+04:302010-01-19T12:09:32.634+03:30<div dir="rtl" align="right">جلسه دفاعيه‌ام روز چهارشنبه 27 شهريور ساعت 14<br />در دانشگاه تربيت مدرس<br />دانشكده علوم انساني<br />سالن دفاع<br />برگزار ميشود<br />موضوع: صدق منطقي از ديد كواين<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17677903-1518578700202384298?l=seifi.blogspot.com' alt='' /></div>محمود سیفیhttp://www.blogger.com/profile/00188584855397751232noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-17677903.post-19929060556777740452008-08-20T12:20:00.000+04:302010-01-19T12:09:32.635+03:30<div dir="rtl" align="right"><br />برخي واقعيت‌ها آنقدر ثروتمندند و زايا که مي‌توان عمري مکرر سخن از آنها گفت بي‌آنکه طراوت آنها زايل شود. تکرارناپذيري زندگي آدمها که تاحد زيادي ريشه در واقعيت مرگ دارد يکي از اين آتشفشان‌هاي جوشان است. اما در پيچ و تاب مشکلات روزمره و با گرفتارشدن آدمها در چنبره عادت‌ها و تقليد‌هايشان، مرگ و به تبع آن، آرزوها فراموش مي‌شوند. آدم تبديل مي‌شود به موجود محافظه‌کاري که فقط تلاش مي‌کند به امنيتي برسد تا گرفتاري‌ها او را له نکنند. بايد تلاش کند از دارايي‌هايش(ثروت، منزلت اجتماعي و مانند آن) محافظت کند. اما غافل است که با چنگ زدن به اين دارايي‌هاي محدود، آرزوهايش به عنوان يک انسان را از دست داده است؛ عوام به اين مي‌گويند واقع‌گرا شدن. اين به اصطلاح واقع‌گرا شدن و ذبح آرزوها از بيم از دست دادن اين دارايي‌هاي ناچيز، نشانه‌اي است در ميان مردم بر رشد عقل. واضح است چرا. اين راهي است که همه مي‌روند.<br />اما ارتباط غفلت از مرگ با مرگ آرزوها چيست؟<br />اگر مرگ پايان انسان است<a title="" style="mso-footnote-id: ftn1" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=17677903#_ftn1" name="_ftnref1">[1]</a> چه اصراري است بر بسامان بودن و طبق اميال ديگران زيستن در يک دوره کوتاه. حد کل دارايي زندگي انسان در مقابل بي‌نهايت مرگ، به صفر ميل مي‌کند. علت اصلي اين که آدمها همه پس از مدتي بسنده مي‌کنند به بسامان بودن‌ها، همين ترس از دست دادن اين دارايي‌هاي محدود است. سنگيني غل و زنجير اين ترس بخصوص در مورد کساني که واقعاً دارايي چنداني ندارند تاسف‌بار تر است. کسي که چيزي براي از دست دادن ندارد (مرگ را به خاطر بسپار) چرا بايد شجاعت اقدام نداشته باشد؟ بزرگترين امتياز در ميان جماعت گرفتار هراس و اضطراب، اين است که چيزي براي از دست دادن نداشته باشي و مرگ اين امتياز بزرگ را براي همه، و بخصوص کساني که واقعاً چيزي براي از دست دادن ندارند، فراهم کرده است. مرگ، آرزوها را زنده مي‌کند و شجاعت اقدام مي‌دهد و از همين روست که گفته‌اند بالاتر از سياهي رنگي نيست. اما البته قوام نظام اجتماعي امروز ما به پايبند بودن به قواعد از پيش تعريف شده در هر بازي اجتماعي است. آنچه اکنون بخشي از قواعد لايتخلف روزمره شده است زماني احتمالاً در چشم خلق بدعتي نابخشودني شمرده مي‌شده است. اين پايبندي به قواعد در محيط‌هاي دانشگاهي، خود را به صورت تعهد به چارچوب، متد و تعاريف رشته‌هاي مجزاي دانشگاهي نشان داده است و هرگونه تخلف از اين اصول نيز مجازات‌هايي دارد. بنابراين انسان مطلوب در نظام اجتماعي مدرن، آدم متوسط است: آدمِ بسامان، آدم منضبط و آدمي که به چارچوب‌هاي دين مدرن متعهد است؛ حتي در نظام سياسي نيز نظريه‌پردازان به دنبال رهبران سياسي متوسط هستند؛ از بيم آنکه مبادا ابرمردها تجربه هيتلر را مجدداً بر سر جهان آورند. و البته هراس آنان بجاست و تعهدشان به جان و مال آدميان ستودني. آرزوهاي خفته‌اي که در اثر مرگ‌آگاهي بيدار شده‌ است گاه چنان جهان را به هم پيچانده که راه حلي جز فراموشاندن مرگ نمانده است. بنابراين مرگ‌هراسي مرسوم جهان مدرن غربي بيش از آنکه بدين دليل باشد که مرگ چراغ اميد را در دلهاي آدميان خاموش مي‌کند، اتفاقاً بدين دليل است که مرگ آتشفشان خاموش اراده و آرزوي آدمي را فعال مي‌کند و گدازه‌هاي آن سخت براي آدم‌معمولي‌هاي منضبط، بسامان و لفظ قلم مدرن آزاردهنده است.<br />اما واقعيت اين است که ما مي‌ميريم و يکبار بيشتر فرصت تجربه‌ي تازه‌هاي زندگي را نداريم. آدم بر دامنه آتشفشان خانه ساخته است. آتشفشاني که دير يا زود آتش خواهد انداخت به جان دار و ندار نداشته‌اش.<br /><br /><a title="" style="mso-footnote-id: ftn1" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=17677903#_ftnref1" name="_ftn1">[1]</a> مرگ پايان امکانات انسان است و در اين اختلافي بين مومنين به زندگي پس از مرگ و منکرين آن وجود ندارد. زندگي پس از مرگ در جهان‌بيني ديني نيز صرفاً محل گرفتن پاداش يا مجازات ديدن است. امکان‌ها با مرگ به پايان مي‌رسند: قال رب ارجعون، لعلى اعمل صالحاً فيما تركت. تجربه يکبار زيستن در هر دو جهان‌بيني يکي است. مرگ پايان کبوتر است.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17677903-1992906055677774045?l=seifi.blogspot.com' alt='' /></div>محمود سیفیhttp://www.blogger.com/profile/00188584855397751232noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-17677903.post-75482617311957615672008-06-10T12:53:00.000+04:302010-01-19T12:10:31.002+03:30<div dir="rtl" align="right"><br /><a href="http://www.amazon.com/Women-Dangerous-Things-George-Lakoff/dp/0226468046/ref=pd_bbs_sr_1?ie=UTF8&amp;s=books&amp;qid=1213086301&amp;sr=8-1">«زنان، آتش و چيزهاي خطرناک»</a> عنوان کتابي است به قلم <a href="http://www.rockridgeinstitute.org/people/lakoff">جورج ليکاف</a> زبانشناس معاصر آمريکايي. اين کتاب پژوهشي است پيرامون ماهيت طبقه‌بندي مفاهيم، رد نظريه‌هاي سنتي و طرح يک نظريه جديد طبقه‌بندي بر اساس پروتوتايپ. عنوان کتاب هم برگرفته از يک تحقيق ميداني است در ميان بوميان امريکايي که «زنان، آتش و چيزهاي خطرناک» را هم‌خانواده مي‌دانند و به مثابه دليلي عمل مي‌کند عليه نظريه‌هاي غالب در اين زمينه. تحقيق ميداني من نه در ميان بوميان که ميان دانشجويان سال اول رشته ارتباطات در يکي از دانشگاه‌هاي تهران انجام شده است. ماجرا از اين قرار است که از دانشجويان منطق يک، در امتحانات ميان‌نيمسال خواسته بودم فهرست موضوعات صفحه فارسي دائره‌المعارف ويکي‌پديا که آن را به شکل زير درهم ريخته بودم، را طبقه‌بندي کنند.<br /><a href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%B5%D9%81%D8%AD%D9%87%D9%94_%D8%A7%D8%B5%D9%84%DB%8C">محتويات دائره‌المعارف ويکي‌پديا</a><br />فیزیک - جامعه‌شناسی - زیست‌شناسی -حقوق - جغرافیا-سرگرمی‌ها - زمین‌شناسی - ستاره‌شناسی-مهندسی - فناوری - رایانه- علوم سیاسی - پزشکی -علم بهداشت - مدیریت- سینما - کشاورزی - ارتباطات - اقتصاد-ادبیات - دین - روان‌شناسی - زبان‌شناسی- هنر - ریاضیات- باستان‌شناسی-فلسفه- موسیقی- شیمی- تاریخ - رسانه‌ها - ورزش - بزرگان و مشاهیر<br />نکات جالبي در اين طبقه‌بندي‌ها وجود داشت.<br /><strong>يک.</strong> بعضي از طبقه‌بندي‌ها چنان از فضاي متعارف ما دور بود که بي‌اختيار من را به ياد پاراگراف آغازين کتاب «نظم چيزها»ي فوکو انداخت و ماجراي آن دائره‌المعارف چيني و طبقه‌بندي حيواناتش. نمونه‌اي از گروه‌بندي اشيا متفاوت با نظم ذهني متعارف ما و سرشار از خلاقيت.<br />مثلاً گروههاي اصلي در طبقه‌بندي يکي از دانشجويان بقرار زير است:<br />علوم مبتني بر رياضيات: فيزيک، ستاره‌شناسي، مهندسي و ...<br />علوم مربوط به جسم جانداران: زيست‌شناسي، پزشکي و ورزش<br />علوم مربوط به دين: جامعه‌شناسي، حقوق‌، علوم سياسي،‌ مديريت، ارتباطات، اقتصاد، روانشناسي، هنر،‌ فلسفه، موسيقي، رسانه‌ها<br />علوم مربوط به مباحث تاريخي: بزرگان و مشاهير، باستان‌شناسي، ادبيات، تاريخ، زبانشناسي<br />سرگرمي: سينما<br />رمزگشايي از اين طبقه‌بندي تقريباً از تمام موارد ديگر دشوارتر بود. مثلاً بايد ديد تلقي اين دانشجو از دين چه بوده که مديريت و ارتباطات و هنر و موسيقي را توانسته ذيل آن بگنجاند؟ دانشجويي که اين طبقه‌بندي را انجام داده اتفاقاً بچه باهوش و مستعدي بود و سئوالهايش در کلاس بسيار ساخت‌شکنانه و تامل‌برانگيز بود برايم. (اين نکته را اضافه کنم که همين که من اين طبقه‌بندي را جدي گرفته‌ام تا حد زيادي به اين دليل هم هست که مولف آن را مي‌شناسم. يک ناشناس، ممکن است با ديدن اين طبقه‌بندي نامتعارف بدون کوچکترين تلاشي براي فهمش، فقط صاحبش را به بي‌خردي متهم کند. با اين حساب مي‌شود گفت گاهي و شايد اغلب، تصميم براي ارزشمند ديدن آثار آدمها بسيار پيشتر از بررسي آن آثار گرفته شده است. ضمن اينکه اگر شما بخواهيد روي کسي زوم کنيد، مي‌توانيد نامتعارف‌ترين اظهاراتش را با گنجاندن ذيل يک شِماي جديد، کاملاً حکيمانه نشان دهيد. تاويل يعني همين. بخش عمده‌اي از کار متکلمان همين است که آموزه‌هاي ديني‌اي که با نظم ذهني امروزي ما ناسازگار است را ذيل يک چينش جديد از مفاهيم، کاملاً سازگار کنند. اين تقرير حداکثري، کمي نسبييت‌انگارانه است البته).<br /><strong>دو.</strong> شايد چون رشته تحصيلي اغلب دانشجويان ارتباطات است، اکثراً «ارتباطات» را در طبقه‌بندي‌هايشان به عنوان يک سرشاخه در نظر گرفته‌اند که شاخه‌هاي متعددي از آن منشعب مي‌شود. مثلاً دانشجويي علوم را به دو دسته تقسيم کرده است: علوم مربوط به روابط انساني و علوم غيرانساني. و يا دانشجويي ديگر، سرگرمي، هنر، سينما و موسيقي را ذيل ارتباطات درج کرده است که خيلي تامل برانگيز است. ديگري حتي جامعه‌‌شناسي که تاحدي نقش علم بالادستي و مادر ارتباطات بازي مي‌کند را هم بخشي از علم ارتباطات دانسته است. همين دانشجو ادبيات و رسانه‌ها را نيز بخشي از ارتباطات دانسته.<br /><strong>سه.</strong> فهم يک طبقه‌بندي که اتفاقاً خيلي تکرار شده بود، خيلي سخت بود: تقسيم‌بندي علوم به چهاردسته علوم تجربي، علوم رياضي (در اکثر موارد شامل فيزيک و مهندسي و در برخي مشتمل بر علم اقتصاد)، علوم انساني و هنر. اين طبقه‌بندي عمدتاً به اين دليل برايم عجيب بود که چرا فيزيک و شيمي ذيل علوم قياسي (علوم رياضي) گنجانده شده و نه همان علوم تجربي؟ تمايز بين اين‌ها ظاهراً بايد آنقدر جاافتاده باشد که بچه‌ها اين اشتباه را نکنند. اين گروهبندي چهارتايي آنقدر زياد تکرار شده بود که نشان مي‌داد نمي‌توان آن را تصادفي دانست و احتمالاً بايد يک زمينه مشترکي در دانشجويان وجود داشته باشد که موجب شود ذهنيتشان اينطور شکل‌ بگيرد. کليد اين رمز در يکي از همين اوراق امتحاني نهفته بود. دانشجويي نوشته بود: «طبقه‌بندي علوم برحسب نظام آموزش عالي ايران». آفرين! يادم افتاد که قديم‌الايام در سطح دبيرستان چهار رشته اصلي تحصيلي در مدارس وجود داشت: رياضي، تجربي، انساني و هنر. بچه‌ها عمدتاً تحت تاثير اين فضا محتويات ويکي را تقسيم کرده بودند.<br /><strong>چهار.</strong> غير از سه يا چهار دانشجويي که براي دين در طبقه‌بندي‌هايشان نقش پراهميتي قائل شده‌اند، سايرين دين را امري (اعم از موضوع مطالعه يک علم يا چيزي شبيه آن) در عِداد امور ديگر دانسته‌اند. با درنظرگرفتن گرايش مذهبي بالاي دانشجويان (تا اين حد که از فيلتر گزينش مذهبي نسبتاً سخت‌گيرانه دانشگاه امام صادق(ع) عبور کرده‌اند) مي‌توان بروشني دريافت که برايند مجموعه عواملي که ذهنيت اين دانشجويان را در سالهاي منتهي به دانشگاه شکل داده‌ است (اعم از نظام تحصيلي، تلويزيون، روزنامه‌ها و مسجد و منبر) تربيت آدمهايي است با نگاهي سکولار به جهان. بسياري از همين دانشجويان بعد از گذراندن دوره‌هاي متعدد مربوط به آثار استاد مطهري و کلاس‌هاي فقه و عقايد و در سالهاي پاياني دوره تحصيل، معمولاً نگاهي دين‌محورتر به جهان دارند. گواهم اينکه در سالهاي اخير آنها متولي و حامي اصلي در تقويت جرياناتي بوده‌اند که مدعي اسلامي‌سازي علوم و يا نفي سکولاريزم پنهان در سيستم‌هاي اجتماعي اقتصادي ايران معاصر بوده‌اند.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17677903-7548261731195761567?l=seifi.blogspot.com' alt='' /></div>محمود سیفیhttp://www.blogger.com/profile/00188584855397751232noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-17677903.post-52807882866061553292008-03-11T09:20:00.003+03:302008-03-11T09:26:11.879+03:30<div align="right">1<br />یک مطلب بلند نوشته بودم برای وبلاگم، خودسانسوری کردم و به بایگانی سپردمش<br />2<br />لیست <a href="http://www.ipm.ir/Philosophy_Seminars2008.pdf;jsessionid=OGHEMOBIPCFG">سخنرانی های </a>ترم دوم پژوهشکده فلسفه تحلیلی</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17677903-5280788286606155329?l=seifi.blogspot.com' alt='' /></div>محمود سیفیhttp://www.blogger.com/profile/00188584855397751232noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-17677903.post-80229029797804213722007-12-07T16:58:00.000+03:302007-12-07T17:06:46.773+03:30<div align="right">کمي گرفتارم اين روزها و فرصت بروزکردن ندارم ولي خاموش ماندن چراغ اين خانه را هم روا نمي‌دانم. مالتي‌پست امروزم حاوي يک دست‌نوشت و چند خبر فلسفي منطقي است<br /><span style="color:#ff0000;"><span style="font-size:130%;">نيچه، استعاره، و صدق</span><br /></span>امروز مقاله «نيچه، استعاره و صدق» را مي‌خواندم؛ درباره جايگاه استعاره در تلقي نيچه از شناخت مطالب زيادي نوشته شده ولي آنچه در اين مقاله ديدم بالکل با ديگر نوشته‌ها متفاوت بود. نويسنده تلاش کرده به شيوه‌اي تحليلي نظر نيچه درباب استعاره و صدق را بازگويد و اين کار را با چنان مهارتي انجام داده که شما تصور نمي‌کنيد با يک فيلسوف اروپاي قاره‌اي طرفيد. همان کاري که استيس در توضيح نظريات هگل انجام داده. اين تلاشهاي موفق نشان مي‌دهند که بي‌نظمي و آشفتگي‌هايي که به فيلسوفان اروپايي نسبت مي‌دهند آنقدرها هم وجهي ندارد. فيلسوفان اروپاي قاره‌اي براي فهميده‌شدن بوسيله ذهنهاي تحليل‌زده نيازمند رمزگشايي‌اند. اين رمزگشايي اگرچه ممکن است به مذاق مريدان پروپا قرص طرفداران وطني حکماي قاره‌ خوش نيايد و آن را مبتذل کردن فلسفه قاره‌اي بدانند، ليکن دست‌کم آنان را از اتهام مهمل‌گويي مي‌رهاند. اين را هم نبايد فراموش کرد که با وضوح بخشيدن و پرتوافشاندن بر ابهامات اين نوع فلسفه‌ها، اتوريته و قدرت بسياري از کساني که دولتشان در گرو توسل به همين تصاوير مبهم،‌ رمزگونه و تقدس‌آميز است رو به زوال خواهد رفت و شايد علت بعضي مخالفت‌هاي غلاظ و شداد دربرابر اين نوع ساده‌سازي‌ها همين حفظ جايگاه برتر و انحصاري مفسر بودن است که اين‌روزها مثل کليساي واتيکان در سنت فلسفه قاره‌اي، دست‌کم از آن نوع که به ما در ايران رسيده، کاملاً مرسوم است. البته منظورم قطعاً اين نيست که همه‌چيز را مي‌شود يا بايد با ابزار تحليل فلسفي شکست و تماشا کرد بلکه اين که اگر چيزي را اساساً بتوان به نحو مفهومي درک کرد به احتمال زياد بايد راهي براي بازگفت آن به نحوي شفاف وجود داشته باشد. و اگر متعلَق فلسفه‌هاي اروپايي از آن دسته امورند که نمي‌توان درباره‌شان سخني معنادار گفت، براساس اين آموزه ويتگنشتايني در رساله «درباب آنچه نمي‌توان سخن گفت، بايد به سکوت گذشت» و ادعايي نکرد<br /><br />يکي از نکات جالبي که در نظر نيچه درباب استعاره وجود دارد تعريف استعاره است که او برخلاف ديگران استعمال استعاري را اصيل و هرگونه تعريفي از استعمال حقيقي يا تحت‌اللفظي را منوط به فهم استعمال استعاري دانسته است؛ اين کار نيچه مي‌تواند الهام‌بخش نوعي دفاع مبنايي از انسجام‌گروي در صدق باشد. تعريف مرسوم صدق و فهم متعارف ما از حقيقت چنان با مطابقت گره خورده که معمولاً درهرگونه نزاعي از اين‌دست، مطابقت پيش‌فرض گرفته شده و دعوا از همان ابتدا به نفع مطابقت فيصله‌يافته است. اين بن‌بست مطابقي با تعريفي که انسجام را اصل و صدق (که عمدتاً مطابقي فهميده مي‌شود) را فرع بر آن قرار دهد، مي‌توان تاحدي بازگشود. علاوه براين کارهايي که روانشناسان شناختي درحوزه توجه و بخصوص زمينه‌وابستگي انجام داده‌اند مي‌تواند ايده‌هاي خوبي براي دفاع از يک قرائت جديد از انسجام‌گروي فراهم کند؛ نکته اصلي هم دراينجاست که ديدن جهان به‌مثابه مجموعه‌اي از ذوات متکثر و منفصلِ مستقل و قائم بنفس، طبعاً زبان متناظري مي‌طلبد که حاوي ذوات زباني مستقل و منفصل يا همان اتمهاي زباني باشد. در اين صورت معناداري را مي‌توان به‌مثابه نگاشتي از اتمهاي جهان واقعيت به اتمهاي جهان زبان در نظر گرفت که صدق مطابقت ميان آندو تعريف خواهد شد. همانطور که توضيح دادم مطابقت تنها در اين بافت معنادار است: جهان اتمي و زبان اتمي. نظريه‌هاي تصويري معناداري در چنين تلقي‌اي از جهان و زبان شکل‌ گرفته‌اند. از طرف ديگر اگر جهان را يک کل مستقل و سيال تلقي کنيم نيازمند زباني پر از اعيان متکثر و منفصل زباني نخواهيم بود پس وجود نگاشت و به طريق اولي مطابقت بين اعيان جهان و زبان نه تنها ضرورتي ندارد بلکه احتمالاً امکانپذير نيز نيست. نظريه انسجام اينجا مي‌تواند به خوبي مشکل صدق را در فضاي کل‌گرايانه حل کند. همان‌طور که گفتم و از اين شواهد هم شايد بتوان تاحدي نتيجه گرفت، نزاع بر سر صدق نزاعي مبنايي است که حل مسائل آن به موضع ما درباب جهان و زبان وابسته است. براي موضوع پايان‌نامه چطور است؟<br /><br /><span style="font-size:130%;color:#ff0000;">دوره دکتراي فلسفه تحليلي</span><br />پژوهشکده فلسفه تحليلي مرکز تحقيقات رياضيات و فيزيک نظري امسال براي بار دوم دوره دکتراي فلسفه تحليلي برگزار مي‌کند. براي اطلاعات بيشتر درباره آزمون <a href="http://www.ipm.ir/">اينجا</a> را ببينيد<br /><br /><span style="font-size:130%;color:#ff0000;">آزادي</span><br />ترجمه کتاب آزادي تيم گري که از بهار امسال مشغولش بودم را حدود يک ماه پيش به پايان رساندم و احتمالاً اگر مشکلي وجود نداشته باشد کتاب تا دو ماه ديگر راهي بازار نشر مي‌شود<br /><br /><span style="font-size:130%;"><span style="color:#ff0000;">فرمهاي منطقي</span><br /></span>مقاله بلند فرمهاي منطقي پايتروسکي در دائره‌المعارف فلسفي استنفورد را هم ترجمه کرده‌ام. گزارشهايي از چند مقاله مهم ديگر درباب فرموليزاسيون و دست‌نوشتي از خودم هم ضميمه اين ترجمه است. اصلاح متن تايپ‌شده و بعضي کارهاي ويرايشي روي فرمولها که نيازمند وقت و حوصله زيادي هم هست هنوز مانده. حجم فعلي اين مجموعه الان حدود 75 صفحه است. اگر فرصتي پيدا کنم و دو مقاله مهم و کلاسيک درباره فرمهاي منطقي را هم به اين مجموعه اضافه کنم مي‌شود به صورت يک کتاب کم‌حجم چاپش کرد. با يک ناشر دانشگاهي مذاکرات مقدماتي را انجام داده‌ام. از دوستان منطقي اگر کسي مقاله چاپ‌نشده (ترجمه يا تاليف) با محوريت فرمهاي منطقي دارد، مي‌شود به يک مجموعه مقاله مشترک فکر کرد<br /><br /><span style="font-size:130%;color:#ff0000;">دوشنبه‌هاي منطقي-فلسفي</span><br />گروه فلسفه دانشگاه تربيت مدرس سنت سخنراني‌هاي هفتگي فلسفه‌اش را احيا کرده. در نيمسال اول نه نفر سخنراني خواهند داشت. سخنراني‌ها راس ساعت ده صبح دوشنبه‌ها برگزار مي‌شود. دانشکده علوم انساني، طبقه اول، سالن دکتر شکويي. شش سخنراني از اين مجموعه تم منطقي دارند<br /><br /> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17677903-8022902979780421372?l=seifi.blogspot.com' alt='' /></div>محمود سیفیhttp://www.blogger.com/profile/00188584855397751232noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-17677903.post-3185086209498622622007-10-16T10:27:00.000+03:302010-01-19T12:09:32.636+03:30<div align="right">آدم يک‌بار بيشتر زندگي نمي‌کند<br /><br />از لحن سخن‌گفتن آدمها نمي‌شود فهميد آنچه را مي‌گويند درک کرده‌اند. اما او طوري اين جمله را گفت که – نمي‌دانم چرا؟- احساس کردم واقعاً مي‌فهمد چه مي‌گويد. تازگي‌ها مسئوليتي گرفته. و اين عجيب‌تر مي‌کرد ماجرا را. مناصب مديريتي معمولاً توجه آدمها را بيشتر به وجوه تکراري و بديهي انگاشته شده‌ي زندگي معطوف مي‌کنند تا انديشيدن درباره مسائل نامتعارفي چون تفرد، تکرارناپذيري و خلق مداوم حيات. اينها طبعاً محصول عزلت‌نشيني‌هاي غار است تا آشوب بازار. شايد اگر از کسي ديگر اين راز مگو را شنيده بودم، فقط يک ژست روشنفکري تفسيرش مي‌کردم که بعضي مديران از خود صادر مي‌کنند براي اثبات حکمتشان. اما –باز نمي‌دانم چرا؟- احساس کردم او معناي اين رشته اصوات را درک کرده. شايد به خاطر شور دوباره‌اي که در من برانگيخت و لاجرم بر دلم نشست اگر نه بدليل آگاهي‌ام از مطالعاتش<br /><br />اگر به اين رشد رسيده باشيم که بپذيريم غير از آنچه آبائُناالاولين به ما به عنوان حقايق مسلم، ازلي و ابدي آموخته‌اند، ممکن است حقايق ديگري نيز وجود داشته باشند؛ شايد در جهاني به اين گستردگي و وسعت، سخني باشد که از دايره شمول احکام قطعي و کلي پيشيني ما خارج باشد؛ و البته اگر براي اين «شايد‌»ها وزني از جنس واقعيت قائل باشيم و نه آنکه صرفاً بر برج عاج تفلسف‌هاي فارغدلانه دانشگاهي و به دور از احتمال تاثير اين انديشه‌ها بر صحنه‌هاي ملموس زندگي روزمره‌مان، نشسته و «توليد علم» کرده باشيم؛ و اگر به اصالت فهم خودمان بيشتر از ابرمردهايي که عادت داريم برايمان بينديشند، اعتماد داشته باشيم؛ و خودمان را مالک ملک زندگي‌مان به رسميت بشناسيم و باز بپذيريم که اين خسروان‌اند که صلاح ممکلت‌شان را مي‌دانند؛ و اگرهايي ديگر از همين جنس، آنگاه اين جمله که «آدم يک‌بار بيشتر زندگي نمي‌کند» برايمان معناي ديگري پيدا مي‌کند. آدم يک بار بيشتر زندگي نمي‌کند و اگر قرار است در اين واقعه منحصر بفرد، ناخداي کشتي زندگي خودش باشد، دلش را خوش نمي‌کند به اين که کشتي ديگري روزي از اين جا عبور کرده و از مسير شمال رفته، ما هم برويم از مسير شمالي. آري استعاره زندگي همين ماجراي قايق‌ها (و شايد نه کشتي‌ها) ي سرگردان اقيانوس است که هريک به اميد نجات مسيري را انتخاب کرده‌اند و هيچيک به مقصد نرسيده‌اند. و سرگردانِ بينوا دلش را خوش مي‌کند به بقيه که ببيند رفيقان چه راهي را انتخاب مي‌کنند<br />آدم اگر اين منحصربفرد و تک بودن و تکرارناپذيري زندگي را درک کند و بداند که ديگران حداکثر به پايه‌ي او از اين کلاف سردرگم سر در مي‌آورند، مي‌شود گفت انتخابگر است. و تا زماني‌که سايه شوم احساس يقين ديگران بر انديشه ما سنگيني مي‌کند نمي‌شود گفت آدم شده‌ايم. اگر آدم ذاتي‌اش انتخابگر بودن است.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17677903-318508620949862262?l=seifi.blogspot.com' alt='' /></div>محمود سیفیhttp://www.blogger.com/profile/00188584855397751232noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-17677903.post-33312739887014786152007-09-24T14:46:00.000+03:302010-01-19T12:10:31.004+03:30<div align="right">اين<a href="http://www.amazon.com/Language-Mind-Culture-Practical-Introduction/dp/0195187202"> کتاب</a> مطالعه‌اي است درباب روابط ذوالوجوهي که بين زبان، ذهن و فرهنگ وجود دارد با استفاده از روش‌هاي زبان‌شناسي شناختي. نويسنده علاوه بر مطرح کردن مسائل نظري بسيار غني و نو در اين کتاب تلاش کرده با افزودن تمارين و مثالهاي بسيار –البته به انضمام راه‌حل‌هاي پيشنهادي تمارين- از فهميده‌شدن مسائل نظري توسط خواننده اطمينان يابد و البته وجه کاربردي اين مسائل نظري را نيز روشن‌تر کند. علاوه بر اين، کتاب در پايان حاوي يک اصطلاح‌نامه نيز هست که خواننده هنگام مواجهه با عبارات و اصطلاحات نامانوس مي‌تواند به آن مراجعه کند. اهميت اين کتاب از يک جهت در اين است که پيامدهاي نظريِ زبانشناسي شناختي را در دو ساحت ذهن و فرهنگ مورد کنکاش قرار مي‌دهد و البته در اين کار خواننده را چندان درگير پيچيدگيهاي تخصصي زبان‌شناسي و علوم شناختي نيز نمي‌کند. توضيح اينکه در باب مسائل مختلف مربوط به ذهن، زبان و فرهنگ دو گرايش عمده وجود دارد: يکي تجربي‌گرايي<a title="" style="mso-footnote-id: ftn1" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=17677903#_ftn1" name="_ftnref1">[1]</a> و ديگري عيني‌گرايي<a title="" style="mso-footnote-id: ftn2" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=17677903#_ftn2" name="_ftnref2">[2]</a>. هرکدام از اين دو رويکرد، موضع متفاوتي دربرابر مسائل مربوطه اتخاذ مي‌کنند. کوکسس در کتاب حاضر مواضع اين دو رويکرد را در پاسخ به هشت سئوال محوري زير چنين خلاصه مي‌کند</div><div align="right"><br />آيا جنبه‌هاي مختلف ذهن تحت اداره فرايندهاي متفاوتي هستند يا فرايندهاي واحدي بر آنها حکمفرماست؟<br />اين مساله همان «حوزه‌اي ‌بودن ذهن»<a title="" style="mso-footnote-id: ftn3" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=17677903#_ftn3" name="_ftnref3">[3]</a> است که دو رويکرد نسبت به آن وجود دارد</div><div align="right">رويکرد حوزه‌اي و رويکرد کل‌گرا<a title="" style="mso-footnote-id: ftn4" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=17677903#_ftn4" name="_ftnref4">[4]</a>. اولي شاخصه فلسفه عيني‌گرا و ديگري ويژگي فلسفه تجربي‌گرايي است. البته عليرغم اعتقاد عيني‌گرايان به وجود حوزه‌هاي متمايز در ذهن، آنان به ارتباط متقابل و تعامل اين حوزه‌ها با يکديگر باور دارند.<br /><br />ماهيت واقعيت چيست؟ آيا جهان هم‌اکنون مستقل از ناظران انساني و في‌نفسه ساختمند<a title="" style="mso-footnote-id: ftn5" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=17677903#_ftn5" name="_ftnref5">[5]</a> است يا اينکه جهان چون شيئي يا توده‌اي ناساختمند است که فرايندهاي ذهن انسان است که ساختمندي را بدان داده است؟</div><div align="right"><a href="mailto:mahsaifi@gmail.com"><span style="font-size:130%;">full text</span></a></div><div align="right"><br /><a title="" style="mso-footnote-id: ftn1" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=17677903#_ftnref1" name="_ftn1">[1]</a> Experientialist<br />تجربي گرايي را نبايد با امپريسيزم يکي گرفت.<br /><a title="" style="mso-footnote-id: ftn2" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=17677903#_ftnref2" name="_ftn2">[2]</a> Objectivist<br /><a title="" style="mso-footnote-id: ftn3" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=17677903#_ftnref3" name="_ftn3">[3]</a> modularity of mind<br /><a title="" style="mso-footnote-id: ftn4" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=17677903#_ftnref4" name="_ftn4">[4]</a> holistic<br /><a title="" style="mso-footnote-id: ftn5" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=17677903#_ftnref5" name="_ftn5">[5]</a> structured</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17677903-3331273988701478615?l=seifi.blogspot.com' alt='' /></div>محمود سیفیhttp://www.blogger.com/profile/00188584855397751232noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-17677903.post-63844759072892227362007-08-20T15:32:00.000+03:302010-01-19T12:10:31.005+03:30<div align="right"><br /><br /><br />همسايه ديوار به ديوارم چند روز پيش در يک حادثه کاملا اتفاقي درگذشت. گذشته ازمرارت حادثه، اين ماجرا فرصتي بود براي تامل دوباره درباره مرگ. روحش شاد</div><div align="right">يک. چندسال پيش با يک دوست هايدگريست درباره مرگ گفتگو مي‌کرديم. در آنجا صحبت از اين بود که معناداري زندگي فقط با وجود مرگ ممکن است. لذت فقط در محدوديت ميسر است و بدون وجود يک نقطه پايان، کل نظام انگيزش آدم‌ها فرومي‌پاشد. تصور خُلود شکننده تر از تصور فناست. تصور کنيد شما بي نهايت زمان براي انجام دادن کارهايتان داريد. پير نميشويد، قوايتان تحليل نميرود و امثال آن. در اين صورت هيچ انگيزه اي نيز براي انجام دادن کارهايتان نخواهيد داشت. دقيقا اين وضعيت بي‌مرگي و جاودانگي را تصور کنيد. جاودانگي چيزي مثل زمانمند نبودن است</div><div align="right">دو. يکي از استعاره هاي بسيار فراگير که نمي دانم آيا جهان شمول نيز هست يا نه، استعاره زندگي به مثابه راه يا زندگي به مثابه سفر است. عناصر اين استعاره: آغاز يا مبدا؛ مسير يا راه يا سفر؛ پايان يا مقصد؛ دشواري‌هاي راه يا موانع يا توشه راه؛ و امثال آن. ما چون زمان را با حرکت مي فهميم، و فهم حرکت مبتني بر طرحواره تصويري بنيادين مبدا، مسير، مقصد يا همان استعاره راه خودمان است، پس ما وقتي تلاش مي کنيم از بي‌مقصدي يا بي‌مرگي چيزي بفهميم، ناگزير مفهوم زمان برايمان فرو مي‌پاشد. پايه فهم ما از زمان همين طرحواره مبدا، مسير، مقصد است. وقتي اين طرحواره را با متلاشي کردن ستون مقصد، دگرگون کنيد، فهم ما از زمان را نيز تغيير داده ايد. اميدوارم دربيان پيوند بين مفهوم جاودانگي و زمان موفق بوده باشم</div><div align="right">سه. دقيقا به همين دليل که مفهوم جاودانگي و بي مرگي، مفهومي است که به هيچ وجه مبتني بر الگوي فهم ما از زمان (طرحواره فوق) نيست، آدمها هميشه در درک حيات جاودان مشکل داشته اند. من اسم اين مساله را مي گذارم پارادوکس خُلد: بي‌معناييِ بي‌مرگي. مرگ را در آغوش بگيريد. اين بار نه به خاطر خلود در نعيم جنت بلکه براي رهايي از بي‌معنايي بي‌مرگي. <a href="http://markturner.org/dmb.html">مرگ مادر زيبايي است</a>...شايد به همين دليل است اين اشاره زيباي ويتگنشتاين در تراکتاتوس به اينکه فرض بي‌مرگي "به هيچ وجه قصدي را هم که از طرح آن داشته‌ايم تامين نمي‌کند. آيا هيچ معمايي با بقاي ابدي من حاصل مي‌شود؟ آيا خود آن زندگي ابدي هم معمايي مانند زندگي فعلي من نيست؟" بي‌مرگي بي‌معناست<br />چهار. فهم ما از مرگ تا حد زيادي اجتماعي است، ما در يک محيط اجتماعي اين ادراک خاص از مرگ را بدست آورده‌ايم. بنابراين اغلب مرگ، يعني مرگ ديگري؛ همين جاست که ما به آبجکتيفاي کردن مرگ مي‌پردازيم و راز مرگ به تعبير گابريل مارسل تبديل به مساله مرگ مي‌شود. از اين جهت شايد بتوان گفت در مرگ و هر راز ديگري خود ارجاعي وجود ندارد؛ به محض اينکه مرگ را تجربه کنيد امکان توصيفش را از دست داده‌ايد. سياهچاله‌اي که تا درونش بيفتيد ديگر خبري بازنمي‌آيد از شما</div><div align="right"> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17677903-6384475907289222736?l=seifi.blogspot.com' alt='' /></div>محمود سیفیhttp://www.blogger.com/profile/00188584855397751232noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-17677903.post-77551740056763200822007-07-11T14:54:00.000+03:302007-07-11T14:59:05.240+03:30<div align="right">جالب است. امروز دو خبر در <a href="http://news.google.com/nwshp?tab=wn">گوگل نيوز</a> درست زير هم قرار گرفته: يکي <a href="http://www.guardian.co.uk/frontpage/story/0,,2123387,00.html">ماجراي مسجد سرخ پاکستان </a>و ديگري واکنش ها به <a href="http://www.nytimes.com/2007/07/11/world/europe/11pope.html?ref=world">بيانيه پاپي</a> که در آن تنها کليساي برحق، کليساي کاتوليک دانسته شده است. بخوانيد جماعه التکفير از نوع کاتوليکي. پاپ جديد با اين اظهارات تند عليه هم‌کيشان مسيحي‌اش، تکليفش با پيروان اديان ديگر کاملا روشن است. آدم ها بعد از تجربه اين همه خون وکشتار و جنايت، هنوز هم مَنَم مي‌زنند</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17677903-7755174005676320082?l=seifi.blogspot.com' alt='' /></div>محمود سیفیhttp://www.blogger.com/profile/00188584855397751232noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-17677903.post-11021263574154533012007-07-11T14:53:00.000+03:302010-01-19T12:10:31.006+03:30<div align="right">فصول اول، دوم و سوم کتاب نظريه استعاره را تقريباً تمام کرده‌ام. در فصل اول جستارهايي از تاريخ استعاره، در فصل دوم نظريات استعاره در فلسفه تحليلي و در فصل سوم برخي مباني زبانشناسي و معناشناسي شناختي و تفاوت آن با زبانشناسي صورتگرا را مورد بحث قرار داده‌ام. فصول بعدي به طور عمده به نظريه استعاره مفهومي خواهد پرداخت و اگر مشکلي پيش نيايد تا اواخر شهريور بايد کتاب نظريه به پايان برسد</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17677903-1102126357415453301?l=seifi.blogspot.com' alt='' /></div>محمود سیفیhttp://www.blogger.com/profile/00188584855397751232noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-17677903.post-91812399434915200932007-06-17T15:18:00.000+03:302010-01-19T12:10:31.008+03:30<div align="right">پاسخ ديويدسون به اين پرسش که "معناي استعاره چيست؟" پاسخي خلاف آمدِ عرف متفکرين معاصر اوست. از نظرديويدسون استعاره‌ معنايي غير از همان معناي تحت‌اللفظي کلمات تشکيل‌دهنده‌اش ندارد. ديويدسون معتقد است بزرگترين اشتباه معاصرين اين است که گمان مي‌کنند "يک استعاره علاوه بر معناي تحت‌اللفظي‌اش، معناي ديگري [همان معناي استعاري] نيز دارد اين انديشه هم در ميان کساني که معتقدند بازگفتِ تحت‌اللفظي استعاره امکان‌پذير است و هم در ميان کساني که بازگفت تحت‌اللفظي را ناممکن مي‌دانند، مشترک است. ديويدسون از کساني است که بازگفت تحت‌اللفظي استعاره را ناممکن مي‌داند اما اين بدان جهت نيست که استعاره‌ها بيان‌کننده مفاهيمي چنان والا و پيچيده‌اند که از تور زبان فرار مي‌کنند يا زبان انتقال آن را برنمي‌تابد بلکه بدين روست که اساساً چيزي به معناي يک چيز گزاره‌اي يا شناختي نمي‌گويند که بتوان آن را بازگفت. زيرا "چيزي براي بازگفت وجود ندارد". البته اتخاذ اين موضع بدان معنا هم نيست که ديويدسون منکر اين باشد که استعاره چيزي را نشان مي‌دهد که بعضي از اين چيزها را مي‌توان با کلماتي بيشتر بيرون کشيد. اينکه نمي‌توان استعاره را با کلمات بازگفت از فقر استعاره نيست از اينروست که دارايي استعاره‌ها ماهيتاً از جنس گزاره نيست</div><div align="right"></div><div align="right">ادامه در<span style="color:#ff0000;"> <a href="http://www.sharghnewspaper.ir/Released/86-03-26/256.htm">شرق</a></span> روز بیست و شش خرداد</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17677903-9181239943491520093?l=seifi.blogspot.com' alt='' /></div>محمود سیفیhttp://www.blogger.com/profile/00188584855397751232noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-17677903.post-1760837724232156332007-06-03T09:37:00.000+03:302010-01-25T12:42:30.342+03:30<a href="http://linguistics.buffalo.edu/people/faculty/talmy/talmyweb/TCS.html">متن كامل كتاب</a><br /><span style="color:#333399;"><strong>toward a cognitive semantics</strong></span><br />از لئونارد تالمي<br />از كتابهاي بسيار مهم در زبانشناسي شناختي<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17677903-176083772423215633?l=seifi.blogspot.com' alt='' /></div>محمود سیفیhttp://www.blogger.com/profile/00188584855397751232noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-17677903.post-35834836702111103792007-05-28T14:41:00.000+03:302007-05-28T14:48:49.336+03:30<div align="right"><br />1.<br /> "چيزي به اسم ذهن که بيانديشد يا تصور کند وجود ندارد"<br />2.<br /> "ما براي خود تصويري از واقعيت مي‌سازيم"، "اين تصوير الگوي واقعيت است" "اين تصوير، يک واقعيت است" .<br />3.<br /> چگونه مي‌توان تفسير سازگاري از اين عبارات به‌ظاهر ناسازگارِ تراکتاتوس بدست دارد؟ ايجاز عبارات، وضوح آنها و صراحت احکام صادره، اجازه‌ي هر نوع تفسير و تاويل مخالف با نص را از ما سلب مي‌کند. شدت صراحت و صلابت احکام چنان است که نمي‌توان بسهولت حکم به محکم بودن يکي و متشابه بودن ديگري، اصالت يکي و فرع بودن ديگري داد.<br />4.<br />و با اين‌همه، در هر دو نشانه‌هايي از استعاره يافت مي‌شود؛ در اولي وقتي ويتگنشتاين مثال "ميدان ديد"<a title="" style="mso-footnote-id: ftn1" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=17677903#_ftn1" name="_ftnref1">[1]</a> را مطرح مي‌کند، مي‌توان اين احتمال را داد که مراد او اين است که "نفس"<a title="" style="mso-footnote-id: ftn2" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=17677903#_ftn2" name="_ftnref2">[2]</a>را نمي‌توان به طور تحليلي مورد شناسايي قرار داد، نه اينکه به معناي تحت‌اللفظي کلمه "چيزي به اسم نفس وجود" نداشته باشد. مراد او احتمالا اين است که نفس چون "مرز عالم" است پس نمي‌تواند اُبژه‌ي شناسايي قرار بگيرد: "سکوت بايد کرد، در باب آنچه نمي‌توان سخن گفت"(7). اينجا مرز بين شناخت مفهومي تحليلي و شناخت وجودي است؛ چيزي شبيه به تمايز مشهوري که گابريل مارسل بين مساله و راز قائل است. و اگر بخواهيم با ابزار مفهومي مارسل ويتگنشتاين را تفسير کنيم احتمالا بايد بگوييم رازِ نفس را نمي‌توان (و نبايد) به مساله فروکاست.<br />5.<br /> در دومي نيز اين احتمال هست که مقصود او از تصوير، معناي مجازي کلمه باشد. اگر "تصوير چون ابزاري براي اندازه‌گيري واقعيت" باشد، مي‌توان تصور کرد که مانند "چشم" و "ميدان ديد" عمل کند. شواهدي هم در تراکتاتوس بر اين تفسير هست: "تنها نقاط واقع در حدفاصلِ خارجي، شيئِ اندازه‌گيري‌شونده<a title="" style="mso-footnote-id: ftn3" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=17677903#_ftn3" name="_ftnref3">[3]</a> را لمس مي‌کنند" همچنان که نفس "جزو عالم نيست بلکه مرز عالم است"به همين‌سان "تصوير" نيز مرز واقعيت است. در جاي ديگري هم ويتگنشتاين از اينکه تصوير، واقعيت را "لمس" مي‌کند سخن گفته که مستلزم اين است که تصوير چيزي خارج از واقعيت است، يا تصوير در معناي استعاري به کار رفته است.<br /><br /><a title="" style="mso-footnote-id: ftn1" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=17677903#_ftnref1" name="_ftn1">[1]</a> visual field<br /><a title="" style="mso-footnote-id: ftn2" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=17677903#_ftnref2" name="_ftn2">[2]</a> subject<br /><a title="" style="mso-footnote-id: ftn3" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=17677903#_ftnref3" name="_ftn3">[3]</a> (the object to be measured)</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17677903-3583483670211110379?l=seifi.blogspot.com' alt='' /></div>محمود سیفیhttp://www.blogger.com/profile/00188584855397751232noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-17677903.post-39612876409490741942007-05-05T12:09:00.000+03:302007-05-05T12:17:11.327+03:30<div align="center"><strong>Journal club<br /></strong><br />3 may 2007<br />13:30- 14:30<br /><br /><span style="font-size:130%;"><br />Culture and Systems of Thought:<br />Holistic vs. Analytic Cognition<br /></span><br />Mahmoud seify<br /><br /><br /><br />Institute for Cognitive Science Studies</div><div align="center"> </div><div align="center"><a href="http://mahsaifi.googlepages.com/cultureandcognition.ppt">power point slides here</a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17677903-3961287640949074194?l=seifi.blogspot.com' alt='' /></div>محمود سیفیhttp://www.blogger.com/profile/00188584855397751232noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-17677903.post-973128463231297482007-04-22T15:24:00.000+03:302010-01-19T12:10:31.009+03:30<div align="center"><br /></div><div align="center"></div><div align="center"><br /></div><div align="center"><strong>يك هديه به دوستداران علوم شناختي</strong><br />چهار فصل اول كتاب </div><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5056229773804711874" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_bBTx8Exhndc/RitWMLJiL8I/AAAAAAAAABA/wK_mPyPSMHQ/s200/wmcf2medium.jpg" border="0" /><br /><br /><br /><div align="center">W<a href="http://perso.unifr.ch/rafael.nunez/">here mathematics comes from</a><br />اثر مشترك ليكاف و نونز به صورت <a href="http://www.cogsci.ucsd.edu/~nunez/web/INTR-04.PDF">فايل پي دي اف </a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17677903-97312846323129748?l=seifi.blogspot.com' alt='' /></div>محمود سیفیhttp://www.blogger.com/profile/00188584855397751232noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-17677903.post-20365628900806008872007-04-20T23:27:00.000+03:302010-01-19T12:10:31.010+03:30<div align="right">کتابي هست به نام <a href="http://www.benjamins.com/cgi-bin/t_bookview.cgi?bookid=CILT%20204">زبان و ايدئولوژي</a> که در جلد اول آن مصاحبه <a href="http://buscatextual.cnpq.br/buscatextual/visualizacv.jsp?id=C03988">خانم پيرس اليوريا</a> با <a href="http://www.rockridgeinstitute.org/people/lakoff">جورج ليکاف</a> آمده. خواندن اين مصاحبه براي کساني که با کارهاي ليکاف آشنا هستند و کليه علاقمندان به زبانشناسي شناختي مفيد و لازم است. مصاحبه کننده که با اين سنت بخوبي آشناست بدون تعارف، بعضي از نقدهاي معمول به ليکاف و همفکرانش را مطرح کرده است. پاسخ هاي ليکاف بسياري از ابهاماتي که خواننده آثار او با آن مواجه مي‌شود را برطرف مي‌کند. مصاحبه کوتاه اما حاوي نکات ناگفته بسياري است. بخصوص براي کساني که با سابقه اين بحث آشنا باشند</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17677903-2036562890080600887?l=seifi.blogspot.com' alt='' /></div>محمود سیفیhttp://www.blogger.com/profile/00188584855397751232noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-17677903.post-60123540461930688062007-03-04T18:21:00.000+03:302007-03-04T18:24:24.496+03:30<div align="right">يکي از مقالات مهم و کلاسيک در فلسفه‌ي تحليلي «انديشه» از فرگه است که هشت سال پيش از درگذشت او به چاپ رسيده است. فرگه در اين مقاله که اساساً به منظور تبيين يک قلمرو مابعدالطبيعي به نام «انديشه» نوشته شده است، ضمناً نظريه‌ي مطابقت صدق را نيز رد مي‌کند. از نظر او انديشه «همان معناي جمله» است. در اين نوشته مي‌کوشم دلايل فرگه بر بطلان نظريه مطابقت صدق را صورتبندي کنم.<br /><strong>يک. تحديد معناي صدق</strong><br />فرگه در آغاز و در تلاش براي تعريف صدق منطقي، با اين مفهوم عام آغاز مي‌کند که «هدف همه‌ي علوم دستيابي به صدق» است. منظور فرگه از اينکه علوم در پي دستيابي به صدق اند اين است که همه‌ي آنها تلاش مي‌کنند در قلمرو خاص خود به قضايايي صادق دست بيابند. مثلاً رياضيدانان در پي دستيابي به قضاياي صادق رياضي‌اند و شيميدانان به همين‌سان در جستجوي قضاياي صادق شيمي. اما آنچه منطق را از کليه اين علوم متمايز مي‌کند اين است که منطق در پي «تعيين قوانين صدق» است. اما قانون در اينجا مي‌تواند معاني متفاوتي داشته باشد؛ قانون به معناي قوانيني که توسط انسانها وضع مي‌شود و بايد از آن تبعيت کرد و قانون به معناي «جنبه‌هاي کلي رويدادهاي طبيعي». فرگه توضيح مي‌دهد که مرادش از قانون همين معناي اخير آن است. اما از اين عبارت مي‌توان دو تلقي متفاوت داشت: ممکن است انديشيدن را يک رويداد ذهني دانست و به تبيين جنبه‌هاي کلي که در فرايند انديشيدن براي احراز صدق قضايا دخيل است پرداخت و ديگر اينکه آن را به معناي قوانين کشف صدق به کار برد. از نظر فرگه معناي اول روايتي روانشناختي و دومي منطقي است. اين تمايز مشابه همان تمايز بين justification و explanation است که در سنت فلسفه‌ي اسلامي از آن به مقام اثبات و ثبوت يا لم اثباتي و لم ثبوتي و يا تفکيک بين دليل و علت ياد شده‌است.<br />بنابه تصريح فرگه، مراد از کشف قوانين صدق نه تبيين رويدادهاي ذهني بلکه «کشف قوانين صادق دانستن چيزها»ست. زيرا صدق اولي صدقي بالامکان ‍contingent است که در منطق نمي‌تواند مورد توجه قرار بگيرد.<br /><strong>دو. استدلال‌ها در مخالفت با نظريه مطابقت</strong><br />استدلال‌هاي فرگه در رد تئوري مطابقت صدق اساسا خاستگاه زباني دارد. به اين معنا که فرگه بيش‌از آنکه در پي تدقيق «معنا»ي صدق باشد به کاربردهاي زباني آن توجه دارد؛ گواينکه صدق اساسا ماهيتي زباني دارد و نه انتولوژيک. او ابتدا به نقش دستوري صدق مي‌پردازد: صدق يک صفت است که مثل هر صفت ديگري نيازمند موصوف است. اما چه چيزهايي مي‌توانند موصوف صدق قرار بگيرند؟ فرگه چهار دسته موصوف احتمالي براي صدق ذکر مي‌کند:<br />تصاوير، ايده‌ها، جملات، انديشه‌ها<br /><a href="http://mahsaifi.googlepages.com/Fregesobjectionstocorrespondencetheo.pdf">ادامه مقاله بصورت متن پي دي اف</a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17677903-6012354046193068806?l=seifi.blogspot.com' alt='' /></div>محمود سیفیhttp://www.blogger.com/profile/00188584855397751232noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-17677903.post-7359307016057182692007-02-28T06:52:00.001+03:302007-02-28T07:05:11.412+03:30<div align="right">الکساندر کويره يکي از فيلسوفان و تاريخنگاران برجسته علم قرن بيستم و استاد کوهن است</div><div align="right">يک بيوگرافي کوتاه از او </div><div align="right">بعلاوه فهرست آثار</div><div align="right">و نيز فهرست کتاب مطالعات گاليله اي او و بخشي از مقدمه اين کتاب که از انگليسي برگردانده ام در زير آمده است</div><div align="right">اصل کتاب به فرانسه است</div><div align="right"><span style="color:#ff0000;"><strong></strong></span> </div><div align="right"><span style="color:#ff0000;"><strong>ا</strong></span><span style="color:#ff0000;"><strong>لکساندره کويره</strong></span><a title="" style="mso-footnote-id: ftn1" href="http://www2.blogger.com/post-create.g?blogID=17677903#_ftn1" name="_ftnref1"><span style="color:#ff0000;"><strong>[1]</strong></span></a><span style="color:#ff0000;"><strong> 1892-1964</strong></span></div><div align="right">دامنه‌ي گسترده‌ي پژوهش و تلاش براي اعطاي يک معناي جديد به تمدن، الکساندر کويره را تبديل به يکي از شجاعترين و بانفوذترين تاريخنگاران علم در قرن بيستم کرده‌است. کويره روسي‌الاصل و فلسفه‌آموخته‌ي آلمان بود، تابعيت فرانسوي داشت و امريکا را نيز به عنوان موطن علمي دوم خود برگزيده‌بود. او پس از انقلاب 1905 روسيه دستگير شد و گفته ‌شده «تحقيقات منطقي» هوسرل را در زندان خوانده است. از 1908 تا 1914 در پاريس، به همراه برگسون، لالاند و برونشويک و در گوتينگن، با هيلبرت و رايناخ به تحصيل پرداخت. در 1914 به روسيه بازگشت تا در انقلاب اکتبر شرکت کند. در 1919 به پاريس مهاجرت کرد،‌ فلسفه را در مونت پلير آموخت و از 1931 مسئول بخش «تاريخ انديشه‌هاي ديني در اروپاي جديد» در اکول پراتيک شد. در 1929 يک تز دکتراي مهم درباره‌ي بوهم و يک مقاله درباره‌ي فلسفه رومانتيک روسيه استعداد او براي ترکيب «شهود محضِ» متافيزيک با بافت‌هاي فرهنگي‌اي مثل معنويت رنسانسي يا ناسيوناليزم روسي از طريق «تحليل مفهومي» را نشان داد.<br /> <span style="color:#ff0000;"><strong> </strong></span></div><div align="right"><span style="color:#ff0000;"><strong>از کويره آثار زير بر جاي مانده‌است</strong></span></div><div align="right"> (1922) Essai sur l’idée de Dieu et les preuves de son existence chez Descartes<br />مفهوم خدا و دلايل وجود او در دکارت<br /> مباني الهيات دکارتي از طريق مفاهيم عدم‌تناهي و کمال چنان‌که در تاملات دکارت مورد بحث قرار گرفته‌است.<br /> (1923) L’idée de Dieu dans la philosophie de Saint Anselme<br />انديشه‌ي خدا در فلسفه‌ي آنسلم قديس<br /> (1929a) La philosophie de Jacob Boehme<br />فلسفه‌ي ياکوب بوهم<br /> تز دکتراي او که به برونشويک و ژيلسون تقديم شده‌است.<br /> (1929b) La philosophie et le problème national en Russie au début du XIXe siècle<br />فلسفه و مساله‌ي ملي در روسيه<br /> يک تامل انتقادي درباره هويت فرهنگي سرزمين مادري‌اش از دريچه‌ي پيروان قرن نوزدهمي هگل و فلسفه طبيعي.<br /> (1938) Trois leçons sur Descartes<br />سه سخنراني درباره دکارت<br /> (1939) Études galiléennes<br />مطالعات گاليله‌اي<br /> (1943) ’Galileo and Plato’, Journal of the History of Ideas<br />گاليله و افلاطون<br /> (1945) Discovering Plato<br />بازخواني دوباره‌ي افلاطون<br /> (1948) ’Du monde de l’à-peu-près à l’univers de la precision’<br />از جهان تقريب تا عالم دقت<br /> (1955a) Mystiques, spirituals, alchymistes du du XVIe siècles allemand<br />عارفان، روحانيان، شيميدانان آلمان قرن شانزدهم<br /> (1957) From the Closed World to the Infinite Universe,<br />از جهان بسته به عالم نامتناهي<br /> (1961a) La révolution astronomique<br />انقلاب نجومي<br /> (1961b) Études d’histoire de la pensée philosophique<br />مطالعاتي درباب تاريخ انديشه‌ي فلسفي<br /> (1965) Newtonian Studies<br />مطالعات نيوتوني<br /> (1966) Études d’histoire de la pensée scientifique<br />مطالعاتي درباره انديشه‌ي علمي<br />Koyré, A. and Cohen I.B. (eds) (1971-2) Isaac Newton’s Philosophiae Naturalis Principia Mathematica,<br />درباره‌ي کتاب «اصول رياضي فلسفه‌ي طبيعي» اسحق نيوتون</div><div align="right"><span style="color:#ff0000;"><strong></strong></span> </div><div align="right"><span style="color:#ff0000;"><strong>مطالعات گاليله‌اي</strong></span><span style="color:#ff0000;"><strong><br /></strong></span>نوشته‌ي: الکساندر کويره<br /><span style="color:#009900;">فهرست مطالب</span><br /><em><strong>بخش اول: سپيده‌دم علم کلاسيک</strong></em><br /> مقدمه<br /> مباحثات قرون وسطا: فرانسيسکو بوناميکو<br /> فيزيک اندازه حرکت: بِنِدِتّي<br /> گاليه<br /><em><strong>بخش دوم: قانون اجسام سقوط‌کننده: دکارت و گاليله</strong></em><br /> مقدمه<br /> گاليله<br /> دکارت<br /> دوباره گاليله<br /><em><strong>بخش سوم: گاليله و قانون اينرسي<br /></strong></em> مقدمه<br /> يک. مساله‌ي فيزيکي کپرنيک‌گرايي<br /> کپرنيک<br /> برونو<br /> تيکو براهه<br /> کپلر<br /> دوم. گفتاري درباب دو نظام جهاني اصلي و مناقشات ضد ارسطويي<br /> مناقشه‌ي ضد ارسطويي<br /> فيزيک گاليله<br />ضميمه بخش سوم: حذف گرانش<br /> يک. پيروان گاليله<br /> کاواليري<br /> توريچلي<br /> گاسندي<br /> دو. دکارت<br /> کيهان<br /> اصول<br /> پانوشت‌ها</div><div align="right"><em><strong><span style="color:#ff0000;"></span></strong></em> </div><div align="right"><em><strong><span style="color:#ff0000;">مقدمه کتاب مطالعات گاليله اي</span></strong></em><br /> خوشبختانه اين‌روزها ديگر نياز نيست بر فايده‌ي مطالعه‌ي تاريخي علم اصرار بورزيم. پس از شاهکارهاي کساني چون دوهم، اميل ميرسون، کاسيرر و برونشويک، ديگر حتي اصرار بر فايده‌ي فلسفي و مثمرثمر بودن چنين مطالعاتي نيز ضرورتي ندارد. زيرا مطالعه‌ي تطور انديشه‌هاي علمي–تنها تاريخي که (بعلاوه‌ي تاريخ فن‌آوري مربوطه) مي‌تواند به مفهوم بسيار تقديس‌شده و بسيار تقبيح‌شده‌ي پيشرفت<a title="" style="mso-footnote-id: ftn1" href="http://www2.blogger.com/post-create.g?blogID=17677903#_ftn1" name="_ftnref1">[1]</a> معنايي بدهد- ناکامي‌ها و کام‌يابي‌هاي ذهن انساني که پنچه در پنجه‌ي واقعيت دارد را برايمان آشکار مي‌کند؛ به ما نشان مي‌دهد که در طريق معرفت، براي هر گام چه تلاش فوق‌بشري‌اي هزينه شده‌است، تلاشي که گاه منجر به يک جهش تمام‌عيار در انديشه‌ي انساني شده است</div><div align="right"><span style="color:#ff0000;"><strong><a href="mailto:mahsaifi@gmail.com">ادامه</a></strong></span><br /><a title="" style="mso-footnote-id: ftn1" href="http://www2.blogger.com/post-create.g?blogID=17677903#_ftnref1" name="_ftn1">[1]</a> progress <br /><a title="" style="mso-footnote-id: ftn1" href="http://www2.blogger.com/post-create.g?blogID=17677903#_ftnref1" name="_ftn1">[1]</a> Alexandre Koyre</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17677903-735930701605718269?l=seifi.blogspot.com' alt='' /></div>محمود سیفیhttp://www.blogger.com/profile/00188584855397751232noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-17677903.post-88833674367539996682007-02-19T01:22:00.000+03:302007-03-04T18:29:59.726+03:30<div align="right">ديدن اين کتاب خالي از لطف نيست</div><div align="right">ترجمه مقدمه اش را اينجا مي آورم و شايد در آينده کل کتاب</div><div align="right"></div><div align="right"></div><div align="right"><a href="http://www.amazon.com/Way-We-Think-Conceptual-Complexities/dp/0465087868"><strong>انسان چگونه مي‌انديشد؟</strong>[i]</a><br />ادغام مفهومي<a title="" style="mso-footnote-id: ftn1" href="http://www2.blogger.com/post-create.g?blogID=17677903#_ftn1" name="_ftnref1">[1]</a> و پيچيدگيهاي پنهان ذهن، ژيل فوکونيه و مارک ترنر، نيويورک، 2002<br /><br />پنجاه هزار سال پيش در دوره‌ي پَسْ‌پارينه‌سنگي<a title="" style="mso-footnote-id: ftn2" href="http://www2.blogger.com/post-create.g?blogID=17677903#_ftn2" name="_ftnref2">[2]</a> نياکان ما بزرگترين پيشرفت چشمگير در تاريخ انساني را آغاز کردند. پيشتر از آن، انسانها تنها گروه بي‌اهميتي از پستانداران بزرگ بودند و پس از اين واقعه، ذهن انساني توانست بر جهان مسلط شود. اين واقعه چه بود؟<br />گزارشهاي باستان‌شناسي نشان مي‌دهند که در طول دوره‌ي پسْ‌پارينه‌سنگي، انسانها ظرفيت نوآوري‌اي پرورش دادند که تا پيش از آن سابقه نداشت. انسانها تخيل نوين انساني<a title="" style="mso-footnote-id: ftn3" href="http://www2.blogger.com/post-create.g?blogID=17677903#_ftn3" name="_ftnref3">[3]</a> را کسب کردند که به آنان قابليت ابداع مفاهيم جديد و ترکيب الگوهاي ذهني جديد و پويا را اعطا کرد. نتايج اين تحول چشمگير بود: انسان‌، هنر، علم، دين، فرهنگ، ابزارهاي پيچيده و زبان را ايجاد کرد. اما ما چگونه قادر به ابداع اين چيزها بوده‌ايم؟<br />تمرکز ما در اين کتاب بر ادغام مفهومي خواهد بود؛ قابليت ذهني عظيمي که در پيشرفته‌ترين حالت «دوساحتي»اش<a title="" style="mso-footnote-id: ftn4" href="http://www2.blogger.com/post-create.g?blogID=17677903#_ftn4" name="_ftnref4">[4]</a> نياکان ما را تعالي بخشيد و ما را –خوب يا بد- آن چيزي کرد که امروز هستيم. ما اصول ادغام مفهومي، پويايي‌هاي مسحورکننده‌ي آن و جايگاه بي‌بديلش در چگونه‌انديشيدن و چگونه‌زيستنمان را به کاوش خواهيم نشست. ادغام مفهومي اغلب در پشت صحنه عمل مي‌کند. ما به همان اندازه از پيچيدگي‌هاي پنهان آن به‌ طور خودآگاه باخبريم که به پيچيدگي‌هاي فرايند ادراکْ در في‌المثل ديدن يک فنجان آبي‌رنگ خودآگاهانه علم داريم. ادغام مفهومي تقريباً در غفلت شعور ما، شبکه‌هاي گسترده‌ي معاني مفهومي<a title="" style="mso-footnote-id: ftn5" href="http://www2.blogger.com/post-create.g?blogID=17677903#_ftn5" name="_ftnref5">[5]</a> را طراحي مي‌کند که اين امر محصولات شناختي‌اي ايجاد مي‌کند که در سطح خودآگاه ساده به نظر مي‌رسند. انديشيدن ما آنگونه نيست که ما مي‌انديشيم. تفکرات روزمره ما ساده به نظر مي‌رسند اما حتي بسيط‌ترين انديشه‌هاي ما به نحو شگفت‌آوري پيچيده‌اند<br />محصولات ادغام مفهومي در همه‌جا حضور دارند. پژوهندگان در نوآوري‌هاي بلاغت، ادبيات، نقاشي، و علم به محصولات بسيار خاص(=جزئي) ادغام اشاره‌ کرده‌اند که هرکدام از آنها في‌نفسه و قطع‌نظر از بقيه، گاهي در روش غريب و گيرايش چشمگير نموده‌است. اين دانشمندان از ارسطو تا فرويد، اين موارد خاص(جزئي) را به چشم انفجارهاي استثنايي و فرعي معنا نگريستند که البته شگفت‌انگيز و پرمعنا بودند. اما هيچ‌يک از آنان بر استعداد ذهني ادغام متمرکز نشدند و يا تا آنجا که ما مي‌توانيم بگوييم،‌ حتي وجود چنان استعداد ذهني‌اي را تشخيص ندادند. آنان چنان مسحور جذابيت خاص (نقاشي، شعر، نمايشنامه، بصيرت علمي) بودند که به‌دنبال فهم اين نرفتند که تمام اين قطعات و تکه‌هاي جدا از هم در کجا با هم مشترکند. درختان انبوه، پرده بر سيماي جنگل انداخته بود<br />کار خود ما هم با همين مثالهاي نادر و وسوسه‌آميز آغاز شد. ولي ما با وضوح بخشيدن به اصولي که در پس آنها بود، روزنه‌اي به جنگلي که در وراي درختان قرار دارد گشوديم. ما دريافتيم که همين فعاليت شناختي (ادغام مفهومي)، نقش تعيين‌کننده‌اي در انديشه و عمل انسان ايفا مي‌کند و تنوع بي‌نظيري از مظاهر قابل مشاهده را بوجود مي‌آورد. اين کشف، کشفي هيجان‌انگيز و البته خيره‌کننده بود که سيري برخلاف جهت دانش متعارف مي‌پيمود. ما قطعاً قرار نبود چيزي از آن نوع متعارف را اثبات کنيم. بلکه همچون ارسطو و فرويد و ديگراني که در اين سنت کمتر مشهورند، با جستجو در مثالهاي جذاب و به اعتقاد ما غريبِ خلاقيتْ، مثل خلاف‌واقع‌هاي تمثيلي<a title="" style="mso-footnote-id: ftn6" href="http://www2.blogger.com/post-create.g?blogID=17677903#_ftn6" name="_ftnref6">[6]</a>، استعاره‌‌هاي شعري و خيال‌هاي خامي چون ميمون‌هاي سخنگو آغاز کرديم. تا سال 1993، ما انبوهي از شواهد از حوزه‌هاي بسيار بيشتري (دستورزبان، رياضيات، استنتاج، کنش، ميانجي‌هاي کامپيوتري<a title="" style="mso-footnote-id: ftn7" href="http://www2.blogger.com/post-create.g?blogID=17677903#_ftn7" name="_ftnref7">[7]</a> ، و طراحي) جمع‌کرديم. اين عمل، يک برنامه‌ي پژوهش عمومي درباب ماهيت ادغام مفهومي به مثابه يک عمليات ذهني پايه، اصول ساختاري و پوياي آن و محدوديت‌هاي حاکم بر آن را براه انداخت<br />بسياري از نظريه‌پردازان خلاقيت که از منظر ديگر و با داده‌هايي بسيار متفاوت به موضوع مي‌نگريستند در حال تامل در وجود يک استعداد ذهني عمومي -که توسط استفن ميتن «سيَلان شناختي» ناميده‌ شد- بودند که عناصري از قلمروهاي مختلف را گردهم آورد. ميتن و ديگران وجود اين استعداد را با انفجار خلاقيت در ابزارسازي، نقاشي، و کنش ديني که قدمت آن توسط باستان‌شناسان به حدود پنجاه هزارسال پيش نسبت داده شده‌بود، ارتباط دادند<br />در اين کتاب ما استدلال مي‌کنيم که ادغام مفهومي، در پس تمام اين دستاوردهاي متنوع انساني قرار دارد و آنها را ممکن ساخته و منشا زبان، هنر، دين، علم و ديگر ظرافت‌هاي منفرد انساني بوده‌است و اين که ادغام مفهومي از تفکرات پايه‌ي روزمره جدايي‌ناپذير است، همچنان که براي توانايي‌هاي هنري و علمي نيز حياتي است. بالاتر از همه اينکه، هدف ما انجام دادن عملي است که پيش از ما انجام نگرفته است: تبيين اصول و مکانيزم‌هاي ادغام مفهومي</div><div align="right"><span style="color:#ff0000;"><strong>الحاقيه</strong></span></div><div align="right">شرح فصول مختلف اين کتاب، بعلاوه مقدمه را بزبان فارسي از<a href="http://mahsaifi.googlepages.com/conceptualblending.pdf"> اينجا</a> بصورت پي دي اف دريافت کنيد</div><div align="right"><br /><a title="" style="mso-footnote-id: ftn1" href="http://www2.blogger.com/post-create.g?blogID=17677903#_ftnref1" name="_ftn1">[1]</a> conceptual blending<br /><a title="" style="mso-footnote-id: ftn2" href="http://www2.blogger.com/post-create.g?blogID=17677903#_ftnref2" name="_ftn2">[2]</a> upperpaleolithic<br /><a title="" style="mso-footnote-id: ftn3" href="http://www2.blogger.com/post-create.g?blogID=17677903#_ftnref3" name="_ftn3">[3]</a> modern human imagination<br /><a title="" style="mso-footnote-id: ftn4" href="http://www2.blogger.com/post-create.g?blogID=17677903#_ftnref4" name="_ftn4">[4]</a> double-scope<br /><a title="" style="mso-footnote-id: ftn5" href="http://www2.blogger.com/post-create.g?blogID=17677903#_ftnref5" name="_ftn5">[5]</a> conceptual meaning<br /><a title="" style="mso-footnote-id: ftn6" href="http://www2.blogger.com/post-create.g?blogID=17677903#_ftnref6" name="_ftn6">[6]</a> analogical counterfactuals<br /><a title="" style="mso-footnote-id: ftn7" href="http://www2.blogger.com/post-create.g?blogID=17677903#_ftnref7" name="_ftn7">[7]</a> computer interfaces<br /><a title="" style="mso-endnote-id: edn1" href="http://www2.blogger.com/post-create.g?blogID=17677903#_ednref1" name="_edn1">[i]</a> The Way We Think: conceptual Blending and the Mind’s Hidden Complexities, Gilles Fauconnier and Mark Turner, Basic Books, New York 2002.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17677903-8883367436753999668?l=seifi.blogspot.com' alt='' /></div>محمود سیفیhttp://www.blogger.com/profile/00188584855397751232noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-17677903.post-59391290578980686272007-02-08T11:19:00.000+03:302007-02-08T11:50:19.014+03:30<div align="right">نوشتن خلاصه و مفيد و دقت وحشتناک در انتخاب واژه ها بعلاوه وسواس در افزودن حتي يک کلمه به متن که معناي متعيني نداشته باشد، از ويژگيهاي ذاتي سبک نوشتن بوخنسکي استاد لهستاني الاصل دانشگاه فرايبورگ سوئيس است. براي آندسته از ما که حجمْ يکي از اصلي ترين معيارهاي فضل و دانش محسوب مي‌شود، يک تورق حتي سطحي کتاب «منطق صوري قديم» او مي‌تواند بسيار آموزنده باشد. اين کتاب بر خلاف ظاهر محقر و البته تعداد صفحات اندکش که به زحمت به صد وبيست مي‌رسد، نتيجه حجم عظيمي از کارهاي تحقيقاتي بوخنسکي است که هر چند صفحه‌اش بدون اغراق مي‌توانست به عنوان يک مقاله مستقل علمي پژوهشي، البته نه از نوع ايراني‌اش، چاپ شود. ترتيب مطالب کتاب از نظمي مثال زدني، شايد آنطور که شايسته يک منطقي است، برخوردار است. بوخنسکي براي گنجاندن جمله به جمله اين کتاب توجيهي لازم و کافي داشته. حذف هر جمله از کتاب به کليت ساختار آن آسيب مي‌زند همچنان که افزودن جمله اي به آن و يا جايگزين کردن کلمه اي از آن با کلمه اي ديگر نيز فهم درست مقصود او را مشکل مي‌سازد. از اين جهت اين کتاب کتابي است مقدس: هر کلمه از آن ناظر به حکمتي ست آشکار يا پنهان</div><div align="right">براي امتحان تاريخ منطق مجبور شدم بخشي از اين کتاب را مطالعه کنم چون جزوه استاد را نداشتم. همين توفيق اجباري بود که اينقدر مرا شيفته اين استاد لهستاني الاصل کرد و تصميم گرفتم فصلي از کتاب او را به فارسي ترجمه کنم. ترجمه فصل دوم را<a href="http://mahsaifi.googlepages.com/Bokhenski..pdf"> اينجا</a> ببينيد. <a href="http://www.modares.ac.ir/fhum/nabavi_l/">دکتر نبوي</a> ظاهرا اين کتاب را بطور کامل ترجمه کرده‌اند</div><div align="right">از بوخنسکي تا آنجا که من ميدانم دو کتاب به فارسي منتشر شده: يک کتاب عمومي مقدماتي فلسفه که دکتر باطني زبانشناس برجسته ايراني در سال شصت و يک ترجمه کرده و ديگري کتابي درباره فلسفه اروپايي که شرف الدين خراساني به فارسي برگردانده و البته ممکن است کتابهاي ديگري از او هم به فارسي درآمده باشد که من بي اطلاعم</div><div align="right"><a href="http://mahsaifi.googlepages.com/Bokhenski..pdf">متن فارسی فصل دوم منطق صوری قدیم بوخنسکی. فایل پی دی اف</a></div><div align="right"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17677903-5939129057898068627?l=seifi.blogspot.com' alt='' /></div>محمود سیفیhttp://www.blogger.com/profile/00188584855397751232noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-17677903.post-47183711932122302592007-02-01T10:20:00.000+03:302007-04-22T14:46:35.978+03:30<div align="right"><br />خيلي وقت است چيزي ننوشته‌ام اينجا. علت اين غيبت طولاني يکي سرماخوردگي وحشتناکي بود که دوهفته گرفتارش بودم، دومي امتحانات پايان ترم و اين اواخر باز کسالت جسمي مختصر ديگر.<br /><span style="color:#ff0000;">دوم</span><br />درسهاي اين ترم دپارتمان فلسفه تربيت مدرس را <a href="http://www.javidankherad.blogfa.com/post-15.aspx">اينجا</a> ببينيد<br /><span style="color:#ff0000;">سوم</span><br />به دعوت و البته نظر لطف دوست خوبم آقاي فلاحي از اين به بعد در <a href="http://logiciran.blogfa.com/">اينجا</a> هم خواهم نوشت. البته در حوزه منطق اگر حرفي باشد.<br /><span style="color:#ff0000;">چهارم</span><br />کتاب <a href="http://www.blackwellpublishing.com/book.asp?ref=9780631228745">«جعبه ابزار فيلسوف»</a> را شايد ديده باشيد. يک کتاب مقدماتي تفکر انتقادي که براي مبتدي ها بسيار جالب و جذاب است. البته چيدمان محتوا آنچنان فريبنده است که هر کسي را به سمت خودش جلب مي کند. از مدتها قبل مترصد ترجمه اين کتاب بودم. در همين ايام فرصت کردم و کتاب را دوباره بالا و پايين کردم. کتاب بيش از مقدار معمول وابسته به زبان و فرهنگ آنگلوساکسون است. به ذهنم رسيد به جاي ترجمه کتاب فقط به ساختار کلي محتوا پايبند بمانم و سعي کنم محتوا را دوباره بازنويسي کنم و البته با تلاش براي فارسي ماندن متن هم بلحاظ زبان و هم بافت فرهنگي. نمي دانم با اين کار به اين کتاب خدمت مي کنم يا خيانت. قضاوت البته با شماست. طنز ملايمي چاشني متن شده. چند نفري هم که کار را خوانده اند نظر مثبت داشته اند. احتمالا اين کار را اول بصورت پاورقي در يک روزنامه بچاپم و بعد اگر ناشر سخاوتمندي يافت شود بصورت يک کتاب مستقل منتشر کنم. <a href="http://www.blackwellpublishing.com/contents.asp?ref=9780631228745&amp;site=1">فهرست مطالب</a> متن انگليسي را هم می توانید ببينيد. پیشتر البته فصل اول کتاب هم در سایت ناشرش بود که الان ظاهرا برداشته. من فصل اول را بصورت پی دی اف دارم. اگر خواستیدش لطفا <a href="mailto:mahsaifi@gmail.com">میل</a> بزنید برایتان بفرستم</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17677903-4718371193212230259?l=seifi.blogspot.com' alt='' /></div>محمود سیفیhttp://www.blogger.com/profile/00188584855397751232noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-17677903.post-81354134477550610692006-12-23T14:56:00.000+03:302007-01-25T11:52:40.866+03:30<div align="right"><br /><br />خيلي غصه نخوريد اگر مجبوريد در تهران دانشگاه برويد. اکثر شما حتما آرزو مي‌کنيد کاش در برکلي، هاروارد يا استنفورد درس مي‌خوانديد. حالا مي‌توانيد به مدد پيشرفتهاي فن‌اوري اطلاعات براحتي به درس‌گفتارهاي برکلي و ام آي تي هم گوش دهيد. در زير لينک بعضي از بهترين آرشيو هاي صوتي را آورده ام که عمدتا در زمينه فلسفه است. اگر کسي بتواند اين مجموعه ها را دانلود کند و بصورت آفلاين روي سي دي به بقيه دوستان هم برساند صرفه جويي در وقت همه است.بخصوص کساني که دسترسي به اينترنت با سرعت هاي انچناني دارند<br />من دو مجموعه درس‌گفتار را آفلاين دارم: مباني جامعه شناسي و مباني علوم شناختي که حاضر به مبادله هستم<br /><br /><a href="http://www.apollos.ws/philosophy-of-religion-audio-l">http://www.apollos.ws/philosophy-of-religion-audio-l</a><br />اين سايت پر است از فايل هاي صوتي سخنراني ها و کلاسهاي درسي عموما درباره فلسفه دين و زمينه هاي مرتبط و البته عموما با جهت گيري الهيات مسيحي. البته به موضوعات ديگر هم کم پرداخته نشده. از فلسفه عمومي و منطق گرفته تا جدليات مسيحي مقدماتي و پيشرفته. بيش از سيصد فايل صوتي مختلف<br /><a href="http://wab.aksis.uib.no/wab_contributions.page">http://wab.aksis.uib.no/wab_contributions.page</a><br />در اين سايت ميتوانيد به سخنراني ها و دوره هاي مختلف اختصاصا درباره ويتگنشتاين گوش دهيد.<br /><a href="http://webcast.berkeley.edu/courses/index.php">http://webcast.berkeley.edu/courses/index.php</a><br />اگر مي خواهيد در کلاسهاي برکلي شرکت کنيد لينک بالا را حتما ببينيد. تمام درسها به صورت ام‌پي‌تري قابل دانلود کردن است. متاسفانه دروس فلسفي ندارد<br /><a href="http://www.ed.ac.uk/explore/av/natureofknowledge">http://www.ed.ac.uk/explore/av/natureofknowledge</a><br /><br />سخنراني هاي مشهور گيفورد و نيز سلسله سخنراني هاي ماهيت معرفت در دانشگاه ادينبورگ. لينک بالا مربوط به سخنراني دنيل دنت است. بقيه سخنراني ها را با لينک هاي خود صفحه پيدا کنيد<br />سخنرانان قبلي اين مجموعه افرادي مثل ديويد چالمرز، جان سرل، ميشل دامت،‌ ديويد لوئيس،‌ ايان هکينگ، پيتر ليپتون، توماس نيگل، هيلاري پاتنم، سول کريپکي، رابرت نوزيک بوده‌اند که اهل فلسفه همه را مي شناسند. البته مطمئن نيستم همه سخنراني هاي قبلي بصورت آنلاين موجود باشد.<br /><a href="http://www.trentu.ca/org/trentradio/tklassen">http://www.trentu.ca/org/trentradio/tklassen</a><br />اين هم يک دوره مقدماتي جامعه شناسي در يازده جلسه. فايل هاي ريييل و ويندوز مديا قابل دانلود.<br />اين مجموعه را بصورت کامل دانلود کرده ام<br /><a href="http://mind.ucsd.edu/podcasts/index.html#logic">http://mind.ucsd.edu/podcasts/index.html#logic</a><br />سخنراني ها و درسهاي ريک گراش در دانشگاه يوسي‌اس‌دي با فرمت هاي مختلف. بخصوص درس مباني منطق او که در پانزده جلسه بصورت آنلاين موجود است را ببينيد. او تصميم دارد بقيه درسهايش را هم روي اينترنت بگذارد<br />درس مباني منطق هم ويدئو هم اسلايدهاي پاور پوينت و هم صوت خالي اش را دارد. البته من فعلا دانلودش نکرده ام<br /><a href="http://ocw.mit.edu/OcwWeb/index.htm">http://ocw.mit.edu/OcwWeb/index.htm</a><br />آموزشهاي آزاد ام‌آي‌تي. از حدود صد تا دويست درس موجود تنها تعداد انگشت شماري فايل هاي صوتي شان موجود است. من يکدوره کامل فايل هاي صوتي درس علوم شناختي اش را دانلود کرده ام به حجم حدود ششصد مگابايت. کيفيت صدا عالي است و فضاي کلاس هم کاملا طبيعي. مجموعه خوبي است<br /><a href="http://itunes.berkeley.edu/">http://itunes.berkeley.edu/</a><br />درسهاي برکلي را با آي‌تونز گوش کنيد. من آي‌تونز نصب کردم ولي ظاهرا بايد رجيسترش کنم که پولي است. اگر آي‌تونز مجاني گيرتان آمد من را خبر کنيد<br /><a href="http://www.ochs.org.uk/publications/multimedia/mp3_downloads.html"><span style="font-size:85%;">http://www.ochs.org.uk/publications/multimedia/mp3_downloads.html</span></a><br />براي دوستان علاقمند به اديان شرقي. درسها و سمينارهاي مرکز مطالعات بودايي آکسفورد بصورت ام‌پي‌تري. مجموعه جالبي است</div><div align="right"> </div><div align="right"> </div><div align="right"><span style="font-size:130%;color:#ff0000;"> الحاقيه اول</span><br /><br />لينکهاي زير را هم ببينيد<br /><a href="http://www.wlap.org/browser.php?ID=umich-smp-2003-A-winter"><span style="font-size:85%;">http://www.wlap.org/browser.php?ID=umich-smp-2003-A-winter</span></a><br />سخنراني هاي قابل دانلود فلسفه و فيزيک: فلسفه زمان از تامس هاوفوبر دانشگاه ميشيگان، محور زمان در فيزيک از تيم مک کي دانشگاه ميشيگان و سخنراني هاي ديگر<br /><a href="http://gnosis.org/gnostsoc/gnostsoc.htm">http://gnosis.org/gnostsoc/gnostsoc.htm</a><br />THE GNOSTIC SOCIETY<br />انبوهي از سخنراني ها درباب عرفان عمدتا در سنت مسيحي. اگرچه درباره ابن عربي، خيام و عرفان در اسلام هم چيزهايي دارد. قابل دانلود به صورت ام پي تري<br /><a href="http://www.bbc.co.uk/radio4/history/inourtime/inourtime_current.shtml"><span style="font-size:85%;">http://www.bbc.co.uk/radio4/history/inourtime/inourtime_current.shtml</span></a><br />و اين يکي را از دست ندهيد. يک مجموعه برنامه در طيف وسيعي از موضوعات فلسفي و زمينه هاي مرتبط. لينکهاي کنار صفحه و آرشيو را هم حتما ببينيد. البته اگر با راديو چهار بي‌بي‌سي به طور کلي ارتباطتان را بيشتر کنيد ضرري ندارد. محض اطلاع بدانيد که اين کانال، طراحي شده فقط براي برآوردن نيازهاي طبقه تحصيلکرده انگليسي زبان و راديو گفتگوي خودمان تقريبا تقليدي بوده از اين شبکه. نميدانم راديو گفتگو تعطيل شد يا هنوز هم به کارش ادامه ميدهد. راستي اجازه دانلود را هم مي دهد، دست کم در اين صفحه‌اي که لينک داده‌ام<br />بعد اگر منابع بيشتري دستم رسيد اضافه مي‌کنم<br /> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17677903-8135413447755061069?l=seifi.blogspot.com' alt='' /></div>محمود سیفیhttp://www.blogger.com/profile/00188584855397751232noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-17677903.post-33315341370228810622006-12-22T17:32:00.000+03:302007-05-01T10:57:17.806+03:30<div align="right">در چند پست قبلي فهرست مقاله‌اي به نام آگاهي و شناخت را آورده بودم. الان مي‌توانيد متن کامل اين مقاله را به صورت پي‌دي‌اف به حجم سيصد کيلو بايت از آدرس زير دانلود کنيد. اين مقاله عمدتا حول اين سوال مي‌گردد که دستگاههاي شناختي آدمهاي مختلف تا چه حد مي‌تواند با هم تفاوت داشته باشد. آيا همه کساني که به نوعي اسم آدم رويشان گذاشته شده مثل هم فکر مي کنند يا با هم متفاوتند و اگر با هم تفاوت دارند اين تفاوت‌ها چقدر بنيادين است؟ اين مقاله بسياري از فرضهاي يونيورساليستي حاکم را زير سوال مي‌برد. من تنها بخشي از نظريات جديد در حوزه روانشناسي شناختي و زبان‌شناسي را در اين مقاله گزارش کرده‌ام که بعضي از منابع نوشته‌ام هم در اينترنت بصورت آنلاين موجود است. از <a href="http://seifi.blogspot.com">نظراتتان</a> استفاده مي‌کنم. اگر از خواندنش لذت برديد، مي‌توانيد براي شادي ارواح محققانش يعني نيسبت، ليم، استابز و ترنر صلوات بفرستيد</div><div align="right">add: <a href="http://mahsaifi.googlepages.com/cognitionandculture.pdf">http://mahsaifi.googlepages.com/cognitionandculture.pdf</a></div><div align="right"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17677903-3331534137022881062?l=seifi.blogspot.com' alt='' /></div>محمود سیفیhttp://www.blogger.com/profile/00188584855397751232noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-17677903.post-87076715347584722132006-12-12T18:58:00.000+03:302007-01-08T00:08:01.729+03:30<div align="right">فيلسوفان از استعاره براي اهداف متعددي استفاده مي کنند. از شايع ترين موارد استفاده از استعاره در فلسفه تلاش براي توصيف يک نظريه است. برخلاف عرف رايج که استفاده از صنايع بلاغي – که استعاره هم مصداقي از آن به شمار مي آيد – در نوشتارهاي علمي را صحيح نمي داند، استفاده از استعاره از قديم به وفور در کتابهاي فلسفي به کار رفته است. طبق عرف رايج، در زبان علمي بايد از زبان صريح، مستقيم و معاني حقيقي<a title="" style="mso-endnote-id: edn1" href="http://beta.blogger.com/post-create.g?blogID=17677903#_edn1" name="_ednref1">[i]</a> استفاده کرد و هرگونه به کاربردن کلمات در معاني مجازي<a title="" style="mso-endnote-id: edn2" href="http://beta.blogger.com/post-create.g?blogID=17677903#_edn2" name="_ednref2">[ii]</a> يا استعاري<a title="" style="mso-endnote-id: edn3" href="http://beta.blogger.com/post-create.g?blogID=17677903#_edn3" name="_ednref3">[iii]</a> نادرست است، چه اينکه باعث مي شود ابهام يا ايهام ايجاد شود و خواننده به معناي اصلي دست پيدا نکند. البته اين ممنوعيت استفاده از استعاره معمولاً در مقام استدلال يا تبيين<a title="" style="mso-endnote-id: edn4" href="http://beta.blogger.com/post-create.g?blogID=17677903#_edn4" name="_ednref4">[iv]</a> است و نه مقام توصيف محض<a title="" style="mso-endnote-id: edn5" href="http://beta.blogger.com/post-create.g?blogID=17677903#_edn5" name="_ednref5">[v]</a>. تا اينجا و مادامي که ما از استعاره ها صرفاً براي توصيف يک نظريه استفاده کنيم، ظاهراً مساله اي وجود ندارد. اين امر البته وقتي صحيح است که ما استعاره ها را مسائل مربوط به سطح زبان بدانيم و نه انديشيدن؛ يعني نظريه معمول استعاره که تا دهه 1980 قبول عام داشت. نظريه اي که در سالهاي بعد پيش کشيده شد تا حد زيادي نظريه کلاسيک استعاره را نفي کرد. دانشگاه کمبريج در سال 1979 کتابي منتشر کرد به نام «استعاره و انديشه»<a title="" style="mso-endnote-id: edn6" href="http://beta.blogger.com/post-create.g?blogID=17677903#_edn6" name="_ednref6">[vi]</a> که دراين کتاب متخصصاني از علوم مختلف دامنه تأثيرات تفکر استعاري بر انديشه در حوزه هاي خاص خود را بررسي کرده بودند. ماکس بلک<a title="" style="mso-endnote-id: edn7" href="http://beta.blogger.com/post-create.g?blogID=17677903#_edn7" name="_ednref7">[vii]</a> در همين کتاب و در مقاله «نکات بيشتري در باره استعاره»<a title="" style="mso-endnote-id: edn8" href="http://beta.blogger.com/post-create.g?blogID=17677903#_edn8" name="_ednref8">[viii]</a> که حاوي پاسخ او به انتقادات برنظريه تعاملي استعاره<a title="" style="mso-endnote-id: edn9" href="http://beta.blogger.com/post-create.g?blogID=17677903#_edn9" name="_ednref9">[ix]</a> -نظريه اي که او با الهام از کارهاي پيشين آئوستين<a title="" style="mso-endnote-id: edn10" href="http://beta.blogger.com/post-create.g?blogID=17677903#_edn10" name="_ednref10">[x]</a> درباب کارْگفت<a title="" style="mso-endnote-id: edn11" href="http://beta.blogger.com/post-create.g?blogID=17677903#_edn11" name="_ednref11">[xi]</a> ارائه کرده بود – يکي از متون مهم در باب استعاره در سنت فلسفه زبان را به نگارش درآورد. مايکل رِدي<a title="" style="mso-endnote-id: edn12" href="http://beta.blogger.com/post-create.g?blogID=17677903#_edn12" name="_ednref12">[xii]</a> نيز در مقاله اي به نام «استعاره مَجرا»<a title="" style="mso-endnote-id: edn13" href="http://beta.blogger.com/post-create.g?blogID=17677903#_edn13" name="_ednref13">[xiii]</a> ستون هاي اوليه و سنگ بناي ساختماني را پي ريخت که جورج ليکاف و مارک جانسون آن را در سال1980 و با انتشار کتاب «استعاره هايي که با آنها زندگي مي کنيم» به تکامل رساندند.<a title="" style="mso-endnote-id: edn14" href="http://beta.blogger.com/post-create.g?blogID=17677903#_edn14" name="_ednref14">[xiv]</a> مغز سخن رِدي اين بود که بسياري از استعاره هاي رايج را نه در سطح زبان که بايد در سطح تفکر تحليل کرد. بعدها و در ويرايش دوم کتاب «استعاره و انديشه» جورج ليکاف رئوس نظريه جديد که او «نظريه معاصر استعاره» ناميده بود را چنين دانست:<br /><a title="" style="mso-endnote-id: edn1" href="http://beta.blogger.com/post-create.g?blogID=17677903#_ednref1" name="_edn1">[i]</a> literal<br /><a title="" style="mso-endnote-id: edn2" href="http://beta.blogger.com/post-create.g?blogID=17677903#_ednref2" name="_edn2">[ii]</a> figurative<br /><a title="" style="mso-endnote-id: edn3" href="http://beta.blogger.com/post-create.g?blogID=17677903#_ednref3" name="_edn3">[iii]</a> Metaphorical<br /><a title="" style="mso-endnote-id: edn4" href="http://beta.blogger.com/post-create.g?blogID=17677903#_ednref4" name="_edn4">[iv]</a> explanation<br /><a title="" style="mso-endnote-id: edn5" href="http://beta.blogger.com/post-create.g?blogID=17677903#_ednref5" name="_edn5">[v]</a> description<br /><a title="" style="mso-endnote-id: edn6" href="http://beta.blogger.com/post-create.g?blogID=17677903#_ednref6" name="_edn6">[vi]</a> Metaphor and thought,(1979). ed. Ortony, Andrew. Cambridge: Cambridge University Press.<br /><a title="" style="mso-endnote-id: edn7" href="http://beta.blogger.com/post-create.g?blogID=17677903#_ednref7" name="_edn7">[vii]</a> Max Black<br /><a title="" style="mso-endnote-id: edn8" href="http://beta.blogger.com/post-create.g?blogID=17677903#_ednref8" name="_edn8">[viii]</a> Max Black,(1979), More about Meataphors, in Metaphor and thought, ed. Ortony, Andrew. Cambridge: Cambridge University Press.<br /><a title="" style="mso-endnote-id: edn9" href="http://beta.blogger.com/post-create.g?blogID=17677903#_ednref9" name="_edn9">[ix]</a> interaction theory of metaphor<br /><a title="" style="mso-endnote-id: edn10" href="http://beta.blogger.com/post-create.g?blogID=17677903#_ednref10" name="_edn10">[x]</a> Austin, J.L.(1961), Truth, in Austin, ed. Philosophical papers, Oxford: Clarendon Press<br /><a title="" style="mso-endnote-id: edn11" href="http://beta.blogger.com/post-create.g?blogID=17677903#_ednref11" name="_edn11">[xi]</a> Speech act که به «افعال گفتاري» نيز ترجمه مي شود.<br /><a title="" style="mso-endnote-id: edn12" href="http://beta.blogger.com/post-create.g?blogID=17677903#_ednref12" name="_edn12">[xii]</a> Reddy, Michael. 1979. The conduit metaphor. In Metaphor and thought, ed. Ortony, Andrew. Cambridge: Cambridge University Press.<br />ترجمه اين مقاله در کتاب «استعاره» ، انتشارات حوزه هنري به چاپ رسيده است.<br /><a title="" style="mso-endnote-id: edn13" href="http://beta.blogger.com/post-create.g?blogID=17677903#_ednref13" name="_edn13">[xiii]</a> Conduit metaphor<br /><a title="" style="mso-endnote-id: edn14" href="http://beta.blogger.com/post-create.g?blogID=17677903#_ednref14" name="_edn14">[xiv]</a> Lakoff, George, and Mark Johnson. 1980. Metaphors we live by. Chicago: University of Chicago Press.</div><div align="right"></div><div align="right"><a href="http://www.iran-newspaper.com/1385/850920/html/think.htm">ادامه قسمت اول</a></div><div align="right"><a href="http://www.iran-newspaper.com/1385/850921/html/think.htm">قسمت دوم </a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17677903-8707671534758472213?l=seifi.blogspot.com' alt='' /></div>محمود سیفیhttp://www.blogger.com/profile/00188584855397751232noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-17677903.post-29439609418811650062006-12-04T23:46:00.000+03:302007-01-07T10:27:52.939+03:30<div align="right">آيا قوانين منطقي ضرورت دارند؟ ضرورت به معناي درست بودن در تمام جهانهاي ممکن؟ در نوشته زير استدلال کرده‌ام که منطق حاصل زندگي در اين محيط خاص طبيعي است و سعي کرده ام ريشه هاي استعاره مبناگروي را در جاذبه زمين پي‌کاوي کنم. اين البته بخشي از استدلالي است که ضرورت قواعد منطقي را رد مي‌کند. نوشته زير قسمتي ديگر از همان مقاله اي است که در پست هاي قبلي چيزهايي در باره اش نوشته‌ام. متن زير پيش‌نويس است و اصلاح نشده است</div><div align="right"></div><div align="justify"><br /><br /><br /><br /><br /><br /><span style="color:#ff0000;"><strong>The Natural Basis of Logical Reasoning<br /></strong></span><br />Mahmoud Seifi<br /><br /><br /><br />Logical reasoning has some basic characteristics; one is that every proposition must be justified by some other propositions i.e. premises. Here I want to illustrate how our specific environment yields one to think of valid arguments as having the property of being justified. Though I have seen no similar discussion in any book, my primary sources of inspiration have been Lakoff and Johnson’s “Metaphors We Live By” (1980), and the title of Johnson’s book “The Body in The Mind” of which I had seen only the title!<br />Gravity has been one of the most basic human experiences, (if using the word “experience” here is true at all). Gravity has been such a pervasive concept that it hasn’t been conceptualized in its modern meaning until Newton assigned a theoretical meaning to it in late 16th century. When some thing is pervasive and is present everywhere, it tends to be neglected altogether and fades into nonbeing. Because no variation is conceived of, perception becomes impossible. The notion of “air” haven’t been conceptualized for a longtime and people have only innovated some words for wind (a variation of air), or soul which used to be conceived of as something related to breathing the air. But the abstraction of the notion of “air” from varied forms of was a forward step unaccomplished until man reached to more sophisticated levels of mental skills. The same is true of “gravity”. It wasn’t until the 16th century that the notion of “gravity” emerged out of previous concepts while denoting things having the property of gravity as opposed to things having the property of levity. There was not any understanding of the general term “gravity” denoting an overall feature of all human experiences; this is true also when we look to the notion of “pure existence”. In our everyday language when we speak of existence we usually mean the existence in specific time and space not the one contrary to the concept of nonexistent. Our everyday use of the word existent neither affirms nor denies the things’ having the property of existence; it only says something about things’ being existent in a specific time and place not the things’ being existent or nonexistent detached from any other thing being related to. When we answer to the question “is John there?” with the sentence “John is not here”, we don’t mean that John is not existent at all. We all know that John exists but we simply want to deny his being in a special spatiotemporal situation. The abstraction of metaphysical notion of existence from “existence as predicate” requires a more complicated mental activity.<br />I want to use these examples to draw the general conclusion that pervasiveness yields to neglecting and differentiation induces attention. Symmetrically lack of differentiation, or what I call pervasiveness, results in the object being concealed from our attention. As we read in Mulla Hadi Sabzawari’s Manzumah:<br />يا من هو اختفي لفرط نوره الظاهر الباطن في ظهوره<br />We must overcome the pervasiveness in order to attain knowledge. Overcoming the pervasiveness requires transcending up to where we could find new differences and features. Let me clarify what I have in mind with an example: Imagine one who has born into a forest area and lives there for his lifelong without experiencing situations other than this forest. He has no concept of land as distinct from jungle. For him the concept of forest has the same properties and meaning compositions as land has. In order to attain a concept more general than forest, of which forest would be a subordinate, he must go beyond forest to experience lands which have not the same properties as forest has. Only after he experiences mountains he could think of “land” as distinct from forest.<br />Gravity is a highly theory-laden concept. According to classical physics, it is a fundamental physical force that is responsible for interactions which occur because of mass between particles, between aggregations of matter (as stars and planets) and else (Merriam Webster dictionary, tenth edition, 2003, p509). At the other hand, modern physics holds gravity along with electromagnetic force, strong force and weak force, as four fundamental forces of nature. But here we aren’t concerned with this theoretical notion of gravity; what we mean hereafter by gravity is the ordinary state of affairs in our everyday experiences in which everything tends to fall down instead of flying upward to sky; rivers flows from mountains and hills down toward seas and oceans. Raining and snowing both have up-down directions. Gravity is the concept out of which Aristotle draws the distinction between natural movement and unnatural movement. According to him natural movement is the thing’s movement toward its natural position whereas unnatural movement is the movement in which the mover is going out of its natural, destined position in the universe. Aristotle believed “up” and “down” to be objective properties of reality not relational features of things. “Up” is the location where fire tends to go while “down” is the ultimate goal and destination of the soil (physics, Aristotle) and more significantly it is gravity which justifies the application of foundation metaphor to human knowledge. The positive connotations-and maybe denotations- of the notion of being basic and fundamental are nearly totally the result of this specific kind of environment around us and our interactions with it. Human throughout his history must have experienced the fact that every edifice needs a foundation; having foundations has been a matter of survival for humankind. Without strong foundations every building would fall down. The concept of foundation emerges when we historically observe that nothing could be built upon void space; in order to be stable and not exposed to danger of falling apart, everything needs some solid base to be constructed upon. This historical intuition is the result of our gravity bounded the earth, not a necessary statement, true in all possible worlds. The idea of entailment is generated out of intuition of necessities of survival throughout the long history of the humankind which has been transferred down to our time generation by generation. Notwithstanding, why on earth we must put any positive value on the foundations of knowledge? This privileged status of principle over derived, has no justification but that our survival in the natural world is dependent upon it.<br />The imposition of these historically crystallized categories of the nature upon the realm of reasoning and thought has created logical thinking. Therefore it can be said that Logic owes its very existence first and foremost to the gravity.<br />Accepting this account for the evolution of logic entails some harsh consequents, among which the problem of truth is the most basic.<br /><br /><br />More on this later.<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17677903-2943960941881165006?l=seifi.blogspot.com' alt='' /></div>محمود سیفیhttp://www.blogger.com/profile/00188584855397751232noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-17677903.post-12622244191282969712006-11-30T20:08:00.000+03:302007-01-08T00:08:43.466+03:30<div align="right"><span style="font-size:130%;">کاري که اگر زمان رخصت مي‌داد قرار بود نگاهي کلي به طيف تفاوتها در فرايند و محتواي شناخت انسانها داشته باشد، نهايتاً تبديل شد به مقاله اي با عنوان فوق و متشکل از دو قسمت: اول، تاثيرات فرهنگ بر شناخت و دوم بررسي فرضيه نسبيت زباني. عجالتاً بدليل تعهدات ناشي از کپي‌رايت، تنها به آوردن فهرست مطالب بسنده مي‌کنم. همانطور که قبلا هم نوشته‌ام بيشتر وقت اين روزهايم صرف مطالعه و نوشتن دو مقاله مي‌شود که در پست هاي پيشين توضيح داده‌ام<br /><strong>فصل اول آگاهي و فرهنگ</strong><br />تاريخچه مطالعات در باب تاثير فرهنگ بر شناخت<br />تاثير شناخت بر پديده هاي فرهنگي<br />تاثير فرهنگ بر شناخت<br />روان شناسي فرهنگي تاريخي<br />تاثير فرهنگ بر زمينهْ وابستگي<br />استدلال کل گرا در مقابل تحليلي<br />اشتقاق نظامهاي انديشه از نظامهاي اجتماعي<br />تفاوت هاي شناختي بين افراد شرق آسيا و افراد با فرهنگ اروپايي<br />توجه به شيئ در مقابل زمينه<br />شکل يا ماده<br />تبيين علي، پيش گويي و پس گويي<br />مشابهت ها و روابط در مقابل مقولات و قوانين<br />تفکر منطقي در مقابل تفکر ديالک‌تيک<br /><strong>فصل دوم نسبيت زباني و فرضيه جهاني بودن زبان</strong><br />زبان و بافت<br />نسبيت کارکردي<br />تفاوت در استفاده از زبان در ميان فرهنگ ها<br />سبْک هاي زبان و انتخاب رمزگان<br />کارْگفتْ </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17677903-1262224419128296971?l=seifi.blogspot.com' alt='' /></div>محمود سیفیhttp://www.blogger.com/profile/00188584855397751232noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-17677903.post-64933618667432351622006-11-24T00:03:00.000+03:302007-01-08T00:06:30.479+03:30<div align="right"><span style="font-size:130%;">در مطلب زير اساساً قصد ارزش‌داوري ندارم و فقط يک تحليل معناشناختي‌استعاري ارائه کرده‌ام.<br /><br />مفهوم سرگرمي از موضوعات مورد علاقه‌ام از مدتها قبل بوده است. البته تاکنون تحقيق آکادميک جدي‌اي درباره آن نکرده‌ام، به استثناي مطالعه چند مقاله جسته‌گريخته عمدتاً حول تاريخ بازيهاي گروهي مثل فوتبال و نيز چيزهايي درباره جامعه شناسي سرگرمي. شايد اولين چيزي که در اين مطالعات و فکرها سريع خودش را نشان داد، اين بود که ما ظاهرا در فرهنگ ايراني شيعي چيزي معادل مفهوم سرگرمي آنطور که در غرب معمول است نداريم. از خود واژه «سرگرمي« که نوعي معناي ضمني منفي و هاله معنايي معادل «سَرِکار بودن« دارد، گرفته تا مفهوم«لهو و لعب» در فرهنگ اسلامي-بخصوص «لعب» که همان بازي خودمان است- تاييدات خوبي براي اين تفاوتها در معاني هستند. مصداق لهو و لعب معمولاً هر چيزي دانسته مي شود که در آن فايده محصلي نباشد. مثلاً با همين تفسير، برخي علما نوشيدن چاي را نوعي عمل زائد و بي فايده مي دانستند که بهتر است از آن دوري شود. در همين زمان خودمان، من جوانان هم سن و سال خودم را ديده‌ام که بالکل چاي نمي خوردند، دقيقاً با همين توجيه. همچنان که بسياري از متدينين سبک سنتي –مثل علماي نسل قديم- برايشان مفهوم «بازي» کاملا حل ناشده است. مثلاً همين الان هم شما اگر سري به قم بزنيد يا کساني با اين انديشه ها پيدا کنيد حتماً حرف من را تصديق خواهيد کرد: بازي کار بچه هاست. در سوره يوسف مي‌خوانيم: «ارسله معنا يرتع و يلعب و انا له لحافظون».<br />اگر به موارد ديگر کاربرد «لعب» در قران کريم توجه کنيد همين دلالت هاي ضمني منفي را خواهيد ديد<br />فذرهم يخوضوا و يلعبوا حتي يلاقوا يومهم الذي يوعدون، ايه هشتاد و سه سوره زخرف<br />قل الله ثم ذرهم في خوضهم يلعبون، آيه نود و يک سوره انعام<br />ما ياتيهم من ذکر من ربهم محدث الا استمعوه و هم يلعبون، آيه دوم سوره انبيا<br />و ما الحيوه الدنيا الا لعب و لهو، آيه سي و دو سوره انعام<br />و ما خلقنا السموات و الارض و ما بينهما لاعبين، آيه سي و هشت سوره دخان<br />و آيات بسيار ديگري که عموماً در همين معاني بکار رفته اند.<br />اگر به مفهوم «عبث» در کلام اسلامي هم توجه کنيد چيزي مشابه همين را در آن خواهيد ديد.<br />در کلام اسلامي، افعال خدا حکيمانه است و نه عبث. مثلا در همين آيه اخير «لاعبين» در معناي عبث به کار رفته است. يعني ما آسمان و زمين را همينطور بازي‌بازي و بيهوده و عبث خلق نکرده‌ايم.<br />اين مجموعه مفاهيم ارتباط تنگاتنگي دارند با هدفمندي زندگي: «ما اينجا براي تفريح نيامده‌ايم، بايد کاري کنيم و برويم». همين جمله اخير داراي انبوهي از ساختارهاي معنايي خاص تفکر ديني است.<br />«اينجا» يک مفهوم متضايف است که بايد حتماً طرفي داشته باشد. «اينجا» در نسبت با يک «آنجا» معنا پيدا مي‌کند. مي‌بينيد که همين واژه به ظاهر خالي از پيش‌فرض، چگونه حامل انبوهي از مفاهيم است. گوينده اين جمله بايد کسي باشد که به چيزي بيش از اين دنيا اعتقاد داشته باشد، احتمالا دنياهايي بيشتر از اين که ما اکنون به آن وارد شده‌ايم. دنيايي ما اکنون وارد آن شده‌ايم تنها يکي از ايستگاههاي اين سفر از عالم ذر به دنياي پس از مرگ است. اما کسي که کل عالم را «همين دنيا» مي داند هيچگاه نمي‌تواند سخن از رفت و آمد به ميان بياورد. حتي او واژه «همين دنيا» را هم نمي‌تواند به کار ببرد. انتزاع «همين دنيا» مستلزم تجربه يا دست‌کم تصور چيزي «غير» از اينِ معمول و هميشه حاضر است. همين «براي« در جمله «ما اينجا براي تفريح نيامده‌ايم» هم در واقع تلويحاً غايتمندي زندگي را نشان مي‌هد. به يک کاربرد «براي» در زبان روزمره نگاه کنيد: «براي چي دير اومدي؟» که جمله سوال از علت مي کند. با اين حساب، اگر کسي از شما سوال کند: «از کجا آمده‌اي آمدنت بهر چه بود‌؟» شما ميدانيد که سوال او جواب –يعني غايت‌مندي- را مفروض گرفته و به قول منطقيين «مصادره به مطلوب» روي داده است.<br />اين معاني مضمر در کلمات و حتي حروف اضافه، محصول يک تصادف نيستند بلکه کاملا قاعده‌مند و سيستماتيک عمل مي‌کنند. اين جمله و جملات بسيار ديگر در بافت ديني، همه ناشي از يک تصوير، يک مدل، يا يک استعاره بنيادين اند که در پس همه اين مفاهيم خود را پنهان کرده است: زندگي يک سفر است. با اين استعاره مي‌توان بسياري از تفاوتهاي پسين فرهنگي را هم تبيين کرد. البته در بسياري از متون ديني به اين استعاره تصريح نيز شده است.<br />در اينجا حوزه مبدا سفر و حوزه مقصد زندگي است. ما مفاهيم حوزه مبدا را بر حوزه مقصد اِعمال مي‌کنيم<br />حوزه مبدا..............................حوزه مقصد<br />سفر.......................................زندگي<br />مسافر....................................انسان<br />زاد و توشه راه.......................عمل صالح<br />طرحواره تصويري حاکم بر اين استعاره مبدا-مسير- هدف است. براي مطالعه يک مقاله خوب در باره طرحواره هاي تصويري <a href="http://www.personal.uni-jena.de/~x6habe/Image_Schema_Introduction.pdf">اينجا کليک کنيد</a>.<br />اگر اين استعاره را در مورد سرگرمي پيجويي کنيم کاملا به جواب هاي قانع کننده‌اي مي‌رسيم. از آنجا که زندگي مبدائي و مقصدي دارد پس همه چيز بايد در راستاي هدف باشد. در مسير بايد راه رفت. «راه» جاي سرگرمي و بازي نيست. البته در فرهنگ اسلامي، نفس سرگرمي و لذت بردن و بازي مذموم نيست بلکه بازي کردن در مسير و راه است که مذموم شمرده مي‌شود. البته وقتي به مقصد برسيم –مثلا بهشت- هيچکدام از اين لهو و لعب ها ديگر عيب نيستند و نه تنها عيب نيستند که همواره از آنها به عنوان محرِّک هايي براي حرکت سريعتر و گذشتن از لذتهاي کوچک به نفع لذتهاي بزرگتر نيز استفاده شده است. (از اينجا استعاره معامله هم وارد مي‌شود).<br />بنابراين الان هم که اوليا و سردمداران دين با هجوم مفاهيم جديد و مهمتر از آن با هجوم مظاهر سخت‌افزاري تفکري کاملا متفاوت که براي سرگرمي و تفريح اصالت قائل است، مواجه مي شوند و مي‌دانند که انکار کلي اين مظاهر ممکن نيست، از راه طريقيت قائل شدن براي سرگرمي ها براي جواز به اباحه آن وارد مي‌شوند. البته مفاهيمي مثل ورزش را که کاملا توجيه ابزاري –به اين معنا که ورزش ابزاري است براي سلامتي و نشاط جسم- پيدا کرده‌است هم حتي ترويج مي‌کنند. از ديگر توجيهاتي که براي حکم به اباحه سرگرمي هاي غير ورزشي آورده مي‌شود، اين است که اين سرگرمي ها موجب مي شود خستگي و يکنواختي هاي زندگي رفع شود و شرايط براي کار جدي‌تر مهيا شود. اين توجيه هم دقيقاً احاله مفهوم سرگرمي به «غايت» است. سرگرمي در خدمت کار(سفر) تز اسلامي و کار در خدمت سرگرمي تز فرهنگ غربي است. فکر مي کنم گفته هاي بالا براي تصريح به اينکه در فرهنگ اسلامي سرگرمي به هيچ‌وجه اصالت ندارد کافي باشد. ضمن اينکه کاملا هم تفاوت هاي بنيادين معنايي سرگرمي در اين دو حوزه را نشان داده است.</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17677903-6493361866743235162?l=seifi.blogspot.com' alt='' /></div>محمود سیفیhttp://www.blogger.com/profile/00188584855397751232noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-17677903.post-83413389914432237232006-11-21T08:40:00.000+03:302007-01-08T00:07:18.173+03:30<div align="justify"><span style="font-family:courier new;"><strong>کار ديگري که تا سه تا چهار ماه ديگر بايد تمامش کنم مربوط به تحليل استعاري (باز به معنايي که در زبان شناسي شناختي و بخصوص در آثار امثال لکاف ديده مي شود) مفهوم زمان در ملاصدرا است. البته هنوز درباره موضوع به نتيجه قطعي نرسيده ام به چند علت: اول اينکه متدولوژي کار را خوب نميدانم و به جز دو مقاله که يکي استعاره «زندگي سفر است» را در قران بررسي کرده و مقاله ديگري که چگونگي اِعمال نظريه شناختي استعاره را در متون مذهبي بررسي کرده است(و هر دو در يک ژورنال آلماني به چاپ رسيده) تقريبا هيچ منبع ديگري ندارم. دو کتاب ليکاف را هم که خيلي مي توانست کمکم کند هنوز به دست نياورده ام و احتمالا اگر دنبال سفارش کتاب و اين رويه ها بروم دست کم دو ماه به طول خواهد انجاميد. مشکل ديگر و مهم تر اين است که نظريه زمان ملاصدرا مثل کل پيکره فلسفه اش به دشواري به مفهوم در مي آيد و اگر برداشت منفي از اين سخن نشود مي شود گفت کمي منطق گريز است. البته به معناي منطق صوري ارسطويي. همين است که بعضي ها که خيلي در فلسفه ملاصدرا غور کرده اند معتقدند منطق کلاسيک، فلسفه ملاصدرا را بر نمي تابد و بايد برا ي اين فلسفه يک منطق وجودي نوشت. نمي دانم<br />بهرحال پيش نويس کاري که قرار است انجام دهم اينجاست<br /><br /></strong></span><strong><span style="font-size:130%;">Metaphors of Time<br />In Mulla Sadra's Thought<br />(from the standpoint of cognitive linguistics</span>)<br /><br /><br />Mahmoud Seifi</strong><br /><br />Outline<br /><br /><span style="font-size:130%;">Mulla Sadra was an influential Muslim philosopher, who pioneered the transcendental theosophy school in the Muslim world; the trend which became known later in Islamic world as Hikmat-al-Mutaaliya. Mulla Sadra's prominence comes partly from his combination of three major philosophical trends in Islamic thought in the medieval era, namely Avicenna's peripatetic school, Suhrawardi`s illuminationist philosophy and Ibn Arabi`s mysticism into one encompassing corpus, convincing intellectuals of the three and paving the way for a more sophisticated system of thought unprecedented until then.<br />Mulla Sadra's philosophical innovations namely the principiality of existence over quidity and trans-substantial motion, to mention only brightest ones, are so structural that one cannot reach to that point unless he changes basic concepts of previous philosophies in a rather fundamental way. Mulla Sadra's innovations became more apparent when we compare his teachings with that of his predecessors, of whom Ibn Sina was the most significant. If Mulla Sadra has provided a totally novel reading of the universe, his root metaphors in basic concepts must have been transformed altogether.<br />This paper would compare basic underlying conceptual metaphors of time in Mulla Sadra and Ibn Sina (if any), to show the validity of this hypothesis. Fulfilling this object, we would make use of the methods put forward by Lakoff and his colleagues in the following works: Metaphors We Live By (1980), Women, Fire and Dangerous things (1982), Philosophy in the Flesh (1999) and Where Mathematics comes from? (2001).<br />Core of Lakoff`s theory, that is contemporary theory of metaphor, is that human's abstract reasoning is nearly totally metaphorical. We understand abstract concepts in terms of other more concrete concepts of every day life and empirical nature.</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17677903-8341338991443223723?l=seifi.blogspot.com' alt='' /></div>محمود سیفیhttp://www.blogger.com/profile/00188584855397751232noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-17677903.post-29702324387604625812006-11-21T08:37:00.000+03:302007-01-08T00:09:42.933+03:30<div align="justify"><span style="font-family:courier new;"><strong>يکي از کارهاي اين روزهايم مطالعه طرحواره هاي تصويري</strong></span><a title="" style="mso-footnote-id: ftn1" href="http://beta.blogger.com/post-create.g?blogID=17677903#_ftn1" name="_ftnref1"><span style="font-family:courier new;"><strong>[1]</strong></span></a><span style="font-family:courier new;"><strong> منطق است که قرار است حاصلش مقاله اي به زبان انگليسي باشد. البته ليکاف و جانسون در کتاب<br />Philosophy in the flesh<br />ظاهرا تفکر منطقي را هم از ديد زبانشناسي شناختي مورد بررسي قرار داده اند. کتاب را نديده ام و فقط فهرست عناوينش را در اينترنت مطالعه کرده ام. گمان نمي کنم بحثشان مفصل و با تدقيق در جزئيات آنطور که يک منطقدان را هم به خود جذب کند باشد. البته تا وقتي که کتاب را تهيه نکرده و مطالعه نکرده ام نبايد پيش‌داوري کنم. بهر حال اين پيش‌نويس کليات و بيانيه رسالت-تا بحال چنين چيزي شنيده بوديد؟- مقاله ام است. چون مي دانم متن زير بالکل تغيير خواهد کرد، پس آوردنش در اينجا با قانون کپي رايت منافاتي ندارد.<br /></strong></span><br /><span style="font-size:130%;"><strong>Metaphorical Analysis of Formal Logic<br />(From the point of view of Cognitive Linguistics)<br /><br /></strong></span><br /><strong><em>Mahmoud Seifi Pargoo</em></strong><br /><br /><br /><br /><br /><br /><span style="font-size:130%;">Main Questions of the present study:<br /><br />1- What is a metaphor? (literal meaning and theoretical definition)<br />2- Approaches in the study of metaphor? Literal study, philosophical study, semantic study, cognitive psychology’s contributions to understanding metaphors, cognitive linguistics’ point of view)<br />3- Contemporary theory of metaphor and its philosophical implications.<br />4- What are embedded metaphors of formal logic? What are basic image schemas behind logical forms of reasoning?<br />5- What are image schemas underlying formal reasoning?<br /><br /><br />A concise introduction to metaphor in cognitive linguistics<br /><br />Metaphor in the classical paradigm refers to any use of language other than its every day literally sense. In the classical sense, metaphor was perceived as using some words of language (mainly poetical use) to express a meaning similar to the literal meaning. For many years metaphor was concerned as a matter of language e and not thought. But contemporary theory of metaphor</span><a title="" style="mso-footnote-id: ftn2" href="http://beta.blogger.com/post-create.g?blogID=17677903#_ftn2" name="_ftnref2"><span style="font-size:130%;">[2]</span></a><span style="font-size:130%;"> maintains that metaphors are not simply a matter of literal criticism and literature or poetic use of language. According to this theory, whose strength is in part due to George Lakoff and mark Johnson’s Metaphors We Live By</span><a title="" style="mso-footnote-id: ftn3" href="http://beta.blogger.com/post-create.g?blogID=17677903#_ftn3" name="_ftnref3"><span style="font-size:130%;">[3]</span></a><span style="font-size:130%;">, metaphors are matters of thought not mere language and much of our everyday abstract thinking is of metaphorical nature. They define metaphor as mappings across conceptual domains, the first of which called source domain and the latter target domain. The source domain usually is a concrete concept and the target one abstract concept. Taking time as target domain and space as source domain, for example, people speak of temporal phenomena as spatial qualities. When one says summer is coming he refers to time as something moving in space. Other examples of using spatial metaphors when thinking on temporal phenomena are:<br />Summer has gone by<br />Summer is getting close<br />Summer is a long way off<br />Summer is approaching<br />Summer is ahead of us<br />Summer is behind us<br />People always perceive dialogue and argument as war when they use expressions like these ones: He attacked her argument, undermined his position, He retreated, and She was victorious in the debate.<br />Dedre Gentner in his Spatial Metaphors in Temporal Reasoning has addressed this subject fully.</span><a title="" style="mso-footnote-id: ftn4" href="http://beta.blogger.com/post-create.g?blogID=17677903#_ftn4" name="_ftnref4"><span style="font-size:130%;">[4]</span></a><span style="font-size:130%;"><br /><br /><br /><br /><br /></span><a title="" style="mso-footnote-id: ftn1" href="http://beta.blogger.com/post-create.g?blogID=17677903#_ftnref1" name="_ftn1"><span style="font-size:130%;">[1]</span></a><span style="font-size:130%;"> Image schemas<br /></span><a title="" style="mso-footnote-id: ftn2" href="http://beta.blogger.com/post-create.g?blogID=17677903#_ftnref2" name="_ftn2"><span style="font-size:130%;">[2]</span></a><span style="font-size:130%;"> For more details see: George Lakoff (1992). The Contemporary Theory of Metaphor, in Ortony, Andrew (ed.) Metaphor and Thought (2nd edition), Cambridge University Press.<br /></span><a title="" style="mso-footnote-id: ftn3" href="http://beta.blogger.com/post-create.g?blogID=17677903#_ftnref3" name="_ftn3"><span style="font-size:130%;">[3]</span></a><span style="font-size:130%;"> Lakoff,G., and Johnson, M.,(1979). Metaphors We Live By. Chicago: University of Chicago Press.<br /></span><a title="" style="mso-footnote-id: ftn4" href="http://beta.blogger.com/post-create.g?blogID=17677903#_ftnref4" name="_ftn4"><span style="font-size:130%;">[4]</span></a><span style="font-size:130%;"> GENTNER, DEDRE.(2001). Spatial metaphors in temporal reasoning. In MeridethGattis, eds. Spatial schemas and abstract thought 203-22. Cambridge, MA, US.</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17677903-2970232438760462581?l=seifi.blogspot.com' alt='' /></div>محمود سیفیhttp://www.blogger.com/profile/00188584855397751232noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-17677903.post-10331420743625401352006-11-17T00:20:00.000+03:302007-01-08T00:10:16.339+03:30<div align="right"><span style="font-family:courier new;"><strong>همانطور که احتمالا پيشتر هم نوشته ام،‌ حس بينايي پادشاه بقيه حواس است؛ انسانها ابتدا با بينايي است که جهان را کشف مي کنند؛ آنقدر بينايي در انسان اشرفيت دارد که علم معمولا مرادف ديدن تلقي مي شود. فهميدن اغلب-و احتمالا در تمام زبانهاي دنيا- با استعاره هاي حس بينايي فهميده مي شود. ظهور کتابت –حتي پيش از خط،‌ مثل تصوير نگاري- هم نوعي شيفت از شنوايي –رمزگذاري به اصوات و رمزگشايي با گوش- به بينايي است. يعني کلام که اولا و بالذات، پديده اي صوتي-شنوايي است، براي بقا بايد طوري رمزگذاري شود که در معرض دريافت حس بينايي باشد. يک علت ابداع کتابت اين است که اصوات ماهيتي کاملا فرار دارند به سرعت از دست مي روند. صوت ماهيتي تکرار شونده يا ايستا ندارد و شايد به خاطر همين است که حافظه صوتي انسانها چندان قوي نيست. انسانها مي توانستند وسيله اي ابداع کنند که علائم صوتي را به کدهاي بصري تبديل نکند بلکه با استفاده از همان حس سامعه رمزگذاري و رمزگشايي شود. اما چنين نشده است. چرا؟ شايد بخشي به اين دليل که پديده هاي ديدني سهل الوصول و پايدارترند.<br />اگر ما بتوانيم به مراتب عميق تري از انتزاع دست بيابيم تا عناصر بصري انديشه و زبان را ردگيري و کنار بگذاريم، براي پاسخ به پرسشهايي از اين دست بسيار راهگشا خواهد بود. يعني اگر بتوان زباني بر اساس سامعه محض ساخت، آنگاه راه براي ابداع ابزارهايي مستقل از حس بينايي باز شده است. مثلا کتابتي مستقل از ديدن. نوعي نگهداري اصوات که در آن خود صوت نگهداري مي شود نه اينکه تبديل به علائمي از جنس حواس ديگر شود. ممکن است اين سخن کمي انتزاعي و نامحسوس بنظر برسد، معذلک مي تواند بسيار راهگشا باشد. البته ممکن است اين ايراد هم به اين فرضيه وارد باشد که انفکاک ماهوي حواس از يکديگر را پيش فرض گرفته است</strong></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17677903-1033142074362540135?l=seifi.blogspot.com' alt='' /></div>محمود سیفیhttp://www.blogger.com/profile/00188584855397751232noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-17677903.post-90681109784197418652006-11-10T02:31:00.000+03:302007-01-08T00:10:47.109+03:30<div align="right"><span style="font-family:courier new;font-size:130%;">علومي که امروز پسوند شناختي به خود گرفته اند –مثل روانشناسي شناختي،‌ زبان شناسي شناختي و امثالهم- بذاته داراي يک پيامد متافيزيکي اند که اگرچه نتيجه منطقي اين علوم نيستند معذلک اغلب بلحاظ روانشناختي ملازم آنند. اين علوم با کاوش، مطالعه و کشف علت هاي نوروبيولوژيک،‌ روان شناختي، زبان شناختي و فرهنگي گزاره هاي موجود در ذهن انسانها،‌ اين احساس به شدت شکاکانه را به انسان القا ميکنند که «خودت را بيخود خسته نکن، بافتن هاي تو راه بجايي نمي برد، اين نظريه ها محصول يک حالت خاص نوروبيولوژيک، روانشناختي و يک محيط خاص فيزيکي جغرافيايي اند و نظريه رقيب نيز محصول شرايطي ديگر». اين حس شکاکيت افراطي، توجيه</span><a title="" style="mso-footnote-id: ftn1" href="http://beta.blogger.com/post-create.g?blogID=17677903#_ftn1" name="_ftnref1"><span style="font-family:courier new;font-size:130%;">[1]</span></a><span style="font-family:courier new;font-size:130%;"> را وا مي نهد و به تيين و علت هاي شناخت مي پردازد. ديگر فلسفه که کارش با توجيه باورهاي انساني است به حال خود رها مي شود. گسترش و توجه به اين علوم به تعبير ديگر تحقق همان برهان مشهور شکاکان موسوم به مغز در خمره</span><a title="" style="mso-footnote-id: ftn2" href="http://beta.blogger.com/post-create.g?blogID=17677903#_ftn2" name="_ftnref2"><span style="font-family:courier new;font-size:130%;">[2]</span></a><span style="font-family:courier new;font-size:130%;"> است؛ انسانها توسط طبيعت برنامه ريزي شده اند چنين بينديشند. دانشمند شناختي در اين استعاره از بيرون مغز در خمره را مي بيند و به برنامه ريزي شده بودن همه انديشه ها و افعالش آگاه است اما فيلسوف همان مغز اسير در خمره است که غافل از همه جا و با اين تلقي که گزاره هايش مدلول هاي واقعي دارند اسير بحث و جدل و فلسفه بافي است. دانشمند شناختي به فيلسوف همان نگاهي را دارد که يک پزشک به نوزاد بيمار: خوب شيرش بدهيد،‌ جايش را تند و تند عوض کنيد... بچه وقتي گريه مي کند علامت چند چيز است؛‌ يا گرسنه است،‌ يا گوش درد دارد و يا آروغ نزده<br />گفتم اينها نتيجه منطقي علوم شناختي نيست بلکه از ملازمات اغلب اجتناب ناپذير رواني اين علوم است. قصدم کم اهميت جلوه دادن کار فيلسوف ها نبود<br /></span><a title="" style="mso-footnote-id: ftn1" href="http://beta.blogger.com/post-create.g?blogID=17677903#_ftnref1" name="_ftn1"><span style="font-family:courier new;font-size:130%;">[1]</span></a><span style="font-family:courier new;font-size:130%;"> justification<br /></span><a title="" style="mso-footnote-id: ftn2" href="http://beta.blogger.com/post-create.g?blogID=17677903#_ftnref2" name="_ftn2"><span style="font-family:courier new;font-size:130%;">[2]</span></a><span style="font-family:courier new;font-size:130%;"> brain in vat</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17677903-9068110978419741865?l=seifi.blogspot.com' alt='' /></div>محمود سیفیhttp://www.blogger.com/profile/00188584855397751232noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-17677903.post-88066248705770247192006-11-01T21:47:00.000+03:302007-01-08T00:11:25.702+03:30<div align="right"><span style="font-size:130%;">استعاره مفهومي است که قبلا بيشتر در حوزه مطالعات ادبي از آن بحث مي شد، اما از چند دهه گذشته دامنه مطالعات در باب استعارات به حوزه هاي ديگر علم نيز گسترش يافته است. البته آنچه پيشتر تحت عنوان استعاره در ادبيات مدنظر بود، بر آنچه امروز در زبان شناسي شناختي، فلسفه و علم مورد توجه است دقيقا منطبق نيست. مثلا نظريه معاصر استعاره در زبان شناسي شناختي بيشتر از آنکه يک نظريه عام در باب استعاره في نفسه باشد، يک نظريه عام درباره ماهيت شناخت مفهومي انسان است؛ به همين ترتيب، روانشناسان هنگام بحث از استعارات، بيشتر به فرايندهايي که در درک استعاره نقش دارند، مدل هايي براي درک استعاره، رمزگرداني،‌ جنبه هاي فرضيه سازي در استعاره و امثال آن نظر دارند؛ و نظريه پردازان سازمان نيز بيشتر به دنبال استعاره اي هستند که سازمان را بايد با آن فهميد و يا استعاره اي که براي رسيده به چشم انداز سازماني بايد بدان تزريق کرد. اما آنچه پي آمدهاي عملي بسيار ملموس و دامنه داري دارد، پارادايم معاصر استعاره در طيف منوعي از علوم است؛ در اين پارادايم، جهان خود را به چشمان ناظر بي پرده عيان نمي کند بلکه واقعيت همواره از غربال و عينک شبکه درهم تنيده مفاهيم موجود در ذهن مشاهده گر عبور مي کند و بعد به ادراک او مي رسد. اين پارادايم برخلاف پارادايم پوزيتويسم در علم (پيش از دهه 1950) که علم را آينه تمام نماي واقعيت ميدانست، بر نقش بي بديل و بنيادين شبکه مفاهيم ذهني مشاهده گر در امر تحقيق و تکوين نظريه هاي علمي تاکيد مي کند. مدل ها و استعاره ها مانند يک تور عمل مي کنند که با آن واقعيات را فرا چنگ مي آوريم. با تغيير شکل و شمايل و اندازه تور ممکن است ابعادي که با تور پيشين به دام نيفتاده بودند به دام ما بيفتند. تغيير استعاره اي که نظريه فيزيک نيوتوني مبتني بر آن بود، فيزيک مدرن را حاصل کرد که جنبه هاي پيشتر ناشناخته جهان را مکشوف ساخت. کاربرد استعاره ها اصولا دو گونه است:<br />کاربردهاي توصيفي<br />کاربردهاي تجويزي<br />گاه استعاره ها به عنوان ابزاري براي فهم و تبيين جهان به کار مي روند که موارد ناظر به کاربرد توصيفي استعاره است و گاهي از آن براي ايجاد تغيير استفاده مي کنيم که مربوط به جنبه تجويزي آن است. </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17677903-8806624870577024719?l=seifi.blogspot.com' alt='' /></div>محمود سیفیhttp://www.blogger.com/profile/00188584855397751232noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-17677903.post-66026604290434192732006-10-28T23:09:00.000+03:302007-01-08T00:12:06.771+03:30<div align="right"><span style="font-size:130%;">يکي از مسائل جالبي که پپر در مقدمات پنج فرضيه جهاني به آن اشاره مي کند- به دو يادداشت قبلي نگاه کنيد- جايگاه دريافتهاي عرفي</span><a title="" style="mso-footnote-id: ftn1" href="http://beta.blogger.com/post-create.g?blogID=17677903#_ftn1" name="_ftnref1"><span style="font-size:130%;">[1]</span></a><span style="font-size:130%;"> در انديشيدن ماست. نظريه پردازان تلاش مي کنند از ابهام دريافتهاي عرفي بکاهند و به آن دقت و وضوح بدهند و اين کار را با صورت بندي نظريه هاي مختلف انجام مي دهند. ولي به محض اينکه ملازمات همين نظريه ها با دريافت هاي عرفي ناسازگار از آب درمي آيد، ما اصل را همين دريافت هاي عرفي قرار مي دهيم و نظريه معارض را به جرم مخالفت با حکم عقل سليم از صحنه دور مي کنيم. خوب بحث دقيقا اينجاست که اگر ما قرار بود به همين احکام شهود عام انساني تمسک بجوييم از ابتدا به دنبال مسئله فلسفي رفتن چه توجيهي مي توانست داشته باشد؟ اين اتفاق، الان به وضوح در فلسفه روي مي دهد و فلاسفه، احکام به اصطلاح شهودي- که همان دريافت هاي عرفي است و نه برخلاف ظاهر آراسته اش چيزي بيش از آن- را به عنوان گزاره هايي بديهي پذيرفته اند و اين شايد ريشه در گريز انسان معاصر از هر چيز معارض با زندگي روزمره از جمله مابعد الطبيعه و ماوراالطبيعه داشته باشد. پذيرفتن اين که حقيقت، چيزي غير از نمودهاي زندگي روزمره و معمول است گام گذاشتن در وادي ماورا طبيعت است که اصلا به مذاق انسان ساده پسند و گريزان از پيچيدگي امروز خوش نمي آيد. با اين حساب، فعاليت فلسفي، اکنون ديگر به دنبال يافتن حقيقت نيست و به صِرف انتظام بخشيدن و سامان دادن به وضعيت موجود بسنده کرده است. چيزي در فلسفه کشف نمي شود بلکه موجودي ها فهميده مي شوند. اين پارادوکس يکي از اصلي ترين مشکلات در فلسفه مدرن است... و البته اين را فراموش نکنيم که خود همين پارادوکس هم، مسئله اي مابعدالطبيعي است و بنابر اين نبايد انتظار داشته باشيم توجه جدي اي به آن جلب شود. فلسفه معاصر صورت پيچيده و سافيستيکيتدِ همان عرف است<br /></span><a title="" style="mso-footnote-id: ftn1" href="http://beta.blogger.com/post-create.g?blogID=17677903#_ftnref1" name="_ftn1"><span style="font-size:130%;">[1]</span></a><span style="font-size:130%;"> Common sense<br />عرف را همه جا معادل همين واژه انگليسي به کار برده ام</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17677903-6602660429043419273?l=seifi.blogspot.com' alt='' /></div>محمود سیفیhttp://www.blogger.com/profile/00188584855397751232noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-17677903.post-59981374605261801952006-10-28T00:08:00.000+03:302007-01-08T00:12:23.123+03:30<div align="right"><span style="font-size:130%;">از اندک مقالاتي که درباره استعاره ها در فلسفه به رشته تحرير درآمده، بايد به <a href="http://cogsci.uwaterloo.ca/Articles/epistemological.html">مقاله پل تاگارد و کريگ بيم </a>در متافيلوسوفي اشاره کرد.</span><a title="" style="mso-footnote-id: ftn1" href="http://beta.blogger.com/post-create.g?blogID=17677903#_ftn1" name="_ftnref1"><span style="font-size:130%;">[1]</span></a><span style="font-size:130%;"> البته به استثناي آن مقالاتي که به متافور بنفسه به عنوان يک مسئله فلسفه زبان توجه کرده اند و نمونه آن در کارهاي بلک، ديويدسون و ويليام لايکان آمده است - تا يادم نرفته بگويم که کتاب <a href="http://www.amazon.ca/Philosophy-Language-Contemporary-William-Lycan/dp/0415171164">فلسفه زبان لايکان </a>را آقاي دکتررضا اکبري در دانشگاه امام صادق به فارسي برگردانده که ظاهرا در مراحل پاياني براي چاپ است- فصل آخر اين کتاب هم به استعاره پرداخته است. وجه تمايز کار تاگارد و بيم اين است که نگاهشان به استعاره هاي فلسفه، نگاهي شناختي است و نه بررسي متافور بما هو متافور. يعني از همان سنخ کارهايي که زبان شناسان شناختي امثال لکاف به استعاره ها دارند. آنها در معرفت شناسي دو استعاره اصلي تشخيص داده اند: يک استعاره پِي</span><a title="" style="mso-footnote-id: ftn2" href="http://beta.blogger.com/post-create.g?blogID=17677903#_ftn2" name="_ftnref2"><span style="font-size:130%;">[2]</span></a><span style="font-size:130%;"> و ديگري انسجام</span><a title="" style="mso-footnote-id: ftn3" href="http://beta.blogger.com/post-create.g?blogID=17677903#_ftn3" name="_ftnref3"><span style="font-size:130%;">[3]</span></a><span style="font-size:130%;"> و بعد شواهد بسيار جالبي از تاريخ فلسفه از تاثير اين استعاره ها بر تفکر فلسفي آورده اند. از جالب ترين اين استعاره ها، استعاره رياضي در مبناگروي و استعاره علم در انسجام است و يا استعاره زنجير در مبناگروي و استعاره کابل- که به جاي نقاط اتصال اندک ولي بسيار مستحکم، داراي اتصالات بسيار زياد است که به تنهايي استحکام چنداني ندارند- در انسجام گروي. مقاله حرف تازه اي ندارد ولي جمع آوري خوبي است و به بک بار خواندن سريع مي ارزد<br /></span><a title="" style="mso-footnote-id: ftn1" href="http://beta.blogger.com/post-create.g?blogID=17677903#_ftnref1" name="_ftn1"><span style="font-size:130%;">[1]</span></a><span style="font-size:130%;"> Paul Thagard &amp; Craig Beam, epistemological metaphors and the nature of philosophy, Metaphilosophy, vol. 35, No.4 July 2004<br /></span><a title="" style="mso-footnote-id: ftn2" href="http://beta.blogger.com/post-create.g?blogID=17677903#_ftnref2" name="_ftn2"><span style="font-size:130%;">[2]</span></a><span style="font-size:130%;"> foundation<br /></span><a title="" style="mso-footnote-id: ftn3" href="http://beta.blogger.com/post-create.g?blogID=17677903#_ftnref3" name="_ftn3"><span style="font-size:130%;">[3]</span></a><span style="font-size:130%;"> coherence </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17677903-5998137460526180195?l=seifi.blogspot.com' alt='' /></div>محمود سیفیhttp://www.blogger.com/profile/00188584855397751232noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-17677903.post-56764639054461429782006-10-25T01:24:00.000+03:302007-01-08T00:12:50.334+03:30<div align="right"><br /><span style="font-size:130%;">نمي دانم استفن پِپِر</span><a title="" style="mso-footnote-id: ftn1" href="http://beta.blogger.com/post-create.g?blogID=17677903#_ftn1" name="_ftnref1"><span style="font-size:130%;">[1]</span></a><span style="font-size:130%;"> را چقدر ميشناسيد؟ او يکي از فيلسوفان پراگماتيست امريکايي است که اگرچه به اندازه پيرس، جيمز و ديويي مشهور نيست ليکن نظريات نظام ساز جالب توجهي دارد که در کتاب "فرضيه هاي جهاني: مطالعه اي اي در باب دليل"</span><a title="" style="mso-footnote-id: ftn2" href="http://beta.blogger.com/post-create.g?blogID=17677903#_ftn2" name="_ftnref2"><span style="font-size:130%;">[2]</span></a><span style="font-size:130%;"> منتشر شده است. پپر در اين کتاب تلاش دارد چهار نظام جهاني انديشه را با استفاده از روش استعاره ريشه اي</span><a title="" style="mso-footnote-id: ftn3" href="http://beta.blogger.com/post-create.g?blogID=17677903#_ftn3" name="_ftnref3"><span style="font-size:130%;">[3]</span></a><span style="font-size:130%;"> تبيين کند. به نظر او چهار نظام و پارادايم اصلي بر کليه تئوري هاي بشري سايه انداخته است و همه نظريه هاي انساني تحت يکي از اين نظام ها قرار دارد و به همين دليل به کارهاي او فرانظريه</span><a title="" style="mso-footnote-id: ftn4" href="http://beta.blogger.com/post-create.g?blogID=17677903#_ftn4" name="_ftnref4"><span style="font-size:130%;">[4]</span></a><span style="font-size:130%;"> اطلاق مي شود. اين چهار پارادايم عبارتند از: فرميزم، مکانيسيسم، کانتکسچوآليسيزم و اورگانيسيزم. (ترجمه اين عبارات مشکلي را حل نمي کند زيرا در متون پپر به معاني خاص خود او به کار رفته اند که گاه با مرتکزات معمول ما کاملا متفاوت است). استعاره متناظر فرميزم، شباهت؛ استعاره مکانيسيسزم،‌ ماشين بسيط؛ استعاره کانتکسچوآليزم، واقعه تاريخي؛ و استعاره اورگانيزم همان اورگانيزم؛ است. در يک دسته بندي کلي، اين نظريه ها دو نوعند: يا تحليلي اند (دو تاي اول) و يا ترکيبي (دو نظام آخر). او بعدها پارادايم پنجمي هم به نام سِلِکتيويزم به اين چهار افزود. در سال 1982 در دانشگاه بوفالو براي بزرگداشت پپر کنفرانسي برگزار شد که مقالات آن در شماره 3 و 4 سال 1982 نشريه ذهن و رفتار</span><a title="" style="mso-footnote-id: ftn5" href="http://beta.blogger.com/post-create.g?blogID=17677903#_ftn5" name="_ftnref5"><span style="font-size:130%;">[5]</span></a><span style="font-size:130%;"> منتشر شده است. </span><a href="http://people.sunyit.edu/~harrell/Pepper/pep_related.htm"><span style="font-size:130%;">اين سايت</span></a><span style="font-size:130%;"> هم مقالات خوبي دارد،‌ هم از پپر و هم درباره او. بعدها و اگر فرصت کنم خلاصه اي از نظريات او را در اينجا مي آورم<br /></span><a title="" style="mso-footnote-id: ftn1" href="http://beta.blogger.com/post-create.g?blogID=17677903#_ftnref1" name="_ftn1"><span style="font-size:130%;">[1]</span></a><span style="font-size:130%;"> Stephen Pepper<br /></span><a title="" style="mso-footnote-id: ftn2" href="http://beta.blogger.com/post-create.g?blogID=17677903#_ftnref2" name="_ftn2"><span style="font-size:130%;">[2]</span></a><span style="font-size:130%;"> world hypotheses: a study in evidence, 1942<br /></span><a title="" style="mso-footnote-id: ftn3" href="http://beta.blogger.com/post-create.g?blogID=17677903#_ftnref3" name="_ftn3"><span style="font-size:130%;">[3]</span></a><span style="font-size:130%;"> root metaphor method<br /></span><a title="" style="mso-footnote-id: ftn4" href="http://beta.blogger.com/post-create.g?blogID=17677903#_ftnref4" name="_ftn4"><span style="font-size:130%;">[4]</span></a><span style="font-size:130%;"> metatheory<br /></span><a title="" style="mso-footnote-id: ftn5" href="http://beta.blogger.com/post-create.g?blogID=17677903#_ftnref5" name="_ftn5"><span style="font-size:130%;">[5]</span></a><span style="font-size:130%;"> journal of mind and behavior </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17677903-5676463905446142978?l=seifi.blogspot.com' alt='' /></div>محمود سیفیhttp://www.blogger.com/profile/00188584855397751232noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-17677903.post-1159581808444118162006-09-30T05:29:00.000+03:302007-01-08T00:12:57.402+03:30<div align="right"><br /><span style="font-size:130%;">رويکردهاي کل گرايانه و درهم شکستن دوگانهاي سنتي (از تقابل هاي عين و ذهن گرفته تا فطري و غير فطري و دروني و بيروني که از ابزارهاي اصلي فلاسفه در تحليل به شمار ميروند) در بسياري از جريانهاي نوين علوم انساني قابل مشاهده است. مايک ترنر در مقاله "طرحي براي يک نظريه معنا" مسائل جالبي از اين دست را مطرح کرده است. ترنر با بازگشت به پروتوگوراس آغاز کرده و اينکه گزارشهاي افلاطون از او چنان مغرضانه است که بسياري از زواياي نظريه معناي او مغفول مانده است. اين جمله مشهور را به پروتوگوراس نسبت داده اند: "انسان معيار همه چيز هاست، مقياس هستي چيزهايي که هست و مقياس نيستي چيزهايي که نيست". ترنر با نقل اين جمله پروتوگوراس،‌ به استدلالهايي براي درهم شکستن تمايز عيني و ذهني در نظريات معنا مي پردازد. نظريه بديل اين است که معاني ذهني اند بدين معني که در ذهن شکل مي گيرند و چيزي بنام معناي عيني نداريم ولي اين بدان معنا نيست که آنها همينطور بي حساب و قاعده شکل گرفته اند؛ نه، معاني حاصل ساختار خاص نوروبيولوژيک ذهن اند که غالباً در تمام آدمها يکي است. ذهن ما با بيولوژي ضروري اش در معرض تجربيات ضروري و همگاني انساني نيز قرار دارد. با توجه به ساخت نوروبيولوژيک خاص ذهن، هيچ نوزادي نمي تواند از تجربه گرانش يا ديناميک هاي نيرو يا طرحواره هاي تصويري اي مثل مبدا-مسير-مقصد راه گريزي بيابد. اين ساخت نوروبيولوژيک ذهن بعلاوه تجربيات ضروري ابتدايي که در تمام انسانها مشترکند، ذهني را بوجود مي آورند که معاني را به روش خاصي ارجاع مي دهد. هرچند اين روشها کاملا فردي اند ولي ذهني نيستند زيرا در تمام انسانها مشترکند.<br />از نکات جالب توجه ديگر اين مقاله، نظر ترنر درباره ماهيت استعاري تمايز بين ذهني و عيني است که به عقيده او حاصل استعاره مفهومي اي است که ذهن را يک ظرف مي داند که معناي ذهني در درون اين ظرف ذهني و معناي عيني بيرون آن قرار دارد. به همين سان، تمايز بين فرهنگ و بيولوژي نيز بي حاصل و نادرست است همچنان که ديگر بين فطري و غير فطري (يا آموختني) نيز نبايد قائل به تمايز شد. اين تمايز حاصل تصوير استعاري از ذهن به اب‍زاري است که‌ به آن مي توان چيزي را افزود. مانند لوحي از موم که جهان خود را بر آن حک مي کند يا کاغذي سفيد که اگرچه خود حامل نوشته هايي است معذلک جهان نيز چيزهايي بر آن مي نگارد. حاصل اين نگرش اين است که تميز بين ژنتيک و تجربي نيز از ميان برود: چه آنچه ژنتيک شمرده مي شود خود ميراثي از انتخابهاي اسلاف ماست که انتخابي مبتني بر صور ضروري تجربه بوده است.<br />کتابشناسي مقاله:<br />Mark Turner, Design for a Theory of Meaning, in W. Overton and D. Palermo, editors, The Nature and Ontogenesis of Meaning, Lawrence Erlbaum Associates, 1994, pages 91-107.<br />در ضمن، اصل مقاله را <a href="http://www.navidnaderi.mycloob.com/">نويد نادري</a> برايم فرستاد و مؤکداً توصيه ام کرد به خواندنش. از او ممنونم.</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17677903-115958180844411816?l=seifi.blogspot.com' alt='' /></div>محمود سیفیhttp://www.blogger.com/profile/00188584855397751232noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-17677903.post-1158924004959588652006-09-22T14:45:00.000+03:302007-01-08T00:13:35.606+03:30<span style="color:#3333ff;"><span style="font-size:180%;">1</span> </span><br /><span style="font-size:130%;color:#ff0000;"><strong>گفتگو، پيش شرط مفاهمه و تولي</strong></span><span style="font-size:130%;color:#ff0000;"><strong>د</strong></span><br /><strong><span style="color:#3333ff;">منتشر شده در همشهري دوازدهم شهريور</span></strong><br /><span style="font-size:130%;">گفتگو و مفاهمه، از لوازم لاينفک رشد و توليد علم است و بدون تن دادن به گفتگو دانشي توليد نمي شود. اين از مسائلي است که جامعه امروز ايران سخت بدان نيازمند است ولي موانع جدي اي در مقابل ايجاد چنين فضايي وجود دارد. اولين مانع در مقابل ايجاد يک فضاي آزاد بحث و تبادل علمي و گفتگوي فکري، تعريف و تقسیم مواهب مادی و معنوی در جامعه براساس برخي گزاره ها است که به ارزشها، اعتقادات و باورهاي مردم، امتداد اجتماعي، بعد مادي و معناي اقتصادي مي دهد. باورهاي مردم-که می توانست تأثیری اندک در دستیابی آنان به ثروت، قدرت، منزلت اجتماعی و مانند آن داشته باشد- تبدیل به معیار تقسیم این امتیازات شده</span><br /><a href="mailto:mahsaifi@gmail.com"><span style="font-size:130%;">ادامه</span></a><br /><span style="font-size:180%;color:#3333ff;"><strong>2</strong></span><br /><span style="font-size:130%;color:#ff0000;"><strong>استعاره بازار در دانشگاه</strong></span><br /><strong><span style="color:#3366ff;">منتشر شده در همشهري چهاردهم شهريور ماه</span></strong><br /><span style="font-size:130%;">دانشگاهها به معنای نهادهایی آموزشی که طیف وسیعی از موضوعات علمی را شامل باشند، به زحمت سابقه ای فراتر از قرن یازدهم میلادی دارند. دانشگاههای سنتی بیشتر تحت سیطره کلیسا بودند و این نفوذ دین در دانشگاه ها را حتی اکنون هم می توان از آیین های خاص دانشگاههایی چون آکسفورد و کمبریج حدس زد. در قرن نوزدهم بود که دانشگاهها هم به عنوان نهادهایی برای تربیت نیروی متخصص فنی که از عوامل مهم توسعه صنعتی محسوب می شدند و هم نیروهایی که از عهدۀ فهم پیچیدگیهای دیوانسالاری دولت- ملت ها برآیند، اهمیت مضاعفی یافتند. غیر از اینکه حاکمان حتی برای پیروزی در جنگ ها هم نیازمند کسانی بودند که با آگاهی از آخرین پیشرفت های تسلیحاتی دنیا، چرخ جنگ ها را به گردش در آورند. از همین روست شاید که بنیان اغلب دانشگاههای امروز دنیا در نیمه دوم قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم گذاشته شده است- دانشگاههای بر جای مانده از پیش از این موعد تعداد زیادی ندارند. نکته قابل توجه در طول همۀ این سال ها این است که دانشگاهها همواره به عنوان مراکزی تلقی می شدند که اگرچه در توسعه اقتصادی کشورها بسیار مؤثر بودند،<br /></span><a href="mailto:mahsaifi@gmail.com"><span style="font-size:130%;">ادامه</span></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17677903-115892400495958865?l=seifi.blogspot.com' alt='' /></div>محمود سیفیhttp://www.blogger.com/profile/00188584855397751232noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-17677903.post-1158923692655946982006-09-22T14:43:00.000+03:302007-04-22T14:47:47.928+03:30<div align="right"><span style="font-size:130%;">توليد دانش</span><a title="" style="mso-footnote-id: ftn1" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=17677903#_ftn1" name="_ftnref1"><span style="font-size:130%;">[1]</span></a><span style="font-size:130%;"> کارکرد دوم دانشگاه است که در 1870 و با شکل گيري دولت-ملت آلمان، به عنوان يکي از کارکردهاي اصلي و اجتناب ناپذير دانشگاه ها شمرده شد. طبق اين تحول قرن نوزدهمي، دانشگاهها علاوه بر دارا بودن وظيفه انتقال علوم فعلي به دانشجويان که وظيفه آموزشي آن نام گرفته است، وظيفه ديگري به همان سان مهم نيز دارند که بال دوم دانشگاه است و پژوهش نام گرفته است. ورود پژوهش به دانشگاه از جهتي يکي از پيامدهاي اجتناب ناپذير عقلگرايي قرن نوزدهمي نيز بود. بدين ترتيب که با تحول در تعريف معرفت از معارف وحياني و پيشين عقلاني که تغييري در آن راه ندارد،‌ دروني و وابسته به انسان است و براي کسب آن نيازي به مشاهده عالم خارج نيست، به معرفت چنان که شامل معارف حاصل آمده از تجربه و حس نيز باشد، نياز به پژوهش به طور ملموس تري احساس شد. توليد دانش يا همان پژوهش با به وقوع پيوستن دست کم يکي از گزينه هاي زير ممکن مي شود:<br />الف. گستردن منابع معرفت چنان که علاوه بر معارف وحياني و عقلاني پيشين، يافته هاي تجربي (که science خوانده مي شود) را نيز شامل شود.<br />ب. تحول و دگرگوني عميق بافت هاي شکل گيري معرفت و به تبع آن تغيير در تفسير و فهم معارف وحياني، چنان که معارف موجود ديگر راهنماي عملي زندگي نتواند بود و نياز به نگاه نو به منابع کاملا محسوس شود. در اين وضعيت حتي اگر منابع معرفت نيز گسترش نيابند- يعني محدود به همان وحي و عقل باشند- «پژوهش» امري گريزناپذير خواهد بود.<br />اروپا در قرن نوزدهم، هردو گزينه را به تمامي تجربه کرده بود. در سويي منابع معرفت نه گسترده که تغيير يافته بودند: علوم تجربي حجيتي بلامنازع يافته و وحي و عقل به گوشه اي خزيده بودند و زمين بر آسمان پيروز شده بود: کسي معارف را از بيرون به ما املا نخواهد کرد، هرچه هست همين طبيعت است و ما که بايد سَر از سِر آن در بياوريم. «گوشه عزلت گزيدن» به «چشم گشودن به جهان واقع» تغيير کرد. در سوي ديگر همان دينداران خسته و کشيش هاي به کنار زده شده را چنان گرداب تغيير و تحولات متاثر کرده بود که همگي از نگاه نو به آن معارف پيشين دم مي زدند. هرچه بود، ديگر انتقال صرف دانشهاي موجود کاري از پيش نمي برد و درانداختن طرحي نو در تمام زمينه ها لازم مي نمود. مطرح شدن پژوهش در کنار آموزش به عنوان يکي از اصلي ترين کارکردهاي دانشگاه – و در نظر بعضي مهمتر از آموزش- صورت نهادينه شده اين راه حل معرفتي بود. هم اکنون در ايران و در سطح وسيعتر جهان اسلام، آرايشي به اين مشخصات در مقابل اين مساله پيش گرفته است: اول اينکه حاضر به گستردن منابع معرفت به علوم تجربي و انساني غير وحياني نيست و ديگر اينکه به نظر مي رسد عموما ضرورت نگاه نو به منابع وحياني را گوشزد کرده اند، هرچند در تعاريف، کم وکيف و چند و چون اين نگاه نو اختلاف نظرها بسيار است. اقليتي از مسلمين هم –گرايشات سلفي و پيرو تفسير نص گرايانه- به تمامي هر تحولي را مساوي نوعي بدعت و مخالف راست کيشي دانسته و راه حل را انکار محيط خارج دانسته اند. در ايران هم اين گرايش در بين برخي تيپ هاي خاص جامعه طرفداراني اندک يافته است.<br /></span><a title="" style="mso-footnote-id: ftn1" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=17677903#_ftnref1" name="_ftn1"><span style="font-size:130%;">[1]</span></a><span style="font-size:130%;"> knowledge production </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17677903-115892369265594698?l=seifi.blogspot.com' alt='' /></div>محمود سیفیhttp://www.blogger.com/profile/00188584855397751232noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-17677903.post-1158920601183862192006-09-22T13:52:00.000+03:302007-01-08T00:13:46.450+03:30<div align="right"><span style="font-size:130%;">از يک منظر مردم شناختي و جامعه شناختي صرف، منشا بسياري از باورهاي مردمان اعصار گذشته،‌ با ورود انسان به عصر مدرن و ظهور شرايط متفاوت زندگي از بين رفته است و پافشاري به آن باورها، نه از سر درک ضرورتي اجتناب ناپذير مانند آنچه گذشتگان مي فهميدند،‌ بل که به دليل عادت ديرپاي او بدين باورها و نفوذ آن در تار و پود زندگي انسانها است.<br />تاريکي، در زندگي انسان ماقبل مدرن- و به تعبير ديگر در زندگي انسانها قبل از ورود تکنولوژي برق و روشنايي- نقش بسسيار مهم و غير قابل انکاري داشته و شايد بتوان گفت ريشه بسياري از باورهاي کهن به نحوي به مفهوم تاريکي ارتباط پيدا مي کرده است: يا نور المستوحشين في الظلم! ظلمت بيش از هرچيز ديگر قرين وحشت بوده است. ظلمت ابتدائا و بالذات از دست دادن يا ضعف قوه ابصار است، يعني انسان هرگونه توانايي براي اطلاع يافتن از مخاطرات احتمالي را از دست مي دهد؛ يا وقتي ابزار آگاه شدن از خطر را از دست بدهد گويي هرلحظه امکان خطري هست! اين وحشت است. بر خلاف ترس که در آن شما از وقوع واقعه مخاطره آميز مطلعيد و براي همين هم از آن مي ترسيد، در وحشت، هرلحظه امکان خطر مي دهيد بي آنکه بدانيد اساسا واقعه مخاطره آميزي روي خواهد داد يا نه. و باز از نکات جالب مفهوم ظلمت اقتران آن با جهل است. به لحاظ فيزيکي، تاريکي يک کيفيت حس باصره است. تاريکي فقط فقدان نور است و کيفيتدريافت حواس ديگر از قبيل سامعه، ذائقه، بويايي و لامسه ظاهرا تغيير محسوسي نمي يابد. اما اينکه، تاريکي قرين جهل است بدان دليل است که مهمترين ابزار حصول علم، حس بينايي است. اين استعاره «معرفت، بينايي است» به نظر مي رسد از استعاره هاي بنيادين همه فرهنگ ها و زبانها باشد. معرفت بينايي است بنابراين کيفيات و صفات بينايي را به عم نسبت مي دهيم: فهم دقيقي از فلان ماجرا داشتن، فهم روشن داشتن و يا در انگليسي:<br />“It is obvious that” … or likely “I understood that clearly” …or “we must shed a light on the subject” … and the like.<br />فهم اين عبارات ممکن نيست مگر اين که آن را در چارچوب استعاري تفسير کنيم. البته بنيادين تر از اين، ترادف بصيرت و معرفت است که ديگر نياز به توضيح ندارد.<br />خوب به جنبه ديگر بحث باز گرديم: اگر ظلمت وحشت باشد و ظلمت جهل باشد پس احتمالا بايد بتوان نتيجه (نه نتيجه منطقي) گرفت: جهل وحشت است. آيا در باب اقتران وحشت و جهل چيزي داريم؟<br />من برخي استعاراتي را که در مورد فهميدن يا معرفت و مانند آن است را ليست مي کنم:<br />Deep understanding<br />حسين را چقدر مي شناسي؟ پاسخ: مثل کف دستم. (کف دستم کاملا نزديک من است، از خودم است و در شناختن کف دست خطايي صورت نمي پذيرد)<br />يا علام الغيوب، اي داننده غيب ها. «غيب» احتمالا از غاب عن النظر است که احتمالا باز دلالت اولي و معناي حقيقي اش در بينايي است.<br />I see = I understand<br />پيش بيني. ديدن ي فعل زمان حال است و طبعا آينده ديدني نيست هرچند ممکن است فهميدني يا حدس زدني باشد. مثلا در انگليسي از پرِديکت براي پيش بيني استفاده ميکنند که کلمه ديکت اگرچه از ريشه فرانسوي گفتن يا «ديکري» مشتق شده معذلک همين واژه فرانسوي خود مشتق از ريشه يوناني « دايکنيناي» به معني نشان دادن (باز هم يک واژه حس بينايي) است. عبارات لاتين را در پايين آورده ام<br />Prediction = pre + diction which is derived from French dicere (to say); akin to Greek deiknynai (to show).<br />استعاره هايي ديگر براي فهميدن: زودياب، تيزهوش، تيز بين، تيزفهم، سريع فهميدن، فهم نافذ، فهم دقيق و مانند آن در انگليسي نيز<br />Quick-witted<br />تصور روشت داشتن از چيزي در واقع مرور خاطره است و ممکن است لزوما بصري نباشد. مثلا ممکن است يک کيفيت لامسي يا چشايي را تصور کنيم و يا تصويري که از فلان موسيقي در ذهنمان داريم و هکذا<br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17677903-115892060118386219?l=seifi.blogspot.com' alt='' /></div>محمود سیفیhttp://www.blogger.com/profile/00188584855397751232noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-17677903.post-1158881991560203452006-09-22T03:06:00.000+03:302007-01-08T00:13:57.809+03:30<div align="right"><span style="font-size:130%;">مايکل رِدي</span><a title="" style="mso-footnote-id: ftn1" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=17677903#_ftn1" name="_ftnref1"><span style="font-size:130%;">[1]</span></a><span style="font-size:130%;"> در سال 1979 با نگارش مقاله « استعاره مَجرا»</span><a title="" style="mso-footnote-id: ftn2" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=17677903#_ftn2" name="_ftnref2"><span style="font-size:130%;">[2]</span></a><span style="font-size:130%;"> چنان زمينه مطالعاتي بديع و پراهميتي را بروي محققان علوم انساني گشود که در کمتر از سه دهه بعد دامنه آن تقريبا به تمام شاخه هاي علوم کشيده شد: زبان شناسي، سياست و امنيت ملي، روان درماني، مطالعات فرهنگي، رياضيات و منطق، علوم مديريت و غيره. با وجود گسترش مطالعات متعدد در اين زمينه، اکنون نه تنها از اهميت بحث استعاره ها کاسته نشده بلکه هر روز بر شمار راه حل هاي مبتني بر استعاره در نمام شاخه هاي دانش افزوده مي شود. فرايند استفاده از استعارات به زبان ساده دو مرحله دارد: مرحله رمزگشايي</span><a title="" style="mso-footnote-id: ftn3" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=17677903#_ftn3" name="_ftnref3"><span style="font-size:130%;">[3]</span></a><span style="font-size:130%;"> و مرحله رمزگذاري</span><a title="" style="mso-footnote-id: ftn4" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=17677903#_ftn4" name="_ftnref4"><span style="font-size:130%;">[4]</span></a><span style="font-size:130%;">. در مرحله اول محقق از ساختارهاي بنيادين، طرح هاي تصويري ذهني و الگوهاي ارتباز بين مفاهيم موجود در ذهن انساني پرده برميدارد يا کليد پيچيدگيهاي مفاهيم- که معمولا يک استعاره است- را مي يابد. سپس در مرحله بعد با تزريق استعاره مورد نظر خود، روابط بين مفاهيم را با الگوي مطلوب خود دچار تغيير ميکند. جايگاه استعاره ها در شکل دهي به افکار عمومي چنان کليدي است که به گفته جورج لَکاف</span><a title="" style="mso-footnote-id: ftn5" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=17677903#_ftn5" name="_ftnref5"><span style="font-size:130%;">[5]</span></a><span style="font-size:130%;"> زبان شناس شهير امريکايي، محافظه کاران در امريکا سالانه مبالغ هنگفتي را صرف شکل دادن به استعاره هاي موردنظر خود در افکار عمومي مي نمايند. هم اکنون اين امر در ميان متخصصان شکل دهي به افکار عمومي و عمليات رواني تبديل به يک باور بديهي شده است که پيروزي در زمينه هاي اقناع افکار عمومي و عمليات رواني و رقابت هاي سياسي بدون استفاده از «فنآوري نوين استعاره» بعيد و شايد ناممکن است.<br /></span><a title="" style="mso-footnote-id: ftn1" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=17677903#_ftnref1" name="_ftn1"><span style="font-size:130%;">[1]</span></a><span style="font-size:130%;"> Michael Reddy<br /></span><a title="" style="mso-footnote-id: ftn2" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=17677903#_ftnref2" name="_ftn2"><span style="font-size:130%;">[2]</span></a><span style="font-size:130%;"> ‍Conduit Metaphor<br /></span><a title="" style="mso-footnote-id: ftn3" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=17677903#_ftnref3" name="_ftn3"><span style="font-size:130%;">[3]</span></a><span style="font-size:130%;"> decryption<br /></span><a title="" style="mso-footnote-id: ftn4" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=17677903#_ftnref4" name="_ftn4"><span style="font-size:130%;">[4]</span></a><span style="font-size:130%;"> encryption<br /></span><a title="" style="mso-footnote-id: ftn5" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=17677903#_ftnref5" name="_ftn5"><span style="font-size:130%;">[5]</span></a><span style="font-size:130%;"> George Lakoff </span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;"></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17677903-115888199156020345?l=seifi.blogspot.com' alt='' /></div>محمود سیفیhttp://www.blogger.com/profile/00188584855397751232noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-17677903.post-1156065461498815652006-08-20T12:40:00.000+03:302007-01-08T00:14:06.928+03:30<div align="right">در باره تفاوتهاي شناختي آدمها آگر علاقمنديد مقدمه يك طرح تحقيقاتي در زير از خودم، <a href="http://www.hamshahrionline.ir/News/?id=2111">اين مقاله همشهري</a> و اين <a href="http://www-personal.umich.edu/~nisbett/">استاد دانشگاه</a> ميشيگان را حتما ببينيد</div><div align="right"><span style="font-size:130%;color:#ff0000;">مقدمه</span></div><div align="right">دانشمندان علوم شناختي همواره بر اين باور بوده اند که فرهنگ تاثيرات عميفي بر شناخت آدميان مي گذارد و بنابر اين تفاوتهاي فرهنگ ها، شناختهاي متفاوتي به بار مي آورد. تا پيش از دهه 1990، دانشمندان ميزان تاثير فرهنگ بر شناخت را محدود به همين محتوا مي دانستند و فرايندهاي شناختي را در تمام آدميان يکسان فرض مي کردند. اما از آغاز دهه 1990، پروفسور ريچارد نيسبت<a title="" style="mso-footnote-id: ftn1" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=17677903#_ftn1" name="_ftnref1">[1]</a> در دانشگاه ميشيگان و همکارانش: نورنزايان در دانشگاه ايلي نويز، پِنگ از دانشگاه کاليفرنيا در برکلي و چوي در دانشگاه ملي سئول کره و ديگران<a title="" style="mso-footnote-id: ftn2" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=17677903#_ftn2" name="_ftnref2">[2]</a> پژوهشهايي انجام دادند که نتيجه اين مطالعات، بسياري از باورهاي ديرپا درباره ميزان نفوذ فرهنگ بر سطوح شناخت را به تمامي باطل کرد. آنان در مطالعات خود نشان دادند که نه تنها فرهنگ بر محتواي شناخت موثر است بلکه فرايند هاي شناختي متفاوتي نيز پديد مي آورد. نيسبت و همکارانش با مقايسه افرادي از دو فرهنگ متفاوت چيني و امريکايي، دوقطب فرهنگي-شناختي شرقي با مشخصه کل گرا و غربي با مشخصه تحليلي را معرفي کردند. از نظر نيسبت شرقي هاي به زمينه و غربي ها به شيئ، شرقي هاي به روابط و اشيا و غربي ها به قواعد و طبقات، شرقي ها به تجربه و غربي ها به منطق توجه دارند. آنان در آثار متعدد خود ريشه هاي اين تفاوت هاي شناختي در دو فرهنگ را در علم و فلسفه يونان و چين باستان نشان دادند. فهم دقيق تفاوت هاي شناختي در فرهنگ هاي متفاوت پيامدهاي نظري و عملي مهمي در فلسفه، جامعه شناسي، کلام، طب، حقوق، افکار عمومي، عمليات رواني و رسانه، روابط بين الملل و آموزش و پرورش دارد.<br /><a title="" style="mso-footnote-id: ftn1" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=17677903#_ftnref1" name="_ftn1">[1]</a> Richard Nisbett<br /><a title="" style="mso-footnote-id: ftn2" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=17677903#_ftnref2" name="_ftn2">[2]</a> Takahiko Masuda Li-Jun Ji<br />Yuri Miyamoto Hannah Chua<br />Kaiping Peng Ara Norenzayan<br />Trey Hedden Shinobu Kitayama<br />Incheol Choi Edward E. Smith<br />Denise Park Jing Qicheng<br />Jeffrey Sanchez-Burks Jan Leu<br />Cui Yao Beom Jun Kim </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17677903-115606546149881565?l=seifi.blogspot.com' alt='' /></div>محمود سیفیhttp://www.blogger.com/profile/00188584855397751232noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-17677903.post-1156064682374848892006-08-20T12:23:00.000+03:302007-01-08T00:14:38.530+03:30<div align="right"><span style="color:#ff0000;"><a href="http://www.palgrave-usa.com/catalog/product.aspx?isbn=1403934673">دانشگاه در عصر جهاني شدن</a></span> كتابي است به قلم راجر كينگ كه اخيرا خلاصه اي از آن را براي مركز ملي مطالعات جهاني شدن در قالب طرح يك كتاب يك مقاله آماده كرده ام و مقدمه آن را در زير مي خوانيد</div><div align="right"></div><div align="right"><span style="font-size:130%;color:#33cc00;">دانشگاه درعصر جهاني شدن</span><br />مقدمه</div><div align="right"></div><div align="right"></div><div align="right">دانشگاهها همواه درمعرض توجه عموم بوده اند و موضوعات مرتبط با آنها بر صدر اخبار نشسته است. سياستمداران همواره به آن اشاره كرده اند و رسانه ها به گستردگي به آن پرداخته اند. اين توجه فراوان به دانشگاه از جهتي محصول بودجه عظيمي نيز هست كه به بخش آموزش عالي سرازير مي شود و پرداخت كنندگان ماليات را نگران آن مي سازد. پس از پايان جنگ جهاني دوم و افزايش هنگفت ظرفيت آموزش عالي، بار اين رشد بيشتر بدوش دولت بوده است- به استثناي ژاپن كه بخش خصوصي در آن غالب است. در آينده نزديك نيز انتظار نمي رود از ميزان تقاضا براي آموزش عالي كاسته شود، بخصوص در كشورهاي در حال توسعه كه نرخ زاد و ولد نيز در آن هنوز به پايه كشورهاي توسعه يافته كاسته نشده است. از طرف ديگر و عليرغم رشد و گسترش مهم بخش خصوصي در آموزش عالي و كاهش سرانه آموزش عالي، هزينه كلي در اين بخش همواره رو به افزايش بوده وبخش عظيمي از بودجه ملي را به خود اختصاص داده است. صدر نشيني مسائل آموزش عالي، تنها البته بدليل بودجه عظيم صرف شده براي آن نبوده است؛ رشد اقتصادهاي دانش و اهميت روز افزون سرمايه گذاريهاي انساني به جاي سرمايه گذاري مالي يا فيزيكي در توسعه و رشد كشورها و به تعبير ديگر گره خوردن آموزش عالي با توسعه اقتصادي، نيز مزيد بر علت شده است. به اين همه بايد درخواستهاي عمومي از دولت براي نظارت بيشتر بر دانشگاهها را نيز افزود كه همين موحب اعمال مقررات و نظارت بيشتر دولت بر دانشگاهها شده و البته نه بدون مقاومت دانشگاهها.<br />اين تحولا ت بعلاوه تجاري شدن دانشگاههاي پيشتر با وزنه پژوهشي، بوسيله جهت دهي پژوهشها به سمت و سوي نيازهاي بازار و صنعت و دوري جستن از به اصطلاح پژوهشهاي فارغ بال و بدون آتيه تكنولوژيك يا كاربرديِ عاجل، موجب بازاري شدن(يا تجاري شدن) دانشگاهها شده و بيم ها و اميدهايي درباره آينده آن بوجود آورده است. معظمي از كتاب حاضر به مباحثي از اين دست خواهد پرداخت و پرسشهاي برآمده از آن را پاسخ خواهد گفت.<br />در فصل اول و با پرداختن به تاريخچه تشكيل دانشگاه مدرن، اشاره خواهيم كرد كه برخلاف اين باور عام كه دانشگاهها بقاياي قرون وسطايند، اغلب دانشگاههاي اروپايي در نيمه دوم قرن نوزدهم و قرن بيستم بوجود آمده اند و محصول عواملي چون كشور سازي، صنعتي شدن، نظامي گري و دموكراتيزاسيون قدرت هاي بزرگ بوده اند. در اين فصل به گونه هاي مختلف دانشگاه در اروپاي قاره اي، بريتانيا و امريكا پرداخته و علت تفاوت هاي نظامهاي دانشگاهي شان گفته خواهد شد.<br />همين تفاوت بين دانشگاهها در امريكا واروپاي قاره اي موضوعي است كه كنت ادواردز در فصل دوم به بررسي آن مي نشيند. در فصل سوم چالش هايي كه جهاني شدن در روابط دولت و دانشگاه پديد مي آورد مورد بحث قرار خواهد گرفت و به عنوان پيش درآمد آن، از جهاني شدن و مفاهيم مرتبط به آن نيز سخن خواهد رفت.<br />به رشد «دولت نظارتي» و تاثير آن برآموزش عالي در فصل چهارم پرداخته مي شود. مفاهيم مربوط به جهاني شدن و تاثيرات آن بر آموزش عالي نيز كه در چند فصل پي گرفته مي شود در فصل پنجم و با مقاله ميخائيل گيبونز ادامه مي يابد. او در اين فصل جهاني شدن را از زاويه رقابتهاي اقتصادي بين كشورها و نياز به نوآوري و دانشگاه به عنوان جايگاه اصلي نوآوري در اقتصادهاي رقابتي جهاني شده، مورد درنگ و تامل قرار مي دهد. فصل ششم به چالشهاي مربوط به جهاني شدن و تنوع نظامهاي دانشگاهي مي پردازد و در آن درباره رمزهاي موفقت نظام متنوع دانشگاهي ايالات متحده سخن گفته مي شود.<br />سوادا جارمينسون در فصل هفتم مفهوم آموزش عالي بدون مرز را مورد مداقه قرار مي دهد و سرانجام يوني ريان در فصل پاياني، به تغييراتي كه در فراينهاي يادگيري و تدريس در دانشگاهها، از رهگذر جهاني شدن عارض آنان شده است، خواهد پرداخت.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17677903-115606468237484889?l=seifi.blogspot.com' alt='' /></div>محمود سیفیhttp://www.blogger.com/profile/00188584855397751232noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-17677903.post-1153424292125741962006-07-20T23:03:00.001+03:302007-04-22T14:45:49.499+03:30<div align="right"><span style="font-size:130%;color:#ff0000;">نگاهي به ريشه هاي کلامي/اجتماعي مسيحيت صهيونيستي</span></div><div align="right">مسيحيت صهيونيستي را به طور خلاصه " حمايت مسيحي از صهيونيزم" تعريف کرده اند. در هفدهمين کنگره صهيونيزم که در سال 1968 و در اورشليم برگزار شد نيز، صهيونيزم بر حسب اين پنج اصل تعريف شده است:<br />1-وحدت قوم يهود و مرکزيت اسرائيل در زندگي يهوديان 2- جمع شدن دوباره يهوديان در موطن تاريخي شان اسرائيل 3- تقويت کشور اسرائيل 4- صيانت از هويت قوم يهود 5- پشتيباني از حقوق يهوديان<br />توسعه صهيونيزم هاي غير يهودي و ريشه هاي آن در پيوريتانيزم، هزاره گرايي Millenarianism و مکتوبات آخرالزماني بين قرون هقدهم ونوزدهم امري آشکار است.<br />ظهور نص گرايي انجيلي<br />با اينکه پيروان مسيحيت صهيونيستي اعتقاد دارند اين نحله ريشه در خود انحيل دارد، معذلک محققان، ريشه هاي اين دکترين الهياتي و جنبش ديني را به دوره اصلاح ديني بر مي گردانند. سنت آگوستين در اثر جاودانه اش شهر خدا کليسا را محمل پادشاهي هزار ساله خداوند دانسته است؛ عقيده اي که تا دوره اصلاح ديني در کليساي کاتوليک قبول عام داشت. بدين ترتيب، در قرون ميانه يهوديان معاصر را از عبريان باستان متمايز مي کردند. همچنان که هم سنت آگوستين و هم کريسوستوم(344-407) و نيز گرگوري نسايي Gregory of Nyssa هم نسبت به خطرات وابسته کردن تقدس ديني با اماکن خاص هشدار ميدادند و نتيجتا مسيحيان را از زيارت فلسطين بر حذر مي داشتند: «خداوند در واقع در همه جا هست، و او که خالق همه هستي است نمي تواند در يک مکان محدود شود» (سنت آگوستين). هر چند ديدار امپراتريس هلنا در اواخر قرن چهارم از فلسطين، زيارت ارض مقدس را به صورت يک فريضه مذهبي جا انداخت. بعدها در قرون وسطي و با آغاز جنگ هاي صليبي، آزاد سازي ارض مقدس از دست کفار مسلمان و يهوديان مقدمه اي براي رجعت عيسي شمرده شد. اما در نهضت اصلاح ديني، ترجمه، انتشار و دسترسي آزاد به انجيل در ميان مردم عامي موجب يک تغيير پارادايم در شيوه هاي انديشيدن مردم شد. تفسير، ديگر امتياز ويژه يک سلسله آسماني شمرده نمي شد و بنا براين در تمام اروپا تفسير هاي تمثيلي از انجيل که شيوه رايج کاتوليک هاي رم بود جايگاه خود را از دست داده و توجه بيشتر به شرايط و زمينه هاي تاريخي و نيز تفسير هاي به نص(ظاهر) کتاب مقدس رايج شد. در همين زمان و تحت تاثير نوشته هاي تئودور بنزا Theodore Benza جانشين جان کالوين در ژنو و مارتين بوسر Martin Bucer در استراسبورگ، ارزيابي جديدي از جايگاه يهوديان در مقاصد خداوند به عمل آمد. کالوين مصر بود که تنها يک وعده الهي وجود دارد که هم مومنان عتيق و هم جديد مشترکاً به آن معتقدند: " به شما مي‏گويم كه بسا از مشرق و مغرب آمده در ملكوت آسمان با ابراهيم و اسحق و يعقوب خواهند نشست"(متي، 8/11) با اين که کالوين و لوتر هماننند کليساي روم کلمه اسرائيل<a title="" style="mso-footnote-id: ftn1" href="http://www.blogger.com/post-edit.g?blogID=17677903&postID=115342429212574196#_ftn1" name="_ftnref1">[1]</a> در نامه پولس رسول به روميان 11:25 را شامل هم يهوديان و هم مومنان غير يهودي مي دانستند ليکن بنزا و بوسر ترجيح دادند اين کلمه را بيشتر شامل يهوديان غير مومن و يهوديت بدانند. بسياري از ويراستاران بعدي انجيل ژنو Geneva Bible تحت تاثير کالوين و بنزا از اين تفسير حمايت کردند. در ويراست هاي 1557 و 1560 اين انجيل، توضيحي کوتاه در ذيل نامه پولس رسول به روميان 11، اسرائيل را "قوم يهود" تعريف کرده بود. در ويراست هاي بعدي اما اين واژه را چنان تفسير کردند که اين معنا را القا کند که قوم يهود به مسيح ايمان خواهند آورد. بواسطه همين پانوشت هاي توضيحي در اين ترجمه از انجيل که پيش از انجيل کينگ جيمز پر خواننده ترين انجيل در انگليس و اسکاتلند بود و به مدد نوشته هاي پيوريتن هايي چون ويليام پرکينز William Perkins و هاف براوتون Hugh Broughton انديشه تغيير دين قوم يهود به مسيحيت در بريتانيا و مستعمرات آمريکايي رواج يافت.<br /><a title="" style="mso-footnote-id: ftn1" href="http://www.blogger.com/post-edit.g?blogID=17677903&amp;postID=115342429212574196#_ftnref1" name="_ftn1">[1]</a> زيرا اي برادران نمي‏خواهم شما از اين سرّ بي‏خبر باشيد كه مبادا خود را دانا انگاريد كه مادامي كه پري امّتها درنيايد سخت دلي بر بعضي از اسرائيل طاري گشته است (رساله پولس رسول به روميان،فصل يازدهم،25)</div><div align="right"><span style="font-size:130%;color:#33cc00;">full text part one </span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;color:#33cc00;"><a href="http://www.hamshahri.net/hamnews/1385/850502/world/idea.htm">full text part two</a></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17677903-115342429212574196?l=seifi.blogspot.com' alt='' /></div>محمود سیفیhttp://www.blogger.com/profile/00188584855397751232noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-17677903.post-1151695709863696372006-06-30T22:54:00.000+03:302007-02-06T15:10:17.332+03:30<div align="right"><span style="font-size:180%;color:#ff0000;">استعاره فوتبال</span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;color:#3366ff;"><a href="http://www.hamshahri.net/HAMNEWS/1385/850415/world/siasatw.htm">همشهري 15 تير</a></span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;">جورج لَكاف زبان شناس و مارك جانسون فيلسوف در سال ۱۹۸۰ به اتفاق هم كتابي منتشر كردند به نام «استعاره هايي كه با آنها زندگي مي كنيم . اين كتاب چهارچوب و مبناي مطالعات بعدي درباره تاثير استعاره ها و طرحوارههاي مفهومي برشناخت انسان را بنيان نهاد و از اين جهت يكي از اولين و اصلي ترين نوشتارهاي «نظريه معاصر استعاره» محسوب مي شود. هرچند پيش از لكاف و جانسون، مايكل رِدي در مقاله اي به تفصيل از «استعاره مَجرا» و نقش آن در شكل دهي به انديشه انساني سخن گفته بود. گوهر كتاب جانسون و لكاف اين است كه استعاره ها نه تنها ابزارهايي زيبايي شناختي و ادبي اند، بلكه فراتر از آن، انسان استعاري مي انديشد و چنان كه از عنوان كتاب به روشني فهميده مي شود : انسان با استعاره ها زندگي مي كند.زبان شناسان شناختي استعاره را فهم يك حوزه مفهومي بر حسب حوزه مفهومي ديگر تعريف مي كنند. حوزه مفهومي اي كه ما از آن عبارت استعاري را ترسيم مي كنيم، حوزه مبدا و حوزه مفهومي اي كه سعي داريم آن را بفهميم، حوزه مقصد نام دارد. مثلا در استعاره «عشق يك سفر است»، حوزه مفهومي سفر حوزه مبدا و حوزه مفهومي عشق حوزه مقصد است. معمولا چنين است كه ما از استعاره ها استفاده مي كنيم تا حوزه هاي مفهومي انتزاعي را بر حسب حوزه هاي مفهومي ملموس و محسوس بفهميم.از نظر لكاف اساسا استعاره ها نقش مهم و گاهي اصلي را در فعاليتهاي ادراكي زندگي روزمره انسان ايفا مي كنند. براي فهم بهتر تئوري لكاف به اين مثال هاي توجه كنيد:ما عموما بحث كردن را نوعي جنگ مي دانيم. ساده تر، با اعمال چارچوبِ مفهومي جنگ كردن در عمل «بحث كردن»، بحث كردن را بر اساس جنگ مي فهميم. توجه كنيد:ادعاهاي شما غير قابل دفاعند استحكامات دشمن غير قابل دفاع استاو به نقاط ضعف استدلالم حمله كرد اسرائيل به فلسطيني ها حمله كردانتقادات او درست هدف گيري شده بود راكت خوب هدف گيري شده بودمن استدلالش را در هم كوبيدم مواضع دشمن در هم كوبيده شدتا كنون د رهيچ مباحثه اي بر او پيروز نشده ام در جنگ با عراق پيروز شديمو با اين همه، مي دانيم كه مباحثه جنگ نيست كه در آن از درهم كوبيدن و حمله و تسليم شدن و پيروزي سخن بگوييم. ولي چاره اي نداريم مباحثه را بر اساس يك الگو بفهميم كه در اينجا همان الگوي جنگ است. البته اگر فرص كنيم در جامعه اي ديگر، مباحثه را با استعاره اي متفاوت مي فهمند، كليه تعاملات طرفين بحث و بخصوص تلقي آنان از همديگر، طور ديگري مي شد. لكاف در اينجا به يك جامعه مفروض اشاره مي كند كه در آن بحث كردن را با رقصيدن مي فهمند. در الگوي جانشين رقص(يا همان استعاره رقصيدن) ديگر نوعي تقابل حاكم نيست بلكه طرفين به جاي اينكه در مقابل هم باشند بيشتر با هم اند و نه تنها نمي خواهند همديگر را شكست دهند بلكه اگر هماهنگ تر، همسان تر و بكلي هارمونيك تر برقصند، نتيجه كلي كار بهتر و موفقيت آميز تر است. به همين سان با حاكم شدن نظام هاي استعاري متفاوت بر مفاهيم، رفتارهاي ناشي از آن نيز متفاوت مي شود.به همين سان، فوتبال يك بازي است كه در آن دو تيم براي سرگرمي و تفريح بايد تلاش كنند بر ديگري پيروز شوند. دوباره تاكيد مي كنم كه فوتبال بازي است؛ جنگ نيست و هدف از آن هم صرفا تفريح است. تيم ها با هم برابرند و هيچ برتري ارزشي يا ذاتي اي نسبت به ديگري ندارند. و چون در بازي هستيم، در بازي حق و باطلي هم وجود ندارد. چنين نيست كه يك تيم حق باشد و ديگري باطل؛ يكي بر خطا و ديگري صواب. بازي، بازي است و نه هيچ چيز ديگر. البته اين بازي قواعدي هم دارد كه بايد رعايت شود و بردن و باختن در چارچوب اين قواعد است كه معنا مي يابد و الا هدف، در فوتبال حذف رقيب به هر قيمت نيست؛ بلكه فقط شكست او در چارچوب قواعد بازي است.اگر بخواهيم كمي دقت معني شناختي هم به خرج بدهيم اينجا ديگر نبايد از شكست و پيروزي استفاده كنيم؛ بايد بُرد و باخت را به كار ببريم. چه اينكه در ابتدا و انتهاي هر ديدار - بُرده باشي يا باخته - بايد دست دوستي در دست حريف و گونه به گونه اش بگذاري به مهر؛ كه يعني هرچه بود بازي بود.... و والسلام! همين جاست كه تفاوت معناي برد و باخت با شكست و پيروزي آشكار تر مي شود. به همان سان كه جنگ ها را نمي بريم يا نمي بازيم ( بلكه در آن پيروز مي شويم يا شكست مي خوريم) به نحوي مشابه، در بازي كردن هم صرفا با برد و باخت مواجه ايم و نه چيزي فراتر از آن.تقابل را مي توان بر اساس الگوها يا استعاره هاي متفاوتي فهميد. يكي اين است كه تقابل را نوعي بازي بدانيم و استعاره فوتبال را بر آن حاكم كنيم. ديگر آن است كه بر آن استعاره جنگ را حاكم كنيم و احتمالا الگوهاي ديگري را هم مي توان در نظر گرفت.به نظر مي رسد، امروز تلاش مي شود در بسياري از تقابل هاي سياسي و فكري به جاي استفاده از استعاره هايي كه در آن مفاهيم حق و باطل و درست و نادرست حاكم است، از استعاره هاي پلوراليستي يا شبيهِ بازي، مثل آنچه در فوتبال ديديم، استفاده شود. ادبيات تقابل هاي سياسي بين كشورها به مرور زمان، مفاهيم بيشتري از الگوهاي فوتبال را به عاريت مي گيرد. حكومت استعاره فوتبال بر سياست متضمن چه پيش انگاره هاي نظري است؟اگر فرض كنيم سياست همان بازي فوتبال باشد، شبكه هاي مفاهيم سياسي چنين تغيير خواهند كرد: صحنه سياست، زمينِ بازي است كه تيم هاي متعددي در آن بازي مي كنند كه هريك بايد تلاش كند در چارچوب قواعد بازي بر ديگر رقبا پيشي بگيرد. و بُردن رقيب تنها در«زمين» بازي و تحت قواعد آن ارزشمند شمرده مي شود و توسل به ابزارهاي بيرون زمين ضد ارزش است- مثلا تروريزم يكي از اين متوسل شدن هاي به ابزارهاي بيروني است.و از همين رو، كسي در سياست ديگر ادعا نمي كند كه ما برحقيم و شما باطل. بازي، بازي است و حق وباطل بَردار نيست. هر كسي بنا به اقتضاي سليقه، شرايط اجتماعي، جغرافيا، يا مليت طرفدار يك تيم- بخوانيد حزب يا كشور- است و از آن حمايت مي كند. استعاره فوتبال، استعاره اي پلوراليستي و غيرايدئولوژيك است و با حاكميت آن بر صحنه سياست، از سياست هم ايدئولوژي زدايي مي شود. نگاه كنيد به رؤساي كشورهايي كه با هم جنگيده اند ولي در صحنه ديپلماتيك مثل مصافحه هاي پيش از بازي، گل مي گويند و گل مي خندند. به بسياري از تقابل هاي كشورهاي دنيا نگاه كنيد.به هر حال، تا اينجا ديگر شايد به نحو موجهي بتوان گفت استعاره فوتبال، استعاره اي موهم ارزشهاي ليبرالي-پلوراليستي است. اين قدرت استعاره هاست. استعاره ها وقتي حاكم شوند، راه گريزي از پيامدهاي مفهومي شان نداريم. چرا، مي توانيم به كار نبريمشان، ولي اگر استفاده كرديم آرام آرام مثل اختاپوسي در تمام شبكه هاي مفاهيم دست مي برند و معاني واژه ها و روابط معاني را قلب مي كنند. گسترش يك مفهوم هميشه ملازم تقلاي نظري فيلسوفان و روشنفكران نيست؛ گاهي يك جمله در يك روزنامه، مثل:«اروپا توپ را به زمين آمريكا انداخت» مي تواند حاوي هزار نكته و تئوري باشد.</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17677903-115169570986369637?l=seifi.blogspot.com' alt='' /></div>محمود سیفیhttp://www.blogger.com/profile/00188584855397751232noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-17677903.post-1151208717387700692006-06-25T07:35:00.000+03:302007-04-22T14:48:20.374+03:30<span style="font-size:130%;">آقاي </span><a href="http://360.yahoo.com/profile-cRzH2kg8eqQXD4ZWRlLERw--?cq=1"><span style="font-size:130%;">مازيار</span></a><span style="font-size:130%;"> از کمبريج(دپارتمان ژنتيک) در </span><a href="http://360.yahoo.com/profile-6qxcLOQifq.ASQkwiRT_D34-?cq=1"><span style="font-size:130%;">وبلاگ ياهوي من</span></a><span style="font-size:130%;"> کامنتي گذاشته اند(فوتبال) که در اينجا مي آورم</span><br /><span style="font-size:130%;">سلام دوست عزیز</span><br /><span style="font-size:130%;">هر چند با بسیاری از مطالبی که مرقوم فرموده اید موافق و همفکرم.... در خصوص برخی نکات متفاوت فکر می کنم وامیدوارم ذکر آنها بی فایده نباشد. به عنوان یک ایرانی مسلمان که سالهاست در غرب ودر قلب این تمدن زندگی می کند و بر خلاف آنچه سالها قبل و پیش از بودن در اینجا تصور میکردم و باور داشتم (همانگونه که امروز شما فکر می کنید) غرب و تمدن غربی را به هیچ عنوان منفی و ضد ارزشی نمی دانم. همانگونه که ما خودمان فرهنگ و تمدن و باوری عمیق و ارزشمند اما گاه آغشته به نکات منفی و مذموم داریم در فرهنگ غربی نیز نکات منفی وجود دارد اما جای بسیار تاسف است که در کشور ما جهت بهره برداریهای سیاسی و مقطعی فقط این نکات منفی دیده و بازگو می شوند...نمی توانم بفهمم چرا به ما آموخته اند واصلا ما چرا به خود اجازه می دهیم که وقتی می خواهیم چیزی را منفی جلوه دهیم فورا آنرا با بر چسب غربی منفی و سیاه می کنیم غرب و فرهنگ غربی نیز پر از زیبائی و نکات ارزشمند مادی و معنوی است که فقط در صورتی می توان آنرا دید و شناخت که فکر و ذهن را از پیش داوری و بار سنگین تبلیغات و بدگوئی رها نموداز فوتبال نوشته بودید ....درست است که این ورزش اساسا از انگلستان شروع شده...اما امروز یک پدیده جهانی است...نه می توان آنرا انکار کرد و نه مذموم...اما اگر در ایران طرفدار فراوان دارد آنرا بگذارید به حساب سلیقه خوب مردممان...که در هند و پاکستان ورزش غربی دیگری (کریکت)...آنقدر طرفدار فراوان دارد و آنقدر جوانان را مشغول خود می کند که فوتبال در کشور ما...به گرد آن هم نمی رسداما نکته ای که کاملا در آن با شما مخالفم اینست.....و با قدرت تمام در برابر شما خواهم ایستاد ...وبه شما خواهم گفت...بله ایرانی بسیار خاص و برجسته است...یا بقول شما از دماغ فیل افتاده است.....این حس برای هر ایرانی در هر کجای دنیا که باشد هم لازم است و هم مایه سر بلندی...و به عنوان پزشکی که قدری روانشناسی هم میداند...آنچه را که شما حس یا استراتژی جبران روحی و مایه عقب افتادگی می نامید....بنده احساس غرور و شخصیت ملی...و مایه تعالی و پیشرفت میدانمپسر های 8 و 12 ساله من در انگلستان...از پوشیدن لباس ملی و دویدن در کوچه و خیابان این کشوربا پرچم ملی خود ....هر چند تیم ملی کشورشان شکست خورده باشد..... احساس غرور و سربلندی می کنند...و همیشه بدلیل ایرانی بودن...و برای اینکه به دوستان و هم کلاسی های خود نشان دهند ایرانی فعال...هوشیار و با هوش است...بیش از پیش تلاش می کنند...و این هم زیباست....و هم مایه تعالی آنهادیگر اینکه.... بله فوتبال امروز دیگر یک ورزش نیست...بلکه یک پدیده ملی است...و حتی در اینجا غرور و حساسیت ملی که در بین مردم دارد و ایجاد می کنداگر بیش از آنکه در ایران می بینیم نباشد مسلما کمتر نیست...با این تفاوت که در اینجا سردمداران حکومتها این نکته را بخوبی در یافته اند و با سرمایه گذاری مناسب از این حس در جهت وحدت و اعتلای مردم خود بهره می گیرند...اما در کشور ما متاسفانه بجای بهره برداری صحیح از این نیروی عظیم...با برخوردهای سیاسی و مدیریت غلط فقط غرور ملی خرد و جریهه دار می شود....بنده تصور می کنم...هم آن تئوری اولیه که در مورد علت گسترش فوتبال در ایران به آن اشاره فرموده اید صحیح نیست و هم گمان شما در مورد جایگاه و اهمیت این ورزش</span><br /><span style="font-size:130%;">موفق و پیروز باشید<br /></span><a href="http://www.maziarashrafian.net/"><span style="font-size:130%;">صفحه شخصي مازيار</span></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17677903-115120871738770069?l=seifi.blogspot.com' alt='' /></div>محمود سیفیhttp://www.blogger.com/profile/00188584855397751232noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-17677903.post-1150514599661558942006-06-16T13:03:00.000+03:302007-04-22T14:48:36.963+03:30<div align="right"><span style="font-size:130%;">قبلا به جد باور داشتم محصولات وارداتي ما از غرب و هر جاي ديگري با اختلاف زياد، علي الاصول نمي تواند تبديل به يک نياز بنيادين يا پديده اجتماعي با شمول عام شود. و مثل من زياد بودند کساني که با شاهد مثال آوردن تئاتر، سينما، و ديگر مظاهر فرهنگي وارداتي اينگونه فکر ميکردند. فوتبال اما، مثال نقضي است بر اين تئوري عموما پذيرفته شده. اطلاع دقيقي ندارم‌، ولي بعيد ميدانم حتي در خود کشورهاي مبدا فوتبال هم تب فوتبال به بالايي ايران باشد. و اين خيلي جالب است که فوتبال اينقدر جا باز مي کند ولي سالن هاي تئاترمان خالي است، سينماهايمان خالي است و تابلوهاي نقاشي در کنج خانه هنرمندان خاک ميخورند و قِس...<br />چرا فوتبال اينقدر در ايران محبوب شده؟ چرا در پاکستان چنين استقبالي از فوتبال نميشود؟ چرا هندوستان نه؟ چرا عربستان و کشورهاي غربي آري؟<br />دست کم در ايران خودمان يکي از علت هاي اصلي عامه پسند شدن فوتبال همين است که تبديل به نماد ايرانيت ما شده. نوعي جنگ خيالي است؛ مثل خيالبافيدن است که راهي است براي رسيدن به وضعيت مطلوب و شکست دشمن ها و ارضاي نفس- بخصوص ارضاي حس غرور ايراني بودن و اين توهم هميشگي که ايراني چيزي است بالاتر از چيزهاي ديگر و آدمي بالاتر از ديگران، همان احساس «از دماغ فيل افتادگي»!- با فرار کردن به چيزهاي ديگر. شايد اين مثال واقعا جنبه هاي ديگري هم داشته باشد. آدمهاي فعال، سخت کوش و با برنامه ريزي، طبعا مشغول کارند و برايشان فرار کردن به توهمات و روياها و خيالات معنا ندارد ولي آنها که هميشه شکست ميخورند و بالاتراز آن، احتمال موفقيت را در خود صفر ميدانند، ديگر دست به عمل نميزنند، آرزوهايشان راتخيل ميکنند و احساس رضايت دارند.<br />نمي دانم روانشناس ها به اين استراتژيهاي جبران روحي چه ميگويند ولي هرچه هست، چيز خوبي نيست.مانع رشد است و بيشتر يک بيماري است.<br />تب فوتبال بالاي ما -دست کم از جهتي- محصول همين وضيت اجتماعي متلاشي شده و نااميدانه است. آدمهايي که اميدي به سربلندي و افتخار در صحنه هاي واقعي زندگي را ندارند، دست به دامن پيروزيهاي مجازي و غير واقعي ميشوند. اين است که مي گويم اين تب فوتبال يک بيماري است. نشانه بدي است حاکي از اين که ما در يک و ضعيت اجتماعي شکننده و به شدت رخوت آميزبسر ميبريم؛ که غرورمان پامال شده و همه شکست خورده ايم و حالا که نميشود در عالم واقع اينها را جبران کرد – چرا همه ما به اينجا رسيده ايم که نمي شود؟- بايد لاقل در فوتبال آنرا جبران کنيم.<br />فوتبال در ايران فقط يک ورزش نيست که دوستداران حرفه اي خودش را داشته باشد؛ نه، يک مسئله ملي است که حيثيت و غرور ملت به آن وابسته است. و هر پيروزي و شکستي، يک مسئله ملي محسوب مي شود؛ نه، گمان نميکنم مثلا در ژاپن يا امريکا يا حتي آلمان و انگليس هم فوتبال حساسيت ايران را داشته باشد.البته با اين حرف، آن تئوري اوليه هم تاييد ميشود که گسترش فوتبال در ايران به همان دليلي نبوده که در اروپا گسترش يافته و از اين جهت بايد گفت فوتبال دراين دو منطقه، دو پديده متفاوت است.</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17677903-115051459966155894?l=seifi.blogspot.com' alt='' /></div>محمود سیفیhttp://www.blogger.com/profile/00188584855397751232noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-17677903.post-1149565021014308242006-06-06T07:03:00.000+03:302007-04-22T14:48:55.025+03:30<div align="right"><strong><span style="font-size:130%;color:#ff0000;">بخشي از يک کار جديد</span></strong></div><div align="right"></div><div align="right"><span style="font-size:130%;">نسبت <span style="color:#33ff33;">دانش</span> به <span style="color:#009900;">فهم </span>مثل نسبت فضاي مسطح و ساده اقليدسي به فضاي منحني و مشارکتيِ نااقليدسي است. بار ديگر، ما هندسه متمايزِ «يين–يانگ»، همپوشاني متقابل اضداد در يك آرايشِ دوقطبي يا مكمل، را مي‌بينيم كه به موضوعاتي مثل «دانش و فهم» راه باز كرده است.<br />استدلال ‌ما اين است كه بين مفاهيم «دانش» و «فهم» تضاد وجود دارد و پيشوندِ «نا» پيش از عبارت اقليدسي موهم اين معناي فريبنده است كه فضاي اقليدسي وضعيت غالب است و نااقليدسي مورد خاص.<br />در مورد استدلال دوم مي‌توان اغلب واژه‌هاي «اقليدسي و نااقليدسي» را با «خطي و ناخطي» در بحث استورات در مقاله «آيا خدا تاس بازي مي‌كند: رياضيات بي‌نظمي» درباره درهم ريختگي نسبت در اين زبان و اينكه چگونه انديشيدن ما را وا مي‌پيچاند، تعويض كرد. استورات بحث خود را تحت عبارت مشابه و پرمعنيِ «ناستبر پوست شناسي» مي‌پوشاند؛ اسمي كه او معتقد است اگر ما نخست به مطالعه فيلها پرداخته بوديم و بعد مجبور به نامگذاري بقيه قلمرو حيوانات بوديم بايد جاي «جانورشناسي» را مي‌گرفت.<br />استورات ادامه مي دهد:<br />عادت خطي چنان دروني شده بود كه تا دهه 1940 و 1950 بسياري از دانشمندان و مهندسان غير از نظريه خطي به سختي چيز ديگري مي‌دانستند. يك مهندس برجسته گفته بود: «خداوند آنقدر نامهربان نيست كه معادلات غيرخطي </span><span style="font-size:130%;">طبيعي ايجاد كند</span><span style="font-size:130%;">»<br /><a href="mailto:mahsaifi@gmail.com">Full Text</a></div></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17677903-114956502101430824?l=seifi.blogspot.com' alt='' /></div>محمود سیفیhttp://www.blogger.com/profile/00188584855397751232noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-17677903.post-1149478878293129832006-06-05T07:08:00.000+03:302007-02-06T15:11:21.248+03:30<div align="right"><span style="font-size:130%;color:#ff0000;"><strong>بخشي از مقاله نيويورک تايمز درباره تاثيرا ت فرهنگ بر اسلوب هاي انديشيدن</strong></span></div><div align="right"><strong><span style="color:#33ff33;">نويسنده: اريكاگود<br />مترجم: محمود سيفي mahsaifi@gmail.com<br />منبع: نيويورك تايمز</span></strong></div><div align="right"></div><div align="right"></div><div align="right"></div><div align="right"><span style="font-size:130%;">براي بيش از يك قرن، فيلسوفان و روانشناسان غربي بحث‌هاي مربوط به حيات ذهني خود را بر يك فرض اساسي بنياد نهاده بودند. آن فرض اين بود که: فرايندهاي اصلي زيرين كليه انديشه‌هاي انساني يكي است، چه در تپه‌هاي تبت و چه در سبزه زارهاي مكزيك. تفاوت‌هاي فرهنگي ممكن است موضوع انديشه مردم را تحميل كنند. مثلاً نوجوان بوتسوانايي ممكن است با همان شور و حرارتي درباره گاوها بحث كنند كه همالان نيويوركي شان درباره ماشينهاي اسپورت بحث مي‌كنند.<br />ولي عادات فكري – يعني استراتژي‌هايي كه مردم در فرآوري اطلاعات و معنا دادن به جهان پيرامونشان اتخاذ مي‌كنند – بنا به فرض محققان غربي براي همه، يکسان بود كه مَثَل عالي‌اش در اهميت دادن به استدلال منطقي، علاقه به دسته‌بندي و اصرار بر فهميدن وضعيت‌ها و حوادث با اصطلاحات خطيِ علت و معلول، مشهود است.<br />ولي كارهاي اخير يك روانشناس اجتماعي در دانشگاه ميشيگان اين ديدگاه ديرينه در باب كاركرد ذهن را متحول كرده است. دكتر ريچارد نيسبِت و همكارانش در مجموعه‌اي از آزمايشگاهها با مقايسه امريكايي‌هاي اروپايي تبار با اهالي آسياي شرقي دريافتند كه افرادي كه در فرهنگ‌هاي متفاوت رشد كرده‌اند نه تنها به چيزهاي متفاوتي فكر مي‌كنند بلكه با روشي متفاوت نيز فكر مي‌كنند.دكتر نيسبِت مي‌گويد: «ما عادت داشتيم فكر كنيم كه همه انسانها از مقولات (دسته‌بندي‌ها) به طور يكساني استفاده مي‌كنند؛ منطق در فهم زندگي روزمره نقش يكساني را براي همه بازي مي‌كند؛ حافظه، ادراك، اِعمال قواعد و مانند آن براي همه يكسان‌اند، ولي اكنون استدلال مي‌كنيم كه خودِ فرايندهاي شناختي، بسيار انعطاف‌پذيرتر از آن چيزي هستند كه جريانات غالب روانشناسي تصور مي‌كردن</span><span style="font-size:130%;">د</span>.»</div><div align="right"><a href="http://www.hamshahrionline.ir/News/?id=2111">Full Text</a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17677903-114947887829312983?l=seifi.blogspot.com' alt='' /></div>محمود سیفیhttp://www.blogger.com/profile/00188584855397751232noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-17677903.post-1149383850569127062006-06-04T04:43:00.000+03:302007-04-22T14:49:26.619+03:30<div align="right">31-2-85</div><div align="right">ظاهراً بهتر است بحث قديمي خودمان را پي بگيريم. امروز درباره اين خواهم نوشت كه تقدم نظريات بر مشاهدات به چه معناست و متضمن چه نتايجي است. حوزه اي كه اين امر در آن بطور معناداري صادق است، چقدر گسترده است؟ و آيا براساس تقدم نظريه بر مشاهده مي توان به اين نتيجه رسيد كه شناخت اساساً ناممكن است.پيش از آن مايلم اين نكته را هم روشن كنيم كه ما در ابتداي هر گفتگوي جدي فلسفي بايد اعتبار اصول عقلاني مان را مورد ارزيابي و نقادي قرار دهيم. اگر بخواهم از واژه هاي مرسوم اين حوزه دوري كنم بهتر است بجاي اصول عقلاني از قوانين يا فرايندهاي انديشيدن سخن به ميان آورم. انسان – انديشيدنش – انديشنده در چارچوب است. حالا بهتر است بدنبال يك الگو براي تبين فرايند انديشيدن انساني باشيم. مثلاً براي بديهيات عقلي مثل امتناع اجتماع نقيضين يا بزرگتر بودن كل از جزء و امثالهم؛ يا مكاني و زماني انديشيدن ما؛ يا ساختار «ظرفي» استنتاج هاي قياسي – به قول لَكاف – و مانند آن در يك الگوي عام جايگاهي بيابيم. شايد كانت براي حل اين مسأله است كه مقولات مشهور خود را عرضه كرده است. بالفرض كه چنين الگويي يافته باشيم، قدم بعد اين است كه اعتبار اين دستگاه يا الگو را بالكل مورد ارزيابي قرار بدهيم.نكته ديگر: بحث اين نيست كه آيا از واقعيت موجود مي توان توجيه ديگري بدست داد. گاهي واقعيت را مثل يك مجموعه از نقاط تصور مي كنند. هر كسي اين نقاط را طوري به هم مي پيوندد و تصويري بدست مي دهد. اما آن نقاط به همان شكل در عالم واقع هستند. مواظب بايد بود كه من در اينجا از اين امر سخن نمي گويم. من دعوايم اينجاست كه آيا با بهم خوردن دستگاههاي انديشيدن يا سيستم عامل هاي فكر آدم، زواياي جديدي از واقعيت كه مبتني است بر اين سيستم عامل جديد، رخ عيان خواهند كرد. پارادايم اول كاملاً رئاليستي است و دومي تا حدي ايدئاليستي.البته اگر خودمان را در قالب اين مقوله بندي رئاليته-ايدئاليته نريزيم، خوب، شايد الگوهاي بهتري هم پيدا شود.اين گفته دوم كمي عجيب است. تفسير سيستم عامل – يا نظريه – هم ريشه در مشاهدات دارد. يعني نظريه اولي در برخي موارد توجيه ندارد، شكاف هاي نظري ايجاد شده و طبعاً نظريه جديدي آن شكاف ها را پر مي كند و البته علاوه بر آن، چيزهاي ديگري را هم پيش بيني مي كند. پس اينطور نيست كه ما همينطور در خلا و بدون تأثير از واقع يك ساختمان نظري بَحت بسازيم، و بعد آن ساختمان را منطبق بر عالم بكنيم. معمولاً نظريات، ارتباطات وثيقي با جهان واقعي دارند و بالفرض اگر هم چنان باشد كه جهان در مقابل ما صامت باشد؛ سيستم عامل هاي جديد، يا نظريات جديد بايد آنقدر گسترده، جامع و داراي فرهيختگي و پختگي باشند و بلحاظ واژگاني آنقدر ثروتمند باشند كه بتوانند چيزي را توجيه بكنند. كه بسيار بعيد است. يعني نمي توان در عمل چنان منظومه اي را بدون مدد گرفتن از سيستم هاي غالب قبلي ايجاد كرد.پس ما بايد انتظار داشته باشيم كه با پيشرفت هاي علمي بيشتر و با يافتن ابزارهاي جديدتري كه امكان رصد بديع تر واقعياتِ تاكنون شناخته نشده را به ما مي دهند، باز آنقدر شكاف در نظريات رايج فعلي پيدا كنيم كه ناگزير نظريه اي سازگار با اين واقعيات تازه كشف شده ارائه شود. پس از ارائه اين نظريه، پيش بيني هاي مبتني بر آن، واقعيات ديگري را برايمان روشن خواهند كرد. نمودار زير مشهور است در ميان فيلسوفان علم:نگاه کنيد به تصوير</div><div align="right"></div><div align="right"></div><div align="right"></div><div align="right"></div><div align="right">خوب، به جاي خوبي رسيديم. به اينجا كه كشف واقعيات جديد با ساختن نظريه ها – يا چارچوب هاي مفهومي نو – به هر قيمت ممكن نيست. نظريات بايد حاصل اطلاعات واقعي باشند. نمي توان در خيال چيزي ساخت و انتظار داشت از آن كشفي حاصل شود.نكته ديگر: گاهي نظريات آنقدر جامع، گسترده و بلحاظ واژگاني آنقدر ثروتمندند كه حاكم بر كليه مشاهدات مشاهده گَر مي شوند. بدين معنا كه بدليل سلطه نظام معنايي نظريه بر ذهن ها، عملاً از واقعيت چيز ديگري فهميده نمي شود. نظريه، فهم ما از واقع را كاناليزه مي كند. و اين دقيقاً ايراد نظريه هاست.خوب، اينجا فيلد ديگري باز مي شود: نظريه ها چطور بر جريان فهم ما از واقعيت تأثيرگذارند؟واژگان؛ نظام هاي معنايي؛ تفكيك ها، مقوله بندي ها و ...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17677903-114938385056912706?l=seifi.blogspot.com' alt='' /></div>محمود سیفیhttp://www.blogger.com/profile/00188584855397751232noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-17677903.post-1148670863096206512006-05-26T22:41:00.000+03:302007-04-22T14:49:43.871+03:30<div align="right"><span style="font-size:130%;">در ادامه مباحث گذشته، اخيرا مدخل «استعاره مفهومي» يا<br />CONCEPTUAL METAPHOR<br />را از دايره المعارف ويکي پديا ترجمه کرده ام. سطور اول اين مقاله را اينجا مي آورم. مباحث جديد زبان شناسي شناختي و نيز آنچه از آن به روانشناسي فرهنگي ياد مي شود بسيار نزديکند به دلمشغولي هاي ديرينه ام. در آينده بيشتر درباره اين موضوعات خواهم نوشت. اين بخشي از مقاله اي است که گفتم<br />.....<br />در زبان‌شناسي شناختي، استعاره را «فهم يك حوزه مفهومي بر حسب حوزه مفهومي ديگر» تعريف مي‌كنند مثل استفاده از تجربه زندگي يك شخص براي فهميدن تجربه شخصي متفاوت. يك حوزه مفهومي مي‌تواند هر سازمان منسجمي از تجربه باشد<br />اين انديشه و يك ارزيابي مفصل فرايندهاي زيرين آن، نخستين بار در كتاب «استعاره‌هايي كه با آنها زندگي مي‌كنيم» توسط جورج لَكاف و مارك جانسون بررسي شد. دانشمندان شناختي ديگر، موضوعاتي مشابه استعاره مفهومي را تحت عناويني چون: قياس و آميزش مفهومي مطالعه مي‌‌كنند<br />نگاشت‌ها<br />در حوزه‌هاي مفهومي‌اي كه در استعاره‌هاي مفهومي مفروض پنداشته مي‌شود، دو نقش اصلي وجود دارد<br />حوزه مبدأ: حوزه مفهومي‌اي كه ما از آن عبارت استعاري را ترسيم مي‌كنيم<br />حوزه مقصد: حوزه مفهومي‌اي كه سعي داريم آن را بفهميم<br />.....<br /><a href="mailto:mahsaifi@gmail.com">Full Text</a></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17677903-114867086309620651?l=seifi.blogspot.com' alt='' /></div>محمود سیفیhttp://www.blogger.com/profile/00188584855397751232noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-17677903.post-1147409883011939682006-05-12T08:26:00.000+03:302007-04-22T14:50:06.516+03:30<div align="right"><span style="font-size:130%;">7-2-85<br />اگر بخواهم به يكي از اصلي ترين تفاوت هاي پس زمينه هاي مفهومي يا طرحواره هاي حاكم بر فضاهاي مدرن و سنتي اشاره كنم ناگزير از «تفكيك گرايي» يا «تجزي گروي» سخن به ميان خواهم آورد. آدم مدرن يا نه، عالم مدرن تفكيك گراست. تجزي طلب است. به اين معنا كه عناصري از طبيعت را از بافت واحد طبيعي اش خارج مي كند، آن را جدا از بافت مورد توجه قرار مي دهد، به طور مستقل مورد بررسي قرار مي دهد و آن را همانطور دِتَچد و منفك شده رشد مي دهد، دچار تغيير و تحول مي كندش و خلاصه از مقرش خارج مي كند. ظاهراً، هنوز اين مفهوم مبهم است. بگذاريد به نمونه هايي از آن اشاره كنم. خانه سازي سنتي با گل و خاك و نهايتاً خشت است. همه عناصري طبيعي، قابل بازگشت به طبيعت (نه! درست اين است كه بگويم اصلاً از طبيعت خارج نشده كه لازم به بازگشت آن باشد، هنوز رويش گياه سبز مي شود و ...) اما در مدرنيت: سيمان، بتون، آسفالت و امثال آن. ابتدا طبيعت را به عناصري تجزيه مي كند. همين عنصر تجزيه شده را في نفسه و بدون توجه به روابط طبيعي اش با ساير عناصر و اجزا مورد توجه، بررسي و عمل قرار مي دهد و بعد از انجام برخي واكنش ها – مثل تجزيه هاي بيشتر يا تركيب با ديگر عناصر تفكيك شده و جدا شده ديگر – از آن چيزي مي سازد. محصولش مثلاً سيمان است. منظورم از تفكيك گرايي اين است. واژه بهتري سراغ داريد؟ بگذاريد سراغ پديدارهاي ملموس تري بروم: رنگ. رنگ طبيعي، طبيعي است. نيز نيست. دچار مرزبندي هاي دقيق نيست. اما مدرن: رنگ ها تفكيك شده اند از همديگر، داراي مرزبندي هاي دقيق هستند. در طبيعت گويا يكپارچگي رنگي عجيبي حكمفرماست. چشم طبيعت بين عادت به مرزهاي تيز ندارد. تيزترين رنگ ها، رنگ گل ها هستند. اما مقايسه كند با ما: رنگ ديوارها همه از يك رنگ واحد است. تمام وسايل اطرافمان رنگ هاي خاص دارند، رنگ هايي كه نوعي مرز هم هستند. نوعي تجلي انفكاك هم هستند. آري آري، مقايسه كنيد اين را با نگ آميزي كارهاي كودكان. كتاب هاي قصه بچه ها رنگ آميزي تيزتر، ساده تر و مرزبندي شده تري دارد. و همين راز جذابيت آن براي كودكان است: رنگ هاي قرمز و زرد و سبز و آبي با مرزهايي مشخص و كاملاً تيز و شفاف. بخشي عظيم از جذابيت كارتون ها براي بچه ها همين سادگي بصري آن است. پيچيده تر كه مي شود به سمت سنين بالاتر مي رود. همين، حاوي نوعي تعرض ضمني به سلايق مدرن هم هست. كه مدرن يعني ساده تر بودن، و فرار از پيچيدگي. كه اين تمايل به ساده كردن روابط در مصنوعات دست آدم مدرن هم خودش را نشان داده<br />برويم سراغ اشكال هندسي پديده هاي مدرن و ما قبل مدرن. باز اين تجزي طلبي در اين اشكال هندسي هم خودش را نشان مي دهد. تجزيه اشكال طبيعت (انتزاع خط، نقطه، سه گوش ...) و تركيب و بكار بستن آنها در مصنوعات. دفتري كه رويش مي نويسم – مستطيل است - ، ميزي كه رويش كار مي كنم كه باز هم مستطيلي است – اتاقي كه در آن هستيم، شهري كه در آن زندگي مي كنيم، همه اشكال هندسي مشخص و معلومي دارند. مستطيل اند، مربعند، دايره يا لوزي و بيضي و يا نه، تركيبي از اينها. پيچيده ترين هاي انها امروز در هواپيماها و اتومبيل ها ديده مي شود. ظاهراً ديگر آن طرح هاي ساده ابتداي مدرنيت جذابيت خود را براي آدم ها از دست داده كه سراغ منحني ها رفته اند. حتي ديگر در معماري هم برج هاي قوطي كبريتي و بدون انحنا چندان حس هنر دوستي آدم مدرن را بر نمي انگيزد<br />خوب، اين معماري را مقايسه كنيد با ساخته هاي حاصل از ذهن ما قبل مدرن. چه تفاوتي است؟ اينجا نكته جالبي به ذهنم رسيد. در اوج تمايلات مدرن آدم ها، فضاها كاملاً تركيب هاي ابتدايي اي از اشكال هندسي مبنا – مثل دايره، مستطيل، خط راست و غيره – بودند. به تدريج كه اين سادگي بي معنا به تدريج جذابيتش را براي آدم مدرن از دست داد، شروع كرد به پيچيده تر كردن آن. به تدريج مصنوعات او به سمت منحني ها، تنوع بيشتر و نزديكي به طبيعت پيش رفتند. نسل اول سلايق بصري مدرن، از آن رنگ هاي منفك شده شفاف و تيز بود، نسل دوم به سمت رنگ هاي ممتزج شده و تركيب شده و انحناي بيشتر پيش رفت، نسل سوم ديگر آن شفافيت ساده و ابتدايي را نمي پسندد و به سمت «مات» بودن – يادتان باشد كه ما در طبيعت چيز شفاف نداريم – پيش رفته – مثل صفحه جلد كتاب ها كه الان ديگر ماتش زيباترين است يا تابلوهاي فلكسي كه شفاف نيست، و قس عليهذا<br />اين مساله را به همين ترتيب مي توانيد در مورد بوها، اصوات و چشيدني ها هم مورد توجه قرار بدهيد. مدعي نيستم توجيه كاملي است، معذلك، بصيرت هاي جالبي در آن هست. البته هنوز صرفاً در مرحله توصيف پديداريم و چيزي كه كاشف از علت باشد نگفته ايم. شايد بشود گفت – خيلي فلسفي و انتقادي نگاه نكنيد، من همينطور از سر ذوق مي گويم – مدرنيت تلاشي بود براي رمز گشايي و راز زدايي و تحليل، ولي با اين نتيجه كه اين سادگي عناصر و حل شدن همه چيز ارضايمان نكرده باشد، همه دوباره به سمت راز آلودگي و رمزي كردن پيش مي رويم (پست مدرنيت). يا اگر بخواهم يك تحليل از نقطه نظر ديگري ارائه بدهم، بايد به ذهن انتزاعي و تحليلي ارسطويي اشاره كنم كه حاصلش مدرنيت است. اگر آدم را اين ارسطوي تجزيه گرا اينطور نكرده بود، آدم چطور مي شد<br /><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17677903-114740988301193968?l=seifi.blogspot.com' alt='' /></div>محمود سیفیhttp://www.blogger.com/profile/00188584855397751232noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-17677903.post-1147409562729002592006-05-12T08:18:00.000+03:302007-04-22T14:50:30.444+03:30<div align="right"><span style="font-size:130%;">29-1-85<br />مواهب بزرگ، منشأ وابستگي هاي بزرگتر و خطرناك تري هستند. بزرگ ترين اختراعات بشر روزي بزرگترين شكست ها را برايش به ارمغان خواهند آورد. تا وقتي الكتريسيته (به معناي صنعتي اش) نداشتيم، اگر شمع و چراغ پيه سوزمان هم نبود، خيالي نبود. امروز كه تار و پود زيستمان به برق گره خورده، وقتي نباشد، زندگي تعطيل است و بالاتر، ساختارهاي ارزشي – معنايي آدمها اساساً بهم مي ريزد. وابستگي هاي كمتر خطرات اندكي هم در پي دارند ولي آسايش بيشتر كه با اين وابستگي هاي بسيار محكم ايجاد شده، سخت در معرض تهديد است. الان با نور شمع مي نويسم. برق رفته. واقعاً انگار كه زندگي پوچ در پوچ باشد. فرض كن تلفن هم نداشتي! چه مي شد؟ فاصله تو با دنيا، همين برق است. برق نباشد، ديگر تو كه درخ ايکس هستي با كسي كه آنطرفتر در ميدان ايکس منزل دارد، ميليونها كيلومتر فاصله است. فاصله ها را نبايد به متر و كيلومتر سنجيد، فاصله زماني است كه طول مي كشد تا من به چيزي برسم. فاصله من ازايکس درفلان ميدان الان چند ساعت است. درست انگار وقتي تكنولوژي باشد، تا امريكا سفر كنم. اين فاصله (مفهومش) از دشواري پيمودن راهها و برقراري ارتباط ناشي شده. اگر بشر مي توانست در هر لحظه اراده كند هر جا كه خواست باشد، ديگر قرب و بعد مكاني يعني چه؟ اصلاً به ذهنش نمي رسيد آن را اختراع كند. همين است كه مي گويم تغييراتي كه ما عن قصد در زندگي هايمان بوجود آورده ايم، آرام آرام دارد ما را با خودمان بيگانه مي كند. نسل هاي بعد تفاوت ساختاري بلحاظ ذهني (منطق انديشيدن) با ما خواهند داشت. تفاوتي كه عمده دليل آن همان گسترش ارتباطات و بهم ريختن مفهوم فاصله در ذهن ما است. حالا كه با شمع مي نويسم مي فهمم كه آدمها با نورهاي انفرادي، ]منابع نوري كه محدودند و فقط مي توانند اطراف يك آدم تنها را روشن كنند[ خلوت بيشتري دارند. در روز همه همديگر را مي بينند، خلوتي نيست. شب است كه تاريكي آدمها را به خانه هايشان مي كشاند، و در همان خانه ها هم معمولاً محدود مي شوند به خودشان – توجه كنيد كه نوري وجود ندارد كه ارتباط را تسهيل كند. شايد اين خلوت ها، تنهايي ها و تبعاً درون بيني بيشتر آدمها، از خودشان شناخت بيشتري بدست مي دهد. يعني وقتي حلقه هاي ارتباطي – دقيقتر بگويم پيوندهاي ارتباطي – آدم با اطراف قطع مي شود، آدم به اين مي رسد كه خوب، بالاخره من كيستم؟ من چي ام؟ از كجا آمده ام؟ چه كاره ام در اين دنيا؟ اينها به شناخت آدمي از خودش عمق مي دهد. ذات گرايي قدما شايد به اين علت هم بوده كه آدمها قبلاً واقعاً «ذاتي» داشتند، چيزي بودند غير از بافت و «خودي» داشتند. مقايسه كنيد با امروز كه آدمي از خودش هيچ چيز ندارد مگر چيزهايي نامرتب و به هم گره خورده كه به عاريت از ديگران به ارث برده؛ آدمي چيست جز ديگران؟ در اين روزگار خالي از ذات؟ آري اين ارتباطات كه نبود، آدمها «چيزي» بودند، جوهري داشتند، مي شد به «اسمي» صدايشان زد. و آن بودند. الان اما، نه، چيزي نيستند كه بتواني به نامي بخواني اش. قسمتي از اين درياي بيكران، همه به هم ور، هيچ در هيچ. بي ذات. آري، اين از بقيه توصيفات آدم امروز دقيق تر است: بي ذات. از آنها جوهري نمانده، شده اند جمع اعراض و ايرادت وارد است فيلسوف كه مي گويي اعراض بايد سوار چيزي شوند ذات نام. همين است كه مي گويم آدم ديگر امروز نيست.اگر هست همين عرض است؛ اگر وجودش را بدون وجود ديگري كه قائم بدان باشد پذيرفته باشي<br />آدمها در دنياي بدون برق، حتي در خانه هايشان با فاصله اي از هم زيست مي كنند. ديواري بين آدمهاست. برق كه مي آيد آن ديوار بين اينها را بر مي دارد. فرض كن در شهر ديوارها را خراب كنند؛ چه مي شود<br />شايد روزي، اينقدر از اين شلوغي ها خسته شويم كه آرام آرام به ياد ذاتمان بيفتيم. كه بيابيم. نمي دانم. شايد<br /><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17677903-114740956272900259?l=seifi.blogspot.com' alt='' /></div>محمود سیفیhttp://www.blogger.com/profile/00188584855397751232noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-17677903.post-1145257679202766782006-04-17T10:20:00.000+03:302007-04-22T14:50:47.075+03:30<div align="center"><span style="font-family:Arial;font-size:130%;">اخیرا مشغول ترجمه کتابی به نام</span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;font-size:130%;">LAUNCHING INTO CYBERSPACE</span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;font-size:130%;">نوشته</span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;font-size:130%;">Marcus Franda </span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;font-size:130%;">بودم. کتاب بسیار مفید و جالبی بود برایم. بخش هایی از این کتاب در زیر آمده است. البته علی الظاهر تمام متن در این بلاگر به هم ریخته است</span> </div><div align="center"><strong><span style="font-family:arial;font-size:130%;">فرهنگ اینترنت در قفقاز و آسیای مرکزی</span></strong></div><span style="font-size:130%;">مشکلاتی شبیه به آنچه پیشتر در جمهوریهای شوروی سابق بحث شد، در مورد سه کشور قفقاز (ارمنستان، گرجستان و آذربایجان) و پنج کشور آسیای مرکزی (قزاقستان، ترکمنستان، قرقیزستان، ازبکستان و تاجیکستان) نیز صادق است. بدون اینکه به جزیئات بحث وارد شویم همین بس که هیچ کدامنتوانسته اند سرمایه برای مخابرات یا توسعهیک ظرفیت اینترنت قابل توجهجذب کنند کشور از میان این هشت کشور (همه بجز ارمنستان و گرجستان) در میان لیست دشمنان اینترنت سازمان پاریسی " گزاشگران سن فرونتیرز (RSF) ؛ قرار دارند، لیستی که فعالان حقوق بشر برای مشخص کردن این کشورها تهیه میکنند: کشورهایی که دولتهایشان نه تنها پتانسیلهای کامل اینترنت را توسعه ندادهاند بلکه تعمداً دسترسی به آن را با سانسور وب سایتها و انجام اقدامات کیفری علیه کاربرانی که از قوانین سانسور دولتی سرپیچی کردهاند، محدود ساختهاند، در این گزارش ترکمنستان بدترین کشور از میان هفت کشور جمهوریهای شوروی سابق از لیست بیست عضوی (بلاروس یکی دیگر از کشورهای عضو این لیست است) معرفی شده و نیز یک " سیاهچاله واقعی اینترنتی " نیز به آن گفته شده است.نرخ پایین نفوذ اینترنت مستقیماً مربوط به سیاستهای دولت است- هم در آسیای مرکزی و هم در قفقاز- که رابطه متقابل نزدیکی با میزان دموکراتیزه شدن دارد. مثلاً اریک هرون در یک مقاله مهم در باره این موضوع دریافت که قزاقستان و تاجیکستان سیاست " فراموشی " را نسبت به فنآوری اطلاعات در پیش گرفتهاند در حالیکه ازبکستان و ترکمنستان ( دو کشور با کمترین میزان دموکراسی در آسیای مرکزی) به طور فعال با دسترسی شهروندانشان به اینترنت مخالفت کردهاند. در نیمه سال 2001 بانک اروپایی و بازسازی و توسعه (EBRD) تمام وامهای به بخش عمومی ترکمنستان را متوقف کرد و صندوق ینالمللی پول عملیات خود در بلاروس و ازبکستان و نیز ترکمنستان به حال تعلیق در آورد. هر دو مؤسسه تقلیل کمکهای مالی از کشورهای حوزه دریای خزر را به دلیل شکست این کشورها در انجام اصلاحات اقتصادی و نیز در مورد EBRD بدلیل یک دستور جدید برای تأکید بر اهمیت اصلاحات اقتصادی و فنآوری اطلاعات در اعطای وامها، انجام دادند.<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17677903-114525767920276678?l=seifi.blogspot.com' alt='' /></div>محمود سیفیhttp://www.blogger.com/profile/00188584855397751232noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-17677903.post-1144640919571160462006-04-10T07:15:00.000+03:302007-04-22T14:50:59.325+03:30<div align="right"><span style="font-family:arial;font-size:130%;">15-10-84<br />الف. چیزهایی در عالم هست که در تور ادراک ما نمی افتد. یعنی ما نسبت به آنها شناخت نمی یابیم<br />مثال: امواج الکترو مغناطیسی که هرگز از آنها آگاهی نمی یابیم، امواج مادون قرمز یا فرا بنفش<br />ب. برخی از آنچه تاکنون برای ما قابل شناسایی نبوده، با گسترش تورهای شناخت- ایجاد ابزارهای گسترده و گسترش یافته به دام افتاده و مورد بهره برداری قرار گرفته است. مانند همان امواج نامریی و نامحسوس که توسط ابزارهای ردیاب و دتکتورها به دام افتاده اند و ما از آنها آگاهی یافته ایم<br />ج. باید به دنبال روشهایی باشیم برای تسخیر لایه های دیگر واقعیت- با این فرض که واقعیت لایه های متعددی دارد<br />د. بخشی ار آن لایه های دیگر که هنوز تحت "قواعد علمی" در نیامده، در علوم باطنی، فراروانشناسی و امثالهم مورد بحث قرار می گیرد. گواینکه اکنون کسی در "وجود" آن دیگر مشکوک نیست. مساله، مساله کشف است<br />ه. می توان فرض کرد که این واقعیت های ناشناخته دو بخش اند: بخش اول واقعیت های هم-پارادایم با ما و دیگر واقعیت هایی در پارادایم های دیگر. برای کشف واقعیت های هم پارادایم- یعنی آندسته که درآن لایه از واقع که به ادراک ما درمی آید، هستند- شاید برخی تغییر روش ها، مفاهیم جدید و ابزار جدید کارگر افتد.ولی برای رویت آن لایه های دیگر واقع چه باید کرد<br />و. دستگاه ادراک آدم محصول ساختارهای مفهومی کنونی اوست که این خود ساخته تاریخ، طبیعت، و... است. چگونه می توان از این زندان مفاهیم نقبی به برون زد؟ مساله اینجاست<br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17677903-114464091957116046?l=seifi.blogspot.com' alt='' /></div>محمود سیفیhttp://www.blogger.com/profile/00188584855397751232noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-17677903.post-1133687687924532832005-12-04T12:40:00.000+03:302007-04-22T14:51:33.084+03:30<div align="right"><span style="font-size:130%;"><strong>یک.</strong> اگر در روند تکوین و تطور علوم مختلف- بخصوص کاربردی ترشان- دقت کنید خواهید دید که مبنای گسترش آنها،نیازهای آدمیان بوده است اغلب. در این میان البته استثنائاتی هم هست. مثل برخی مباحث ریاضیات که انتزاعی محض بوده و در زمان بوجود آمدنش هیچ کاربردی نداشته و صرفا نوعی فعالیت علمی محض بوده است<br /><strong>دو.</strong> وقتی مرحوم! ارسطو شیوه رایج اندیشیدن تا زمان خودش را تدوین کرد و به آن حالت دستوری و قانونی داد، در واقع ساختارهای اذهان نسل های بعد را هم تا حدی شکل داد: اگر میخواهید اندیشه تان صحیح باشد چنین بیندیشید</span></div><div align="right"><strong>مثل دستور زبانهای تدوین شده که جریانات غالب زبانی را تدوین می کند و به آن حالت قاعده واحدی می دهد و شاید بتوان گفت موجب می شود نسل های بعد همگن تر، قانونمند تر و همسان تر سخن بگویند<br />سوم. همین کار را نیوتن با مفاهیم فیزیکی انجام داد. تعریف و تزریق واﮊه ها و مفاهیمی چون حرکت، سرعت، جاذبه و غیره- که همگی با هم ارتباطی کاملا نظری داشتند و یک دستگاه مفهومی تشکیل می دادند- به دستگاه اندیشه و زبان آدمی، باز نسل های بعد را نسلی " اندیشنده در ساختار" بار آورد<br />چهارم. " نظریه های بزرگی" از این قبیل در ساحات دیگر علوم نیز وجود داشت، دستگاه مفهومی هندسه اقلیدسی، نجوم، زبان، و غیره. با تثبیت حاکمیت این دستگاهها بر تمام اضلاع حیات بشر و نیز با به عینیت درآمدن محصولات تکنیکی آن تظریه ها، تمدن تمدنی شد که بتوند مصداقی اعلی ازاین نظریه ها باشد. نظریه ها زندگی مارا به شکل خود درآوردند<br />پنجم. نظریه های بزرگ، بزرگترین عوامل رکود و نیز محدود کننده های بزرگی هم هستند<br />ششم. چگونگی شکل گیری احساس نیاز و به تبع آن تلاش برای رفع آن، ساز و کاری است کاملا وابسته به دستگاههای مفهومی زمینه آن. پس تطور نیاز محور یعنی تحکیم دستگاههای پیشین<br />نتیجه: تمدن ها باید گاهی کاملا نامنظم، بی هدف و دیوانه وار، فرضیاتی کاملا پرت بپرورانند و مبنای عمل قرار دهند، شاید فرجی حاصل شود و امکانات به اتمام نرسد و راه جدیدی باز شود</strong></div><div align="right"><span style="font-size:130%;"></span></div><div align="right"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17677903-113368768792453283?l=seifi.blogspot.com' alt='' /></div>محمود سیفیhttp://www.blogger.com/profile/00188584855397751232noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-17677903.post-1133081956431912982005-11-27T12:16:00.000+03:302007-04-22T14:51:49.750+03:30<div align="right"><span style="font-size:130%;"><em>سلام</em></span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;"><em>این ها را اگر بدون بخش های قبلی بخوانید احتمالا هیچی سردر نیاورید، و اگر با قبلی ها بخوانید ممکن است چیزهایی بفهمید! اما باز مطمئن نیستم آن چیزی که شما می فهمید همانی است که من میخواسته ام شما بفهمید! این شما و این متن سوم و آخر</em></span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;">دومی ها اما اگرچه تن و ظاهر را تسلیم کرده اند، هنوز دل نداده اند. و اما آگاهانه تن به این تسلیم سپرده اند و این پذیرفتن شکست آگاهانه خود با آن که نمی داند که محصور است تفاوت از زمین تا آسمان دارد. البته ناگفته نماند که بعضی از آن پوست کلفت های گروه اول اگر کم نیاورند و با کله شقی و بی محابا به راه آبنرمال خود ادامه دهند احتمالا خود بعدها تبدیل به یک سیستم ارزش می شوند. دیگرانی به گردشان جمع می شوند و پیوستن به اینان خود تشکیل یک بافت دیگر را می دهد. همین که این زمینه آماده شود، موانع "تنهایی" دیگران هم برداشته شده و طرح نوینی درانداخته می شود. طرح نویی که خود بعد ها ممکن است تبدیل به نُرم غالب جامعه شود. خوب، این دوگانگی، تزویر، ریا و دورویی از نوع شفاف، صریح و آشکار است. ابهامی وجود ندارد و عامل می داند چه می کند و فرض هم این است که در درون خود انسجام، هماهنگی و وحدت دارد. یا به تعبیر دیگر آن "خود" فرماندهی را بدست دارد. این تزویر و دورویی همیشه اینقدر شفاف نیست. همیشه اینطور نیست که آدمها "یک" چیز باشند، که تصمیم بگیرند ظاهری داشته باشند و باطنی و تظاهری کنند و غیره... گاهی آنها در درونشان دو تکه می شوند، با خود به "رودرواسی"، تعرف و پنهانکاری می افتند. این یکی دیگر خیلی جالب و عجیب است. عجیب از جهت که دیگر "خودی" نمی ماند که سکانداری را بدست بگیرد و آدم کاملا دو تکه می شود. تکه پنهان نفس و نیمه آشکار آن. کدام اصیلند؟ هیچ کدام و هردو. هیچ کدام چون هیچ یک تفوق بر دیگری ندارد و هر دو، چون در هر موقعیتی یکی کاملا دیگری را به عقب می راند و حاکم بلا منازع افعال عامل می شود. این مورد در جامعه ما و هر جامعه سنتی دیگری که مواجه با نظام فرهنگ و اندیشه مدرن متفاوتی شده مصداق بارزی دارد. به جرات می توان گفت همانطور که منابع تغذیه فرهنگی و فکری در جامعه ما بشدت متکثر و در دو سر طیف های کاملا متضادی قرار دارند، به همین قیاس، درون افراد و وجدان ایشان هم دو تکه، متضاد و در چالش و نزاع و مخاصمه است. چالش که می گویم دیگر به معنای آن نیست که جامعه ارزش هایی تحمیلی دارد که فرد مجبور به اطاعت از آنهاست، نه! اینجا هر دو طرف اصالت دارند، ریشه هایی عمیق در ملزومات زندگی دوانده اند و رها کردن یکی و گرفتن دیگری به کمال و تمام، به توصیه و سفارش و درس اخلاق و تقوا، حل نمی شود.<br />گاهی این ذوات تکه تکه شده، در بیرون بروزهای بسیار ملموسی پیدا می کنند. عموم ما از هر قماشی که باشیم، دو آی دی، میل و مانند آن داریم. یکی برای خود رسمی و علیه السلاممان و دیگری آن خود مارمولکی که گاه می خواهد در نبود آن چشم های زمینه ای کمی از قیود رها تر باشد.این ها بیشتر بدان دلیل است که نظام های ارزش منسجم و واحدی در ما وجود ندارد. این نظام های ارزش را بعضی ممکن است "شخصیت" هم بنامند. شخصیت های متزلزل، دوگانه و به تعبیر دیگر "بحران هویت". وقتی ما هویت واقعی مان را رو نمی کنیم همیشه بخاطر آن نیست که افشای هویتمان عواقب اجتماعی دارد، نه، گاهی واقعا احساس می کنیم خودمان آن هویت پنهان هم نیستیم. یعنی واقعا سردرگمی. این حالت سردرکمی و تذبذب و چندگانگی شخصیت از ویژگی های بسیار رایج آدمهای جامعه امروز ماست. جامعه ای که هیچ آرمان غالب متحدی ندارد. هر کس شیپوری می زند و پیروانی دارد و ابزاری و ... بدبختی </span><span style="font-size:130%;">اینجاست که عموم افراد به هر دو طیف تعلقات وسیعی دارند. این وضعیت امروز ماست</span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;">والسلام </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17677903-113308195643191298?l=seifi.blogspot.com' alt='' /></div>محمود سیفیhttp://www.blogger.com/profile/00188584855397751232noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-17677903.post-1132757050712698762005-11-23T18:10:00.000+03:302007-04-22T14:51:59.557+03:30<div align="right"><span style="font-size:130%;">پس انسانها گاهی علیرغم میل باطنی شان به انجام دادن عملی مجبور میشوند. این اجبار از نوع اجبار فیزیکی نیست الزاما. مثل آنچه در باره آن مرحوم خودکشی کرده دیدیم. علت این دوگانگی رفتار و امیال- آنچه می شود آن را دورویی، ریا، تظاهر و تزویر نام نهاد- اختلاف در نظام ارزش رسمی است که توزیع ثروت، تشخص و علم و اعتبار بدست اوست. آدمها در جدال بین خود و جامعه و یا همان بافت و هر چیز دیگری که اسمش را بشود گذاشت، به این دوراهی می رسند. همیشه اما نه. در واقع افراد اندکی از اختاپوس و ابزارهای همسان سازی فرهنگی مختلف در جامعه جان سالم به در می برند. آنها که می توانند از زیر بارش های سنگین ارزش های اجتماعی نقبی به برون بزنند بر سر این دو راهی اسیر می شوند: میتوانند بر " خودیت"، " اصالت" و خواست های برخاسته از ماهیت خود پافشاری کنند و دیگران را به هیچ بگیرند، یا دست تسلیم بالا ببرند که گربه بود ... و الباقی قضایا<br />آنها که راه نخست را انتخاب کنند بسته به میزان انحرافشان از ارزشهای مقبول عموم به مجازات های سختی گرفتار خواهند شد. هر اجتماعی به طریقی پیشگیرانه راههایی برای کنترل " انحرافات ارزشی" ایجاد کرده است. گاه که میزان انحرافات بسیار بالا باشد آشکارا منحرفین را به تیمارستان ها خواهند برد زیرا سلامتشان مخدوش شده است- </span><span style="font-size:130%;">سلامت چیست؟ همین می تواند موضوع یکی از مباحث ما باشد</span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;">ببخشید باز ناتمام ماند، بعدا بیشتر توضیح میدهم و سعی می کنم تمامش کنم</span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;">یا حق</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17677903-113275705071269876?l=seifi.blogspot.com' alt='' /></div>محمود سیفیhttp://www.blogger.com/profile/00188584855397751232noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-17677903.post-1132738240821232262005-11-23T12:45:00.000+03:302007-04-22T14:52:12.538+03:30<div align="right"><span style="font-size:130%;">افعال آدمی را شاید بتوان تحت تاثیر و حاصل و نتیجه دو نیرو و عامل اصلی دانست: آنچه خود آن را دوست دارد یا از آن بیزار است و آنچه بدلیل خوشایند دیگران موجب انجام عملی می شود. من وقتی غذا می خورم، احساس گرسنگی کرده ام، و فارغ از اینکه دیگران چه می اندیشند، سفره را باز کرده ام، نانی برداشته ام و خورده ام. ولی اینکه چه لباسی بپوشم حاصل محاسبات من درباره نگاه جامعه به لباسهای مختلف است. اولی حاصل درک نیازی ذاتی و قائم به نفس است و فارغ ازاینکه در بیرون دیگرانی باشند یا نه و نظر مثبت یا منفی به غذا خوردنم داشته باشند، آن را انجام خواهم داد. دومی اما انتخابی است که کاملا وابسته به بافت است: جایگاه اجتماعی من، جانگاه اقتصادی من، قضاوت اطرافیانم نسبت به روشهای مختلف لباس پوشیدن، قراردادهای اجتماعی، نگاه دین من به نوع لباس و تمام چیزهای دیگری که منشایی درمن بنفسه ندارد. یا اگر دیگرانی نباشند، جامعه ای نباشد بی معنی است. – البته درست است که انتخاب برخی ویژگی های لباس مثل گرم بودن، یا زبری و نَرمی آن بیشتر از آنکه نتیجه نظام ارزشهای اجتماعی گرداگرد من باشند، متاثر از نیاز غریزی من به گرم شدن هنگام سرما یا احساس خوشایند از نَرمی لباس هستند. همچنانکه گاه نطام ارزشهای اجتماعی گرداگردم آنقدر قوی ترند که من در زمستان هم با آستین کوتاه بیرون می آیم، تنها به این خاطر که مد است و این نکته البته درباره غذا خوردن هم صادق است. اولا اینکه تنها اصل "سد جوع" را می توان فعلی طبیعی و برخاسته از ذات و قائم به نفس دانست اما چه خوردن، چگونه خوردن و چقدر خوردن هم باز متاثر از آن بافت درهم تنیده ارزشهای اجتماعی اطراف من است. چه اینکه حتی"لذیذ بودن" غذاها هم بلاخره نیمی بسته به پیش زمینه و سابقه ارزشی ریشه دار در جامعه و نیمی بسته به ویژگیهای فیزیکی- فیزیولوژیک است. و باز تصور کنید من تازه از روستای خوش آب و هوا و کاملا سنتی"پَرگو" در آذربایجان به تهران آمده باشم، علیرغم اینکه با دیدن پیتزا احساس تهوع بهم دست می دهد، معذلک با ولع در یکی از رستوران های زیبای خ ولیعصر مشغول خوردن آن هستم، فقط به این دلیل که آگاهم پیتزا خوردن یکی از نشانه های تشخص محسوب می شود. اینجا یک ارزش اجتماعی- از دید آن روستایی اهل پرگو- بر میلی طبیعی و کاملا ذاتی و قائم به نفس ارجحیت پیدا کرده است. و البته باز رگه هایی از تاثیر بافت اجتماعی – من اگر در نیویورک بزرگ می شدم پیتزا برایم واقعا لذیذ بود- در همین ذائقه خودش را نشان می دهد. تمایز دقیق بین اعمال متاثر از امیال ذاتی من و اعمال متاثر از بافت شاید چندان ممکن نباشد ولی با اطمینان می توان گفت که اعمال متاثر از نیازهای غریزی مثل نیاز به خوراک، پوشاک، مسکن، غریزه جنسی و مانند آن خالص ترین اعمال فردی هستند- قطع نظر از چگونگی پاسخ به این نیازها که باز متاثر از بافت است. راه دیگر این است که ما طیفی را در نظر بگیریم: در یک سر این طیف اعمالی قرار دارند که کاملا اصیل، ذاتی و مستقل از بافت اند و در سوی دیگر طیف اعمالی کاملا بافت زده. اعمال آدمی همواره در بین یکی از دو سر این طیف قرار دارد. گمان می کنم این مفهوم تا اینجا کاملا روشن شده باشد.<br />این بافت که می گویم منظورم چیست؟ حسین سخت می کوشد در آزمون ورودی دانشگاه قبول شود: چرا؟ او در خانواده ای فرهنگی رشد کرده است. پدر او معلم و مادرش پرستار بوده اند. علم و دانش و تحصیلات از شاخصه های اصلی موفقیت در خانواده حسین از کودکی بوده اند. در مدرسه هم او از " بچه مثبت" ها بوده. بدلیل این اهمیت تحصیلات، پدر و مادرش او را به یکی از مدارس نمونه فرستاده اند. معاشران، دوستان و گروههای مرجع نیز برای حسین این اهمیت علم و مدارج دانشگاهی را روز بروز بیشتر کرده اند. خوب، حسین با خود می گوید من اگر در دانشگاه قبول نشوم نزد دوستانم خوار و کوچک شده ام. جامعه دوستان آن را ضد ارزش می داند ، پدر و مادر و خانواده هم همینطور. و ارتباطات عمیق حسین عمدتا با همین دو گروه است، ارتباطات انبوه و گذرای او با اطرافیان کم تاثیر – بقال سرکوچه، تلویزیون، مطبوعات، اتوبوس، دین و ...- نیز اگز موافق با این داوری نباشد، دست کم مخالف نیز نیست. علاوه براین او مسائل دیگری را نیز در نظر می گیرد: من اگر مدرک دانشگاهی نداشته باشم، علاوه بر اینکه در جامعه ارزش و اعتبار ندارم ، شغل هم نخواهم داشد. یعنی جامعه برای تحمیل ارزشهای خود به افراد صرفا از ابزارهای معنوی- مثل تشخص – استفاده نمی کند. او بی رحمانه تقسیم مواهب محسوس و طبیعی – که برای رفع همان نیازهای اولیه غریزی- نیازمند آنیم را نیز منوط به گردن نهادن به این نظام ارزش می کند: مکانیزم های جامعه برای پیروی از نُرم ها. در این فضاست که خودکشی حسین وقتی در دانشگاه قبول نمی شود کاملا معقول و قابل فهم است-آدمها کی به خودکشی می رسند؟ کی تمام امکانات حیات از انسان سلب می شود؟ زندگی چگونه آنقدر تیره می شود که مرگ تنها درمان آن است؟ بعدا بیشتر فکر می کنیم درباره اش.<br />ارزشهای هر فرد را چه عواملی تعیین می کنند؟ خانواده، دوستان، تلویزیون، روزنامه، مدرسه و دانشگاه و مذهب و ....<br />اما نکته مهمتر این است که آدمها با یک فرمول واحد از این عوامل متاثر نیستند. میزان تاثیر گذاری هریک از این عوامل بر هر انسانی کاملا متفاوت است - هرچند قدر متیقنی از ارزشهای مشترک در هر جامعه ای وجود دارد. سِر اختلافات اعمال آدمیان در شرایط به ظاهر مساوی و مشترک نیز همین تفاوت در میزان تاثیر پذیری شان از یک عامل واحد است. پس هر آدمی در میزان تاثیر پذیری از این عوامل با دیگری متفاوت است. هر آدمی یک فرمول منحصر بفرد است: فرمولی مرکب از عوامل متفاوت با ضریب های مختلف. ارزشهای زید که از کودکی در خیابان بزرگ شده، اهل چاقو و قمه کشی است و تا حالا پنج بار به زندان رفته بسیار متفاوت است با حسین در مثال بالا. همین فرمول های مختلف و ارزشهای متفاوت، موجد اعمال کاملا متفاوتی است- گاهی اگر نظام های ارزش آدم های کاملا متفاوت با خودمان را تحلیل کنیم، خیلی سعه صدرمان بیشتر می شود- اینها را مقدمه گفتم که نتیجه بگیرم آدمها هر کدام تجربیات متفاوتی را از سر گذرانده اند، در بافتهای متفاوتی از همدیگر رشد کرده و تکوین یافته اند و حاصل آنکه هر کدام چیزی منحصر بفرد و مستقل هستند: برای این چیزهای متفاوت نمی توان احکام یکسانی جاری کرد. همانطور که نمی شود با پیش انگاره های یکسان آنها را فهمید. فهم هر کس کلید خاص خود را می طلبد. منظورم از بافت یا نظام ارزش احتمالا واضح شده است.<br />گمان می کنم کمی از بحث اصلی دور افتادیم. برگردیم به آن طیف کذایی تا یک مطلب دیگر هم اضافه کنم.<br />چه ملاکی برای بازشناسی یا تشخیص اعمال اصیل و اعمال ساختگی انسانها وجود دارد؟ کی می شود گفت عملی اصیل است و کی ساختگی و ظاهری؟ اگر فلسفی عمل کنیم و مته به خشخاش بگذاریم احتمالا هرگز نشود مبنایی به دست داد. ضمن اینکه یک تفکیک هم در اینجا باید مورد توجه قرار بگیرد: اصالت از دید چه کسی؟ از دید عامل یا ناظر بیرونی؟ ناظر بیرونی احتمالا بدون داشتن پیش فرض فلسفی درباره اصالت هیچ قضاوتی نمی تواند داشته باشد. مثل پیش فرض فطرت الهی. اگر ناظر بیرونی اعتقاد داشته باشد که انسانها ذاتا خداجو هستند، هر حرکت بر خلاف آن را عملی ساختگی، ظاهری غیر اصیل خواهد شمرد. ما اما اینجا نمی خواهیم وارد حوزه متافیزیک شویم. گمان می کنم ما اگر در اینجا صرفا اپیستمیک و نه انتولوژیک بحث کنیم بیشتر افاده به مقصود کند. پس ملاک ما می تواند این باشد که هر جا عامل احساس کند برای گردن نهادن به نُرم های اجتماعی عملی را انجام داده ونه برای حظ نفس خویش، اینجا آن عمل را ساختگی و ظاهری می نامیم.<br />به یک تفکیک دیگر هم توجه کنید: گاهی هست من کراوت می پوشم و کراوات پوشیدن را دوست دارم و گاهی کراوات می پوشم اما آگاهم که اگر محدودیت های اجتماعی نبود در جا پرتش می کردم بیرون. درست است که در همان حالت اول هم دوست داشتن من کراوت را، بدلیل تاثیر پذیری من از نرم های جامعه بود و عملی اصیل و ذاتی-به معنای آنچه در آن طیف مورد بحث بود- نبود، لیکن واقعا درآن لحظه کراوات پوشیدن را عن قصدٍ و به میل خودم دوست داشتم. بر خلاف آنجا که علیرغم اشمئزازم از کراوات بدلیل رعایت نُرم آن را می پوشیدم. اینجا ما با دو نوع اصالت یا دو مفهوم از اصالت مواجه ایم: اول: اصالتی که در ابتدای نوشته آوردیم، یعنی هرگونه بافت زدایی و خالی بودن از تاثیرات متن. دیگری که در اینجا با آن مواجه ایم اصیل به معنای اینکه عمل صادر شده برای حظ نفس و با میل باطنی است، در مقابل اعمال ساختگی که آگاهانه از انجام آن ناخشنودیم و در انجام آن در محذوریت قرار داریم. خوب، از اینجا به بعد ما هر جا از عمل اصیل حرف می زنیم، اصیل به معنای دوم است. تا اینجای کار بد نیامده ایم.<br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17677903-113273824082123226?l=seifi.blogspot.com' alt='' /></div>محمود سیفیhttp://www.blogger.com/profile/00188584855397751232noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-17677903.post-1131981238205937942005-11-14T18:31:00.000+03:302007-04-22T14:52:25.298+03:30<div align="right"><span style="font-family:georgia;font-size:130%;">تصور میکنم که اگر چند نکته راجع به مطلب قبلی ام یعنی "چرا می نویسیم؟"- و دیگر یادداشت های این وبلاگ پیش و پس از این، بگویم خالی از لطف نباشد</span></div><div align="right"><span style="font-family:georgia;font-size:130%;">اول توضیح کوتاهی در باره برخی مشکلاتِ ویرایش متن فارسی بلاگ اسپات است که احتمالاً شما هم کم و بیش از آن خبر دارید. من هنوز مطمئن نیستم که این نارسایی ها از ویندوزمن نیست ولی احتمال قوی می دهم که مشکل، مشکل عمومی بلاگ اسپات باشد، چه اینکه با کامپیوترهای دیگر هم به همین مشکل برخورده ام. اولین مشکل خدمات متنی بلاگ اسپات، علائم اند. هر علامتی در اول و یا آخر یک متن بیاید، بلاگ اسپات جایش را بهم می ریزد. گاهی اصلاً یک جمله را کلاً جایش را عوض می کند. مثلاً من مجبورم در آخر هیچ جمله ای که انتهای پاراگراف است از نقطه استفاده نکنم چون نقطه را به اول پاراگراف انتقال می دهد. دومین مشکل استفاده از اعداد است که باز متن را سر و ته می کند و بهم می ریزد و من مجبور می شوم به جای آن از معادل های حرفی استفاده کنم. سوم: استفاده از کلمات لاتین در وسط متن های فارسی باز هم متن را بهم می ریزد و مشکلات دیگر. بخاطر همین مشکلات ممکن است شما گاهی احساس کنید متن سر و ته ندارد و الخ. نمی دانم چطور این مشکل قابل حل است، اگر راهی سراغ دارید، یادآوری کنید. از بدبختی ماست شاید این که سرویس های وبلاگ فارسی آنقدر کند هستند که آدم با این همه نارسایی های اسپات، آن را به بقیه ترجیح می دهد. ضمن اینکه هیچ تضمینی در ارائه خدمات با کیفیت و ماندگار توسط این شرکت های ایرانی وجود ندارد. ولی اسپات برای حفظ آبروی گوگل هم که شده، مجبور است خدمات با کیفیت ارائه کند و بعید نیست اگر طوری می شد این نارسایی ها را در متون فارسی به گوش گردانندگانش رساند، شاید زود ردیفش می کردند. بهر حال، و با این اوصاف ظاهراً اسپات بهتر از بقیه سرویس دهنده هاست. گفتم، حالا اگر فکر می کنید مشکل، مشکل من است نه اسپات، راه حلش را هم بنویسید</span></div><div align="right"><span style="font-family:georgia;font-size:130%;">نکته دوم: تعمدی دارم در این که خیلی درگیر مسائل حاشیه ای متن نباشم و بیشتر به حرف ها و کانتنت و محتوا بپردازم. یعنی طوری بنویسم که هنگام نوشتن اصلاً حواسم به جای دیگری پرت نشود؛ به اینکه مثلاً "کاش بجای فلان واژه، واژۀ دیگری استفاده می کردم "، "عجب جمله بندی ضعیفی شد " ، " استفاده از این کلمه که خیلی بی¬ادبی است" و امثالهم. گاهی احساس می کنم این درگیر شدن با مسائلی که اساساً باید " جنبۀ ابزاری" برای ما داشته باشند تا استقلالی، واقعاً مشکل آفرین است. یعنی سرعت اندیشیدنت را می¬کاهد، " لفظ باز"ت می کند- کلمۀ بهتری برای این مفهوم داریم؟ چیست؟ - و گاهی ممکن است انتقال بعضی مفاهیم با واژه ها ، چارچوب ها و ادا و اطوارهای مؤدبانه و آکادمیک و فنی آنقدر به دردسرت بیندازد که اساساً قید گفتنش را بزنی و بی خیالش شوی. در حالیکه خوب همان انتقال هر چند ضعیف هم بهتر است از اینکه کلّاً از بیخ و بن مسأله را طرح نکنی. بهر حال تعمد دارم در این که راحت باشم؛ هر چند گاهی این "لمپن بازی ها" داد خیلی ها را در بیاورد و عده ای هم احساس کنند زبان فارسی دارد سوراخ می شود. با این همه اعتراف می کنم که گاهی انتقال بعضی مفاهیم و ایده ها و حرف ها جز با بکارگیری واژه هایی خاص و تعابیر و اصطلاحاتی نامأنوس و پیچیده ممکن نیست. عرب ها ضرب المثلی دارند با این مضمون : زیاده الحروف تدل علی زیاده المعانی (؟؟!!) نمی دانم! یک همچین چیزی است؛ که در نحو می¬گویند هر چه این اضافات حروف در ابواب ثلاثی مزید یا رباعی مزیدها بیشتر باشد بر معانی فاخرتر و عمیق¬تری هم دلالت دارند. شاید هم این طور باشد در عربی؛ و در فارسی هم تا حدّی؛ بگذریم</span></div><div align="right"><span style="font-family:georgia;font-size:130%;">نکته سوم: هر بلایی سر خود آورده ام که پشت کامپیوتر راحت باشم نشده که نشده. وقتی پشت کامپیوتر می نشینم، انگار که کسی دنبالم کرده باشد، سرعت وحشیانه ای می گیرم و عقلم گویا زایل می شود. نه حوصله دارم درست و حسابی بخوانم و نه اینکه بنویسم. فقط بچرخ تا بچرخیم؛ و بچه هایی که گاه این حالت را در من دیده اند همه شاکی اند؛ "سیفی! چه خبرته؟ یه دقیقه صبر کن ببینیم چه خبره؟" من اما؛ بتاز تا بتازیم. این سرعت که می گویند از ویژگی های عصر جدید و نسل جدید است در این جا واقعاً دیدنی است. برای همین هم اگر بخواهم یک متن را جدّی جدّی بخوانم حتماً باید پرینتش بگیرم. اصلاً با مانیتور و صفحه کلید و اینها انس نگرفته ام؛ این که گفتم مخم کار نمی کند جلوی مانیتور، کاملاً جدی است؛ یعنی خودم را بکشم هم نمی¬توانم بیشتر از یکی دو صفحه بنویسم. انگار حتماً باید یک روان نویس- اگر از این یونی بال های ژاپنی باشد که قیامت! است و کاغذ آچار! با یک میز خلوت روبرویم باشد تا نوشتنم بگیرد؛ هم نوشتنم و فکر کردنم. واقعاً از کار کردن با صفحه کلید لذت نمی برم. اینها را گفتم که بدانید من یک وبلاگیست حرفه ای نیستم؛ یا بالاتر از آن هنوز آدمِ آنلاینی نیستم. خو نگرفته ام با آن فضا؛ لااقل با سخت افزارش. بنابراین، پس از نوشتن متن با قلم و خودکار، یا خودم تایپش می کنم- اگر کم باشد- یا می دهم به کسی که تایپش کند. خوب طبیعی است که ماهیت این طور نوشتن با آن نوشتنِ حرفه ای خیلی فرق دارد. شاید مهم ترین فرقش این است که وقتی من اینجا در یک اتاق تنها و روی یک میز تحریر می نویسم اصلاً حالت گفتگو و مخاطبه و یا دیالوگ بهم دست نمی دهد مطالب بیشتر از اینکه برای شما باشد و در جریان یک گفتگو نوشته شده باشد، شاید نوعی خودگویی است؛ گفتگو با خود. این خیلی فرق دارد با حالت شماها که همانطور آنلاین، کامپیوتر در مقابلتان، تایپ می کنید و بعد روی سِند کلیک می کنید. انگار همه رفقا نشسته اند و دارند مطالبتان را در همان جا می خوانند. واقعاً شبه دیالوگ است. نمی گویم کدام بهتر است و کدام بدتر- اساساً مگر در این چیزها هم می شود ارزشی حرف زد؟- بلکه فقط توصیفی از آنچه در حال روی دادن است </span></div><div align="right"><span style="font-family:georgia;font-size:130%;">از " گفتگو" گفتم، این را هم بگویم که باز از چیزهایی که تعمد دارم روی آن، حفظ زبان گفتاری است در نوشتنم. احساس می کنم من هر چقدراین واسطه ها را بین خواننده و اندیشۀ خودم کمتر کنم، ما می توانیم فهم بهتری از هم داشته باشیم. یعنی یکبار هست ابتدا فکر می کنید بعد تبدیل به واژه می کنیدش- البته خیلی ها اعتقاد جدی دارند که ما با همان واژه ها فکر می کنیم، هر چه که هست- بعد تبدیلش می¬کنید به جملاتِ ذهنی تان- و بعد اگر می توانستید در قالب نوشتاری می ریزید. و بعد خواننده باید این متن را بخواند و از پس این همه واسطه بفهمد در مغز حضرتعالی چه گذشته. فرآیند تبدیل اندیشه به نوشتار خیلی سخت تر است از تبدیل آن به گفتار. همین است که خیلی ها زحمت نوشتن به خودشان نمی دهند. چون واقعاً نمی توانند با این قالب راحت باشند. ولی براحتی حرف می زنند. حرف زدن قید و بند های نوشتن را ندارد.- به نوشتۀ قبلی ام نگاه کنید- و آدمها عموما برای این که حرف بزنند قبلش مثلاً به واژه ها و ساختار جملات و امثالهم فکر نمی کنند. همینطور یکریز حرفها می آید درست است، آدمها بخاطر این فارغدلی عجیب در حرف زدن، گاهی به چرت و پرت گفتن می افتند ولی این حسن بزرگ را هم دارد که براحتی همدیگر را می فهمند. معمولاً آدمهایی با اختلافِ بافت ها و زمینه های بسیار عمیق هم که به هم می رسند اگر زبان مشترکی داشته باشند- منظورم از زبان اینجا فارسی، انگلیسی، و آلمانی و... غیره است نه آن تعبیرات دیگر از زبان- بهرحال حرفهایشان را بهم حالی می کنند. البته این درست است که خیلی از مسائلِ علمی را واقعاً جز با این دقت های زبانی که با غیر نوشتن هم بدست نمی آید نمی شود بیان کرد. قبول دارم این رابهرحال این ها نمونه است برای اینکه به یک روش کارآمد متناسب با نیازهای خودمان برسیم</span></div><div align="right"><span style="font-family:georgia;font-size:130%;">نکته چهارم: سعی می کنم روی حرفهایی که در این وبلاگ می نویسم، تعصبی نداشته باشم- و واقعاً هم در اغلب موارد ندارم و بیشتر که بگذرد خواهید فهمید این را- و فقط زمینه مناسبی برای مبادلۀ اندیشه ها فراهم کنم. باز از خاصیت این فضای گفتگو، سیاّل و گفتارمانندِ وبلاگ نویسی این است که آدمها می توانند بسیار صمیمی تر باشند با هم. حرفی را بگویند، از کسی چیزی بشنوند واگر دیدند آن حرف اولشان پرت و پلا بوده، براحتی تصحیحش کنند. چون نوشته های این فضای وبلاگ زیاد " نوشته " نیست- بمعنای آنچه در " چرا می نویسیم" آورده ام. همانطور که گذشت بیشتر خاصیت گفتگو را دارد تا نوشته – لااقل من می خواهم اینجا اینطور باشد. بنابراین شما با خواندن این حرف ها در همان نظر اول- اگر خیلی به مذاقتان خوش نیامد، یا احساس کردید سخیف و بی مبنا است- زبان به لعن و تکفیر و داوری ارزشی نگشائید</span></div><div align="right"><span style="font-family:georgia;font-size:130%;">خوب، شاید فعلاً همین کافی باشد، اگر باز چیز جدیدی لازم بود، بعداً می نویسم </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17677903-113198123820593794?l=seifi.blogspot.com' alt='' /></div>محمود سیفیhttp://www.blogger.com/profile/00188584855397751232noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-17677903.post-1131534115367446702005-11-09T14:29:00.000+03:302006-10-19T00:08:52.033+03:30<div align="right"><span style="font-size:130%;">نوشتن مقدمات و ملزوماتي دارد<br />اولا اينکه تو وارد يک گفتگو ميشوي، تنها نيستي و براي خودت هم نمي نويسي-اصولا نوشتن براي خودم، يا دل خودم نمي تواند خيلي معنا دار باشد- تو قبول ميکني که ديگراني هستند، ديگراني در مقام خواننده، تو هستي در مقام نويسنده. مينويسي که ديگران بخوانند. و بخوانند نه براي اينکه دشنامت دهند و به سخره ات بگيرند، نه، براي اينکه تحسينت کنند، حتي اگر بظاهر انکار کني که در پي آني. همين جا اولين پرتگاه نويسندگي آغاز ميشود، خودسانسوري براي خوشامد ديگران. خودسانسوري چگونه شکل ميگيرد؟ افکار تو هميشه خوشايند مخاطبينت نيستند. پس اينقدر شعور داري که همينطور لخت و عور در معرض نيشخندها و کنايه هايشان قرارش ندهي. چند راه داري، يا خاموش شوي و سخن نگويي و ديگر اينکه براي آن حرفهاي نامعمولت در دستگاه داوري مخاطبت توجيهي بيابي، من ديوانه نيستم، اگر اين حرفهاي وحشتناک را ميزنم به اين دليل و اين دليل واين دليلي است که تو هم قبولش داري. آدمها نيازي دارند به نام موجه بودن. ما هيچ وقت نميخواهيم مساله لاينحلي براي ديگران باشيم. کارهاي ما بايد در نزد ديگران موجه باشد. اين مبناي مناسبات اجتماعي و روابط ما و ديگران است- اين که منظورم از ديگران کيان هستند و چه ويژگيهايي دارند و ساير مسائل مربوطه را بعدا توضيح ميدهم- همين که ما در جريان نوشتن- و به تبع آن در انديشيدنمان- بايد التفاتي به اين موجه بودن داشته باشيم خود به نحو بسيار محسوسي جريان انديشه مان را تغيير مي دهد. بسياري از ما در مراحل مختلف زندگي مان گاه به گناهان بسيار بزرگي فکر کرده ايم، مثلا به سرقت از يک بانک - تعجب نکنيد، دوستاني دارم که وقتي با آنها هستم دنيا را مثل يک فيلم پليسي ميبينم- يا چيزهاي ديگر. اين ها همه ولي در حريم خصوصي خيالات ما مي گذرد. حالا تصور کنيد که هرچه به ذهن ما مي آمد ديگران مي توانستند مثل يک فيلم ببينندش. چه ميشد؟ بسيار آدمهاي منضبط و مثبت و بساماني مي شديم. حتي خيالاتمان هم به بيراهه نمي رفت<br />همين است که ما به همين صرف التفات پيشيني به اينکه در گفتگو با ديگران هستيم، مسير انديشيدنمان حتما تحت تاثير قرار ميگيرد و همگن تر، معقول تر و موجه تر ميشود. بنابراين گفتگو کردن، مباحثه کردن و تبادل آرا و افکار از سرکشي آدمها ميکاهد، آنها را قاعده مند تر ميسازد و نميگذارد آنها جزيره هايي شوند کاملا جدا افتاده که هيچ کدام از ديگري خبر ندارد و آن يکي را نمي فهمد و البته اين همه به بهاي ازدست رفتن اصالت و خود آنهاست- اساسا اگر چنين چيزهايي وجود داشته باشند. با اين التفات پيشيني، ما هميشه تحت نظر هستيم. دست از پا نبايد خطا کنيم. اين از اين<br />دوم. اساسا چرا ما به خودمان بسنده نميکنيم و مي نويسيم؟ و ميخواهيم ديگراني را در اين انديشه هايمان شريک کنيم؟ دست کم در اغلب موارد- اگر نه در همه آنها- وقتي ماوارد عرصه نوشتن ميشويم تلويحا پذيرفته ايم که خودمان کافي نيستيم. ما عموما خودمان را کافي نمي دانيم و به چند دلیل ممکن است دست به قلم ببریم<br />یکی این که نظام داوری مستقل از متن یابافت نداریم، و توجیه اندیشه هایمان را از اطراف می گیریم، پس گزاره هایمان را به معرض داوری آنها می گذاریم و تلاش می کنیم تا می توانیم نظرات مساعد بیشتری به اندیشه هایمان جلب کنیم، این یعنی این که ما به تایید مخاطب نیازمندیم. یعنی پایه های علم و اندیشه ما بسته به چشم های آنهاست. این فی نفسه یک ضعف است. بر خلاف کسی که یقین قائم به نفس_ از هر کجا که آورده_ دارد و اعتماد به نفسش اصلا اجازه سخن گفتن به او نمی دهد. " به جهنم که شما به چه اعتقاد دارید" او نه تنها حرفهایش را به دیگری نمی گوید بلکه این را نوعی تحقیر خودش می داند." برو، برو، به کارت برس" هرکسی یه اعتقادی داره دیگه! اینجاست که واقعا باید گفت خیلی از نوشته های ما ریشه در ضعف دانایی ما دارد. اغلب نوشتن ها چیزی جز گدایی تایید دیگران نیستند، ریشه در ضعف و فقر ما دارند،" تو را به خدا من راست نمیگویم؟" همین است<br />پرانتز باز- گاهی با برخی از دوستان بر سر نوع تبلیغ برخی روحانیون بحث می کردیم. من معتقد بودم بعضی روشهای تبلیغ و سخن گفتن ها مثل التماس کردن است و اصلا با آن استواری ای که دین مدعی آن است سازگاری ندارد، این کجا که محکم بایستیم و بگوییم<br />قل الله ثم ذرهم فی خوضهم یلعبون<br />لکم دینکم ولی دین<br />و مشابه این موارد که بسیار است و این که آخوند ما برای اینکه تصدیقش کنند مثلا بخواهد از کانت و شوپنهاور و کنت تاییدیه بیاورد! قران خیلی از موضع بالا حرف می زند: به جهنم ایمان نیاورید! فردا وقت سوختن معلوم می شود حق با که بوده!- پرانتز بسته<br />این است که ما نمی توانیم به مخاطب بگوییم به جهنم. اصلا برای این سر تایید تکان دادنت است که من می نویسم. دقت کنید که بسیاری از ین رفتارها ناخودآگاهانه انجام می گیرند. اغلب ما از ساز و کارهایی که در ورای این رفتارهاست آگاهی نداریم<br />مساله دیگر<br />هویت ما با نوشتن شکل می گیرد یا به تعبیر بهتر با نوشتن است که هویت تعریف شده تر و چهارچوب مندتری پیدا می کنیم. اصولا در نوشتن- به دلیل ماندگاریش و قابل بازیافت بودنش- آدمها دقت بیشتری به خرج می دهند. بر خلاف سخن گفتن که فرار است، مفت است، می زنی و می رود و هیچ به هیچ. همین است که آدمها کمتر می نویسند و اگر عده معدودی چیزی بنویسند هم دقت بیشتری خرجش می کنند، چون این نوشته ها یکی از اصلی ترین عوامل و معیارهای دیگران در جذب و دفع او در شبکه های ارتباطی جامعه خواهد بود. ساده تر: دیگران مارا به این نوشته ها خواهند شناخت. و همانطور که دیگران من را به این ها میشناسند من هم آگاهم که دیگران من را به این می شناسند. آگاهی من از اینکه دیگران من را به چیز خاصی می شناسند در رفتار آینده من بسیار تاثیر گذار خواهد بود. شاید بتوان گفت: من خودم را به جامعه هر طور بشناسانم، آرام آرام همان خواهم شد.- آن حدیث را بیاد بیاورید که تا حرفی را نزده ای او دربند توست، ولی وقتی حرفی زدی تو در بند آنی_ ما وقتی مینویسیم و تبعا به این نوشته ها شناخته می شویم و روابط فضا- انسانها و جامعه ونهادها و ... - با ما بر اساس این نوشته ها شکل می گیرد، هزینه تغییرات بسیار بالا میرود. ولی وقتی نمی نویسیم آزادیم هر طور خواستیم بیندیشیم. وقتی نوشتیم کد رفتاری ای به جامعه داده ایم که من را اینطور بشناس و او بر این اساس با ما معامله می کند. تغییر در این سطح مساوی است با انقلاب در کلیه روابط اجتماعی و به تبع آن در مناسبات اقتصادی و سیاسی<br />همین است که آدمها اغلب این دشواریها را به تن نمی خرند. عموما وقتی به اندیشه ای اشتهار می یابند، تا آخر پای آن می ایستند. چون این اندیشه تبدیل می شود به بخشی از هویت شان. هر نوع تغییری نوعی خود کشی است<br />بهر حال هرکس با من به هر نحوی ارتباطی دارد، من را به چیزی شناخته و انتظاری- بسته به آن شناختش- از من دارد. بدیهی ترین اصل در برقراری ارتباطات انسانی این است که طرفین برای هم قابل پیش بینی باشند، تا بتوانند اساسا چیزی محسوب شوند چه برسد که قابل ارتباط باشند. تغییرات اندیشه و رفتار آدمها این پیش بینی پذیری را به هم می ریزد و ارتباطات انسانی را سخت مخدوش و بی مبنا می کند. گفتم هزینه تغییرات آنقدر بالاست که آدمها هرگز تن به تغییرات گسترده نمی سپارند یا نمی توانند چنان کنند<br />بالا و پایین بودن هزینه هایی که آدمها بابت تغییرات می پردازند می تواند بسته به چند عامل باشد<br />اول: موضوع تغییر است، تغییر دین؟ تغییر در یک اندیشه فلسفی؟ یک موضع سیاسی و مانند آن. اینها هر کدام حساسیت های خاص خودش را دارد و هر یک با دیگری متفاوت است<br />دوم: اهمیت موضوع در جامعه خاص. اهمیت هرکدام از این موضوعات در جوامع مختلف متفاوت است. ممکن است تغییر دین در آلمان چندان هزینه بر نباشد، در ایران اما به قیمت جان تمام می شود<br />سوم: جایگاه فرد در جامعه، آیا اساسا طرفِ ما شیئ مذکوری محسوب می شود؟ تغییر اندیشه یک دانشجوی ساده ممکن است در روابط او با عالم خارج مشکل حادی ایجاد نکند، ولی در یک استاد شناخته شده ممکن است مملکتی را به آشوب بکشد. به مثال دکتر سروش توجه کنید<br />بی خیال! کجا بودیم که به اینجا رسیدیم؟<br />برگردیم سر اصل مطلب<br />خسته شدم<br />از کامنت هایتان استفاده می کنم</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17677903-113153411536744670?l=seifi.blogspot.com' alt='' /></div>محمود سیفیhttp://www.blogger.com/profile/00188584855397751232noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-17677903.post-1131372572190639742005-11-07T17:31:00.000+03:302006-10-19T00:08:51.963+03:30<div align="right"><strong>اهم مقالات منتشر شده:</strong><br /><br /><a href="http://www.csr.ir/Rahbord/ZFa/PDF/rahbord31/6-1.PDF">سنتها و جنبشهای دینی و شبه دینی معاص</a>ر، فصلنامه راهبرد، شماره 31، بهار 1383 (تالیف)<br /><a href="http://www.csr.ir/Rahbord/ZFa/PDF/rahbord28/7-3.pdf">دین چیست؟، </a>فصلنامه راهبرد، شماره 28، تابستان82 (تالیف)<br />استعمار و استشراق: نگاهی به شرق شناسی و مطالعات اسلامی، روزنامه جام جم، ویژه نامه اندیشه، 2 مرداد 82 (تالیف)<br />چالش های فراروی مطالعات اسلامی در غرب، ، روزنامه جام جم، ویژه نامه اندیشه، 28 اردیبهشت 82 (ترجمه)<br />ناظر داخلی و خارجی در مطالعات اسلامی، روزنامه جام جم، ویژه نامه اندیشه، 25 دی 81 (ترجمه)<br />بصیرت های جدید، تعصب های جدید تر: